Ks. prof. Rakocy ostrzega: dialog z judaizmem na granicy teologicznego zamętu 

Skandal wśród biskupów. Nie było nikogo, kto by wstał i zapytał – co wy robicie?

Nie było nikogo, kto by wstał i zapytał – co wy robicie?

, 22 marca 2026

W sprawie listu biskupów o wyznawcach judaizmu

Krystian Kratiuk opublikowane na X

A więc to nie był fejk, to nie był żart. Biskupi nie dość, że postanowili wysłać nas do synagog, to w dodatku powtarzają zdumiewające słowa o tym, że wyznawcy judaizmu idą drogą zbawienia bez Chrystusa. I że jest to możliwe w jakiś „tajemniczy” sposób. List ukazał się właśnie na stronie KEP.

Kończy się następującym akapitem: <<Pamiętając, że zawsze modlimy się za nich w liturgii wielkopiątkowej, prosząc Boga, aby lud, który On jako pierwszy nabył na własność, „wzrastał w wierności Jego przymierzu” i mógł „osiągnąć pełnię odkupienia”. Bo „nie ma żadnych wątpliwości, że Żydzi są uczestnikami Bożego zbawienia, ale jak to może być możliwe bez wyraźnego wyznawania Chrystusa – jest i pozostanie niezgłębioną tajemnicą Bożą>>.

=============================

md; A przecież taka jest modlitwa Wielkiego Piątku:

Oremus et pro perfidis Iudaeis: ut Deus et Dominus noster auferat velamen de cordibus eorum; ut et ipsi agnoscant Iesum Christum, Dominum nostrum.

=================================================

List nie jest podpisany przez jednego, konkretnego biskupa, ale przez cały episkopat. To szczególnie dojmujące. Doprawdy nie było nikogo, kto by wstał i zapytał – co wy robicie?

Gdy pojawiły się pierwsze przecieki o treści tego listu, wielu z was w mediach społecznościowych, a także Paweł Lisicki na swoim kanale YT, mówiło już o herezji, namawianiu do apostazji, skandalu, hańbie itp. Ja jednak napiszę o czymś innym: o towarzyszącym mi w tej chwili dojmującym, przerażającym smutku. Smutku wynikającym z tego, że nikt z następców apostołów w Polsce nie zaprotestował. Głębokiego smutku, z którym trudno sobie poradzić, wynikającego – proszę wybaczyć, ale takie jest moje przeświadczenie – z ciosu w serce Chrystusa, ciosu w serce Tego, który powiedział o sobie, że nikt nie przychodzi do Ojca jak tylko przez Niego, który JEST Drogą, Prawdą i Życiem. Biskupi piszą o deficycie miłości – owszem, zauważam tu olbrzymi deficyt miłości tak do Chrystusa jak i do wyznawców judaizmu. Oto wyklucza się z Serca Jezusowego naród, do którego On przyszedł.

Od lat niektórzy pragną ustanowienia innej drogi zbawienia dla żydów – tak jakby Chrystus nie był potrzebny do zbawienia każdemu bez wyjątku człowiekowi na świecie. Zamyka się tym samym dusze i serca tak wielu ludzi na miłość Chrystusa, na to, że On na nich czeka, że oto On stoi u ich drzwi i kołacze, a jeśli kto posłyszy Jego głos i drzwi otworzy, On wejdzie do niego i będzie z nim wieczerzał. To doprawdy smutne.

Szerzej nie będę się do tego odnosił, zamiast tego polecę państwu tekst Pawła Chmielewskiego o tym liście – już dostępny na naszej stronie, linkuję w komentarzu. Podobnie jak tekst Ojca Profesora Rakocego, napisany kilka tygodni temu, a dementujący informacje o tym, jakoby do wniosku o dwóch oddzielnych drogach zbawienia nauczał Sobór Watykański II. Również linkuję w komentarzu – zobaczcie jak długą drogę przebyła egzegeza soborowych dokumentów. Nie dalej jak w czwartek rozmawiałem o tym z o. Janem Strumiłowskim – pierwsze 25 minut programu jest właśnie o tym. Też wrzucam linka.

Najlepsze jest to, że niezgadzających się z teologicznymi wnioskami wynikającymi z tego listu, zrazu łatwo będzie wrzucić do worka antysemitów – tak ten list jest przecież skonstruowany. W dodatku zostaje on opublikowany w wyjątkowym czasie – i nie myślę nawet o Wielkim Poście, ale o skomplikowanej sytuacji międzynarodowej, gorąco komentowanej także w Polsce. Wiemy, że istnieją poważne i głębokie podziały wśród samych Żydów — od zwolenników syjonizmu po jego zdecydowanych krytyków, zarówno wśród intelektualistów, jak i części ortodoksyjnych Żydów, co sprawia, że osobom spoza tej wspólnoty trudno właściwie uchwycić złożoność problemu. Brak świadomości tych różnic wśród wielu Polaków prowadzi do uproszczeń, w których wszyscy Żydzi są traktowani jako jednolita grupa utożsamiana z biblijnym Izraelem, co stanowi istotne zafałszowanie rzeczywistości. Nie uwzględnia się przy tym wyraźnych rozróżnień między Żydami epoki Starego Przymierza, współczesnymi nurtami judaizmu oraz państwem Izrael jako konkretnym podmiotem politycznym, co w konsekwencji może potęgować nieporozumienia i kontrowersje.

W tej sytuacji uważam, że list KEP — mimo prawdopodobnie dobrych intencji, które ciężko mi jednak zrozumieć — może w praktyce przynieść zupełnie odwrotny od zamierzonego skutek w stosunku Polaków do przedstawicieli tamtego narodu.

Strasznie to wszystko smutne.

Któryś za nas cierpiał rany, Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.

Paweł Chmielewski

@PaChmielewski

List KEP szokuje. Nie wiem, jak go pogodzić z nauczaniem Kościoła katolickiego.

Nawet II Sobór Watykański jest przeciwko treści listu. Choćby konstytucja “Lumen gentium” wyraźnie mówi, że to Kościół jest Nowym Izraelem.

List KEP głosi, jakoby Izrael był nadal narodem wybranym, imputuje błędy nauczaniu Kościoła, które głoszono przez 1500 lat… Jestem ciekawy, w jaki sposób ideologicznie prosemicka frakcja w KEP przeforsowała ten skandaliczny dokument.

Jego publikacja jest jednak kamieniem milowym. Chyba jeszcze nigdy nie zdarzyło się, by w liście KEP były tak ewidentne sprzeczności względem nauki Kościoła.

To niewytłumaczalne bez odwołania do ideologii.

O tym skandalu będą pisać podręczniki historii Kościoła.

Niestety, nie będą to rozdziały poświęcone ortodoksji. Szczegóły – w PCh24 w tekście pt. “List KEP zaskakuje. Przecież to Kościół jest nowym Izraelem”

O co naprawdę chodzi z judaizmem?

List KEP zaskakuje. Przecież to Kościół jest nowym Izraelem

 

Czy Izrael jest "narodem wybranym"? Ostra burza wokół ...

Polscy biskupi zwariowali czy przyjęli judaizm? Judeofilski list zaprzeczający nauce Kościoła

List KEP zaskakuje. Przecież to Kościół jest nowym Izraelem

#antysemityzm #dialog z judaizmem #dialog z Żydami #episkopat #judaizm #list episkopatu #nowy Izrael #Żydzi

Izrael jest nadal narodem wybranym, nauczanie Kościoła przez półtora tysiąca lat przyczyniło się do nienawiści, chrześcijan i Żydów łączy nadzieja mesjańska… W środku wojny z Iranem Episkopat publikuje list na temat Żydów i antysemityzmu. O co tu chodzi?

Dialog z Żydami? Ale… dlaczego

W polskich kościołach odczytano list KEP z okazji 40. rocznicy wizyty Jana Pawła II w rzymskiej Synagodze Większej. Do tej wizyty doszło 13 kwietnia 1986 roku. To wydarzenie niewątpliwie ważne z perspektywy dialogu katolicko-żydowskiego – pozytywne czy negatywne, to inna sprawa; ale ważne.

Nie wiem jednak, dlaczego miałoby specjalnie interesować akurat nas, Polaków. Żydów w naszym kraju nie ma zbyt wielu, a dialog z wyznawcami judaizmu stanowi jakiś kompletny margines, który interesuje tylko wąskie grono zawodowych dialogistów albo niektórych intelektualistów. Dla absolutnej większości polskich wiernych relacja z judaizmem jest rzeczą czysto abstrakcyjną i kompletnie obojętną.

Owszem, czyta się Stary Testament – to przecież zwykły element liturgii. Uczymy się o historii starożytnego Izraela, bo to część naszej kultury duchowej. Staramy się zrozumieć świat duchowy i intelektualny starożytnych Izraelitów, bo to pozwala nam odczytać lepiej nauczanie naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Jednak dialog ze współczesnymi wyznawcami judaizmu? To nie jest rzecz, która może interesować Polaków. Zajmują się tym może chrześcijanie w Ziemi Świętej, o ile jeszcze jacyś tam zostali – państwo Izrael nie jest do nich nastawione szczególnie przychylnie. Z perspektywy polskich chrześcijan, powtórzę to raz jeszcze, dialog z judaizmem to kompletny margines, któremu – wydawałoby się – nie warto poświęcać większej uwagi. Mamy dużo znacznie poważniejszych i bardziej palących problemów.

Wojny Izraela
A jednak episkopat zdecydował się na przygotowanie listu poświęconego właśnie Żydom. No, dobrze, niechby… Tylko dlaczego akurat teraz? 40. rocznica wizyty Jana Pawła II w rzymskiej Synagodze Większej to jest „jakaś rocznica”, ale została kompletnie przykryta przez wydarzenia międzynarodowe. W październiku 2023 roku wybuchła krwawa wojna między Izraelem a Hamasem, w której na skutek działań izraelskich zginęły dziesiątki tysięcy palestyńskich cywili, w tym mnóstwo dzieci. Bezmiar cierpienia ludności cywilnej był jeszcze do niedawna tematem numer jeden w światowej prasie. Protestowali przeciwko temu również duchowni – w tym łaciński patriarcha Jerozolimy, kardynał Pierbattista Pizzaballa czy papieże, Franciszek i Leon XIV. Nawet ci Polacy, którzy mają na ogół pozytywne nastawienie do judaizmu i Żydów, nie kryli swojego oburzenia. Czymś innym jest przecież uprawniona walka z terroryzmem Hamasu, a czymś innym masakrowanie ludności cywilnej…

Teraz przyszła kolejna tragedia: wojna z Iranem. Izrael i Stany Zjednoczone napadły na Islamską Republikę. Pomimo obrzydliwości reżimu ajatollahów w Teheranie nie da się zaprzeczyć, że to właśnie Izrael i USA są stroną agresywną. W bombardowaniach są też ofiary cywilne – na czele z niewinnymi dziewczynkami, które zginęły ataku na szkołę na samym początku tej wojny. Uwaga całego świata znowu skupiła się na Bliskim Wschodzie i tak jak poprzednio, krytyka wobec polityki Izraela jest powszechna. Każdy rozumie, że Izrael, jak wszystkie inne państwa, ma swoje interesy i chce bronić swojej suwerenności. Kiedy dzieje się to jednak z rażącym pogwałceniem prawa międzynarodowego i z wywołaniem ogólnoświatowego kryzysu – trudno o sympatię do Tel Awiwu.

Publikowanie listu episkopatu poświęconego Żydom właśnie w tym kontekście jest dlatego przedsięwzięciem z natury ryzykownym, by nie rzec wątpliwym. Nader łatwo przekroczyć cienką granicę, która sprawi, że episkopat zacznie jawić się w oczach wiernych jako gremium wspierające izraelską politykę.

Antysemityzm… a co z syjonizmem?
Czy ta granica została przekroczona? List, który odczytano w kościołach, musi budzić zdumienie większości katolików. Z niezwykłą ostrością potępia się w nim antysemityzm. Dobrze, ale dlaczego ani słowem nie wspomina się o ideologii agresywnego syjonizmu, która kieruje rządem Izraela i wieloma politykami w USA, prowadząc do wszczynania kolejnych krwawych wojen? Jeżeli w dzisiejszym kontekście chce się zachować obiektywizm, to nie można patrzeć na Żydów wyłącznie jako na ofiary przemocy. Tak mogło być w latach 1933-1945, kiedy starał się ich wygubić pogański reżim III Rzeszy. W XXI wieku Żydzi nadal padają ofiarami antysemityzmu, ale polityka żydowskiego państwa nie jest polityką ofiar – bywa polityką agresywnych, cynicznych i brutalnych napastników. W liście episkopatu nie ma jednak o tym ani słowa. Wydaje się, jakby to właśnie antysemityzm był jedynym problemem związanym z Żydami. Tak nie jest!

Żydzi są podzieleni, a list tego nie dostrzega
Co bardzo istotne, list pomija też niezwykle istotny aspekt: podziałów między Żydami. Wśród współczesnych Żydów są skrajni syjoniści, ale są też tacy, którzy syjonizm ostro krytykują. Do tej grupy należy choćby znany na całym świecie profesor Jeffrey Sachs, człowiek, który od dawna krytykuje politykę Izraela jako absolutnie niedopuszczalną. Sachs nie jest religijnym Żydem, ale również wśród Żydów religijnych są podziały. Część z Żydów ortodoksyjnych to zagorzali przeciwnicy syjonizmu, którzy uważają poczynania władz Izraela za sprzeczne z wolą Boga. List Episkopatu w ogóle Żydów nie różnicuje. Nie uwzględnia podziałów światopoglądowych, traktując tych ludzi jako jakieś zwarte plemię, z perspektywy czysto etnicznej. Taka perspektywa nie jest właściwa dla Kościoła katolickiego i zarazem nie jest adekwatna do rzeczywistości. W efekcie tylko pogłębia zamieszanie i kontrowersje wokół sprawy izraelskiej. Może być tak, że choć list ma pewnie szlachetne intencje, to paradoksalnie tylko zaszkodzi relacjom chrześcijańsko-żydowskim, bo przyczyni się do umacniania fałszywego obrazu Żydów wśród chrześcijan.

Doktryna…
Jeszcze poważniejszy problem dotyczy doktryny. Treść listu budzi pod tym względem wręcz zdziwienie. Czytamy na przykład, że istnieje „konieczność odczytywania nauki Jezusa i Jego uczniów w perspektywie żydowskiej, w kontekście żywej tradycji Izraela”, którą to „konieczność” miałaby „potwierdzić Stolica Apostolska”. List odwołuje się tutaj do dokumentu „Bo dary łaski i wezwania Boże są nieodwołalne”, który w 2015 roku ogłosiła, jak pisze dokument, „Komisja Stolicy Apostolskiej ds. Relacji Religijnych z Judaizmem”.

To bardzo ciekawa atrybucja, bo komisja, o której mowa, działa tak właściwie przy Dykasterii ds. Promowania Jedności Chrześcijan – jest zatem jedną z jednostek działających wewnątrz jednego z urzędów Kurii Rzymskiej. Stąd ma pewien autorytet, ale nie jest to autorytet zbyt duży, w żadnej mierze nie jest porównywalny z autorytetem oficjalnych dokumentów soborów czy papieży.

W samym dokumencie czytamy zresztą, co następuje: „Nie można zrozumieć nauczania Jezusa lub Jego uczniów jeśli nie umiejscawia się go w perspektywie żydowskiej w kontekście żywej tradycji Izraela”. Trudno nie zgodzić się z tym zdaniem. Jednak czymś innym jest „niemożność zrozumienia”, a czymś innym „konieczność odczytywania”. Fraza użyta w liście jest o wiele mocniejsza. Przez nieobecność kontekstu całego dokumentu może też sugerować, że „żywa tradycja Izraela” to również… współczesny judaizm. To prowadziłoby do myśli, jakoby trzeba było pytać współczesnych rabinów o to, czego nauczał Pan Jezus…

Następnie list oskarża… nauczanie Kościoła katolickiego o sianie nienawiści. Odwołując się do jednego z wystąpień Jana Pawła II list mówi o przeciwstawieniu się postawie, która przedstawia Żydów jako „odrzuconych albo przeklętych”. List głosi dalej: „Przez ponad półtora tysiąca lat treści te, obecne w katolickim nauczaniu i błędnej interpretacji Pisma Świętego, kształtowały postawy chrześcijan, przyczyniając się do nienawiści, prześladowań i manifestacji antysemityzmu”. Oczywiście jest prawdą, że w nauczaniu ludzi Kościoła mogła i rzeczywiście była obecna przesada czy błędy – ale zdanie sugeruje, że nie chodzi o poszczególnych ludzi Kościoła, tylko o katolicką Tradycję. Co miałoby konkretnie zawierać te błędy, tego nie wiadomo – ale odwołajmy się do szerszego kontekstu. Kardynał Grzegorz Ryś często krytykuje na przykład dawną formułę liturgii wielkopiątkowej. Prawdopodobnie i tutaj o to chodzi: to katolicka liturgia (sic!) miałaby zawierać błędy…

Na tym nie koniec. Dalej list twierdzi: „Żydzi są nadal umiłowani przez Boga, który wezwał ich nieodwołalnym powołaniem. Bóg bowiem, wierny swym obietnicom, nie odwołał Pierwszego Przymierza. Izrael pozostaje nadal narodem wybranym”.

Jest oczywiste, że Żydzi są umiłowani przez Boga, bo Bóg miłuje wszystkich ludzi. Jest prawdą, że Bóg nie odwołał Pierwszego Przymierza; Bóg przecież niczego nie odwołuje. Dawne przymierze po prostu wypełniło się w Chrystusie. Dlatego nasz Pan mógł mówić i rzeczywiście mówił o „nowym” przymierzu. To właśnie Kościół jest Ludem Nowego Przymierza. Twierdzenie, ze „Izrael pozostaje nadal narodem wybranym”, nie wydaje się, delikatnie mówiąc, teologicznie rzetelne. Przecież zgodnie z nauczaniem Kościoła to właśnie Kościół jest Nowym Izraelem… Jak pisał niedawno biblista, prof. Waldemar Rakocy CM, „wybraństwo jest kategorią zbawczą, a nie etniczną. W wybraństwie uczestniczy ten, kto odpowiada na Boże wezwanie. Celem wybrania Izraela było obwieszczenie światu przyjścia Mesjasza, Chrystusa. Cel był zbawczy. I z tym celem było związane jego wybranie”.

W tym sensie, owszem, Izrael jest narodem wybranym – ale ten Izrael to Nowy Izrael, czyli Kościół – a nie obywatele państwa Izrael czy wyznawcy judaizmu, którzy odrzucają Jezusa Chrystusa jako Mesjasza. W cytowanych słowach listu można wręcz dopatrywać się sugestii jakiejś „równoległej” drogi do zbawienia, tak, jakby Żydzi właściwie nie potrzebowali Chrystusa.

Warto przypomnieć, że jasno pisze o tym konstytucja II Soboru Watykańskiego „Lumen gentium”. W rozdziale II pt. „Lud Boży” w paragrafie 9 wyraźnie mówi się, że Kościół katolicki jest „nowym Izraelem”, który Chrystus nabył za cenę swojej krwi. Konstytucja przypomina, że Bóg powołał zgromadzenie wierzących w Chrystusa, a Kościół przekracza wszystkie czasy i granice ludów. Tu nie ma perspektywy etnicznej, jest tylko perspektywa wiary.

W liście przywołuje się też słowa Jana Pawła II, według którego trwanie Izraela jest „faktem nadprzyrodzonym”. Niezależnie od tego, jaka była intencja tych słów papieża Wojtyły, nie da się zaprzeczyć, że przywoływanie ich właśnie dziś, w środku wojny irańskiej, może budzić skrajne emocje wiernych. Państwo żydowskie, które chce być reprezentacją narodu Izraelskiego, prowadzi brutalne bombardowania, a polscy katolicy słyszą w kościołach na Mszy świętej, że „trwanie Izraela jest faktem nadprzyrodzonym”?

Dalej w liście słyszymy o „więzach łączących Żydów i chrześcijan”. List definiuje je następująco: „Cześć dla Słowa Bożego, modlitwa i liturgia, a także mesjańska nadzieja przyszłości. Bo «gdy lud Boży Starego i Nowego Przymierza rozważa przyszłość, zmierza on – nawet jeśli wychodzi z dwu różnych punktów widzenia – ku analogicznym celom: przybyciu lub powrotowi Mesjasza»”.

Cześć dla Słowa Bożego, modlitwa, liturgia? Jest tu, oczywiście, wspólnota historyczna – ale chrześcijanie czytają Słowo Boże i sprawują liturgię w kluczu Chrystusowym. Bez Chrystusa nie ma naturalnie żadnej wspólnoty z żydowską liturgią czy interpretacją Pisma. Modlimy się też jako chrześcijanie słowami, których nauczył nas Zbawiciel. Tu znowu nie ma wspólnoty… Jak tłumaczył cytowany wcześniej ks. prof. Rakocy, „Izraelitom (Żydom) objawił się Bóg prawdziwy, ale odrzucając Chrystusa, odrzucają oni prawdziwego Boga. Nie wygląda to tak, że Izrael odrzucił Syna Bożego, a trwa przy Bogu. Kto odrzuca Syna, nie ma też Ojca (1 J 2, 23), bo Bóg jest jeden. Izrael odwołuje się do prawdziwego Boga, ale Go nie zna, bo On objawił się w Chrystusie”.

Wreszcie: mesjańska nadzieja przyszłości, podana jako zmierzanie do „analogicznych celów”. Jednak chrześcijanie czekają na powtórne przyjście Chrystusa, a Żydzi czekają na pierwsze przyjście mesjasza, który ex definitione musi być fałszywym mesjaszem. Ponownie, tu nie ma żadnej analogii. To raczej antyteza!

W jakim celu?
Wracam jeszcze raz do pytania postawionego na początku. W jakim celu publikowany jest ten list? Czy Polacy nie mają dziś innych problemów? Czy nie szerzy się demoralizacja, antykoncepcja, zło w rządach? W środku Wielkiego Postu wszyscy katolicy przygotowują się na Triduum Paschalne.

Zamiast otrzymywać od pasterzy wsparcie w drodze pokornego nawrócenia, słyszymy w kościołach list, który wzbudza skrajne emocje, w sposób nieuchronny dotyka drażliwych kwestii politycznych, a teologicznie jest po prostu głęboko wątpliwy. Wszystko po to, by uczcić rocznicę, która z perspektywy faktycznego życia Kościoła w Polsce nie jest w żaden sposób istotna…

Kościół katolicki potrzebuje dialogu z Żydami, ale dialogu opartego na prawdzie, którą wyraża katolickie nauczanie. Jeżeli rzetelną teologię zaczną zastępować ideowe założenia, to nie przysłuży się to nikomu. Co więcej, w obecnym kontekście politycznym dialog katolicko-żydowski musi być prowadzony ze szczególną ostrożnością, a również tego w tym liście ewidentnie zabrakło.

Paweł Chmielewski

 

Święty Józef „Niczego nie odmówi mu ani Matka Boska, ani jego Chwalebny Syn” – Pius XI .

 

Święty Józef

„Niczego nie odmówi mu ani Matka Boska, ani jego Chwalebny Syn” – Pius XI .

„W życiu ludzkim Józef był nauczycielem Jezusa w ich codziennych kontaktach, pełen wyrafinowanej miłości, z radością wyrzekając się siebie, by lepiej troszczyć się o Jezusa. Czyż to nie wystarczający powód, by uważać tego sprawiedliwego człowieka, tego świętego patriarchę, w którym wiara Starego Przymierza osiąga pełnię, za mistrza życia wewnętrznego? Życie wewnętrzne to nic innego jak ciągła i bezpośrednia rozmowa z Chrystusem, by stać się z Nim jednością. A Józef może nam wiele powiedzieć o Jezusie. Dlatego nigdy nie zaniedbujcie nabożeństwa do niego . ” Ite ad Ioseph – Idźcie do Józefa” – jak ujęła to tradycja chrześcijańska słowami Starego Testamentu (Rdz 41, 55).” – Fulton J. Sheen

Historia modlitw do św. Józefa

Najwcześniejsza zapisana katolicka modlitwa do św. Józefa pochodzi z IV lub V wieku, co świadczy o starożytnych korzeniach tego nabożeństwa. Jednak formalne nabożeństwo znacznie się rozwinęło w średniowieczu i nabrało nowego rozmachu w okresie kontrreformacji. Papież Pius IX ogłosił św. Józefa patronem Kościoła powszechnego w 1870 roku, umacniając jego pozycję jako niebiańskiego orędownika wszystkich wierzących. Na przestrzeni dziejów święci i mistycy propagowali nabożeństwo do św. Józefa. Święta Teresa z Ávili często mówiła o jego potężnym wstawiennictwie, stwierdzając, że nigdy nie prosiła go o nic, czego by nie spełnił. To świadectwo tak wybitnego Doktora Kościoła zachęciło niezliczonych katolików do zwrócenia się do św. Józefa w modlitwie z ufnością i zaufaniem.

Tradycyjne katolickie modlitwy do św. Józefa

Kościół zachował wiele tradycyjnych modlitw, którymi katolicy na całym świecie posługują się, aby oddać cześć św. Józefowi i prosić o jego wstawiennictwo. Modlitwy te obejmują zarówno krótkie inwokacje, jak i długie litanie, z których każda służy innym potrzebom duchowym i okazjom:

I. Modlitwa do św. Józefa po Różańcu

Papież Leon XIII ułożył tę potężną modlitwę w 1889 roku, ustanawiając ją zalecanym dodatkiem do Różańca. Modlitwa ta uznaje wyjątkową rolę św. Józefa jako opiekuna Odkupiciela i prosi o jego opiekę nad Kościołem. Ta katolicka modlitwa do św. Józefa podkreśla jego troskliwą opiekę i prosi go o obronę Kościoła przed wrogami oraz prowadzenie wszystkich dusz do wiecznego zbawienia.

„Do Ciebie, święty Józefie, uciekamy się w naszej niedoli. Wezwawszy pomocy Twej Najświętszej Oblubienicy, z ufnością błagamy o Twoją opiekę. Przez miłość, która Cię łączyła z Niepokalaną Dziewicą Maryją, i przez ojcowską Twą troskliwość, którą otaczałeś Dziecię Jezus, pokornie błagamy: wejrzyj łaskawie na dziedzictwo, które Jezus Chrystus nabył Krwią swoją i swoim potężnym wstawiennictwem dopomóż nam w naszych potrzebach. Opatrznościowy stróżu Bożej Rodziny, czuwaj nad wybranym potomstwem Jezusa Chrystusa. Oddal od nas, ukochany Ojcze, wszelką zarazę błędu i zepsucia. Potężny nasz Wybawco, przybądź łaskawie z niebiańską pomocą w tej walce z mocami ciemności, a jak niegdyś uratowałeś Dziecię Jezus z niebezpieczeństwa, które groziło Jego życiu, tak teraz broń świętego Kościoła Bożego od wrogich zasadzek i od wszelkiej przeciwności.Otaczaj każdego z nas nieustanną opieką, abyśmy za Twoim przykładem i Twoją pomocą wsparci, mogli żyć świątobliwie, umrzeć pobożnie i osiągnąć wieczną szczęśliwość w niebie. Amen”. https://fioletowemirabelki.pl/modlitwa-do-swietego-jozefa-po-rozancu/

II. Memorare do św. Józefa

Wzorowana na słynnej modlitwie do Najświętszej Maryi Panny, modlitwa ta wyraża całkowitą ufność we wstawiennictwo św. Józefa. Głosi, że nikt, kto zwrócił się do niego o pomoc, nie został pozostawiony bez pomocy, co czyni ją szczególnie skuteczną w przypadku osób stojących w pozornie beznadziejnych sytuacjach.

„Pomnij o najczystszy Oblubieńcze Maryi, o mój najmilszy opiekunie, Józefie święty, że nie słyszano nigdy, aby ktokolwiek wzywający Twej opieki i Twej pomocy błagający, bez pociechy pozostał. Tą ufnością ożywiony, przychodzę do Ciebie i z całą ducha gorącością Tobie się polecam! Nie odrzucaj modlitwy mojej, o przybrany Ojcze Odkupiciela naszego, ale racz ją przyjąć łaskawie i wysłuchać. Amen. ” https://pl.aleteia.org/2021/05/01/memorare-do-sw-jozefa-modlitwa/

III. Akt poświęcenia się św. Józefowi

„Święty Józefie, mój najmilszy Ojcze, po Jezusie i Maryi najdroższy mojemu sercu, Tobie się powierzam i oddaję, jak powierzyli się Twej opiece Boży Syn i Jego Przeczysta Matka. Przyjmij mnie za swoje dziecko, bo ja na całe życie obieram Cię za Ojca, Opiekuna, Obrońcę i Przewodnika mej duszy. O mój najlepszy Ojcze, święty Józefie, prowadź mnie prostą drogą do Jezusa i Maryi. Naucz mnie kochać wszystkich czystą miłością i być gotowym do poświęceń dla bliźnich. Naucz walczyć z pokusami ciała, świata i szatana i znosić w cichości każdy krzyż, jaki mnie spotka. Naucz pokory i posłuszeństwa woli Bożej. O najdroższy święty Józefie, bądź Piastunem mej duszy, odkupionej Krwią Chrystusa. Czuwaj nade mną, jak strzegłeś Dzieciątka Jezus, a ja Ci przyrzekam wierność, miłość i całkowite posłuszeństwo, bo ufam, że za Twym wstawiennictwem będę zbawiony. Nie patrz na moją nędzę, ale dla miłości Jezusa i Maryi przyjmij mnie pod swą Ojcowską opiekę. Amen. ” https://adonai.pl/modlitwy/?id=15

IV. Litania do Św. Józefa

Litania do Świętego Józefa została zatwierdzona do publicznego użytku przez papieża św. Piusa X w 1909 roku. Jest wzorowana na Litanii Loretańskiej. Pierwotnie zawierała 21 wezwań. Litania do św. Józefa jest jedną z najukochańszych modlitw Kościoła, oferującą wyjątkowy wgląd w cnoty i rolę św. Józefa. Zrozumienie, jak powstała ta litania, jej struktura i miejsce w pobożności katolickiej, ujawnia, dlaczego nadal inspiruje ona wiernych. Litania do św. Józefa podąża za charakterystycznym schematem, łącząc inwokacje, odpowiedzi i prośby. Każdy wers zwraca się do św. Józefa, nadając mu konkretny tytuł, taki jak „Najsprawiedliwszy” lub „Obrońca Kościoła Świętego”, po którym następuje odpowiedź „módl się za nami”. Litania zawiera również modlitwy o miłosierdzie i opiekę, łącząc uwielbienie z serdecznymi prośbami. Wyjątkową cechą litanii do św. Józefa jest bogactwo tytułów, z których każdy ma swoje korzenie w Piśmie Świętym i tradycji. Na przykład „Postrach przed demonami” podkreśla duchowy autorytet św. Józefa, a „Patron umierających” podkreśla jego rolę pocieszyciela u kresu życia. W całej litanii przeplatają się refleksje teologiczne, zachęcając do refleksji nad pokorą, posłuszeństwem i niezachwianą wiarą św. Józefa.

https://www.youtube.com/watch?v=dnJ2S0ufEwE

P.S. Katolicka modlitwa do św. Józefa otwiera potężny kanał łaski dla wierzących, zmagających się z wszelkimi potrzebami, od trosk doczesnych po rozwój duchowy. Jego sprawdzone wstawiennictwo w historii Kościoła, w połączeniu z wyjątkową relacją z Jezusem i Maryją, czyni go jednym z najbardziej wiarygodnych orędowników chrześcijaństwa. Niezależnie od tego, czy szukasz pracy, dbasz o rodzinę, rozwijasz się w cnocie, czy po prostu pragniesz głębszego życia modlitewnego, św. Józef jest zawsze gotowy do pomocy.

 

Modlitwa do świętego Józefa, orędownika we wszelkich potrzebach i uciskach

Chwalebny święty Józefie, Oblubieńcze Maryi, pamiętaj o nas. Czuwaj nad nami, najmilszy nasz Stróżu. Wspieraj nas w dążeniu do świętości, Mężu sprawiedliwy. Zaopatruj nasze potrzeby duchowe i doczesne, najdroższy Karmicielu Przenajświętszego Dzieciątka Jezus. Wierny Opiekunie, któremu został powierzony najdroższy Skarb nasz, Jezus, weź pod swoją opiekę i wstawiennictwo sprawę, którą Tobie polecam… Niech jej skutek będzie na chwałę Bożą i na pożytek naszych dusz. Amen.

Pomnij, o najczystszy Oblubieńcze Maryi Dziewicy, mój najmilszy Opiekunie, że nigdy nie słyszano, aby ktokolwiek, kto ucieka się pod Twoją opiekę i błaga o Twą pomoc, pozostał bez pociechy. Tą ufnością ożywiony, przychodzę do Ciebie, święty Józefie i z całym żarem ducha Tobie się polecam. Nie odrzucaj mojej modlitwy, przybrany Ojcze Odkupiciela, ale przyjmij ją łaskawie i wysłuchaj. Amen.

Akt poświęcenia się świętemu Józefowi

Święty Józefie, mój najmilszy Ojcze, po Jezusie i Maryi najdroższy mojemu sercu, Tobie się powierzam i oddaję, jak powierzyli się Twej opiece Boży Syn i Jego Przeczysta Matka. Przyjmij mnie za swoje dziecko, bo ja na całe życie obieram Cię za Ojca, Opiekuna, Obrońcę i Przewodnika mej duszy. O mój najlepszy Ojcze, święty Józefie, prowadź mnie prostą drogą do Jezusa i Maryi. Naucz mnie kochać wszystkich czystą miłością i być gotowym do poświęceń dla bliźnich. Naucz walczyć z pokusami ciała, świata i szatana i znosić w cichości każdy krzyż, jaki mnie spotka. Naucz pokory i posłuszeństwa woli Bożej. O najdroższy święty Józefie, bądź Piastunem mej duszy, odkupionej Krwią Chrystusa. Czuwaj nade mną, jak strzegłeś Dzieciątka Jezus, a ja Ci przyrzekam wierność, miłość i całkowite posłuszeństwo, bo ufam, że za Twym wstawiennictwem będę zbawiony. Nie patrz na moją nędzę, ale dla miłości Jezusa i Maryi przyjmij mnie pod swą Ojcowską opiekę. Amen.

Św. Józef – patron od wielu spraw

#betlejem #nazaret #Oblubieniec Bogurodzicy #Opiekun Kościoła Powszechnego #patron dobrej śmierci #postrach duchów piekielnych #św. Józef #święta rodzina #wzór pracujących

(Guido Reni, fragment obrazu pt. św. Józef z Dzieciątkiem Jezus, Public domain, via Wikimedia Commons)

Mimo że św. Józef nie był ojcem, a jedynie opiekunem Jezusa Chrystusa, wszystkie cztery Ewangelie nazywają Wcielonego Boga „synem Józefa”. Józef miał odwagę podjąć się wychowania nie byle kogo, lecz samego Boga-Człowieka. Możemy sobie wyobrazić, jak nosił Go na rękach, karmił i uczył chodzić. Umiłował Go ojcowskim sercem i był pierwszym po Maryi, który oddawał Mu cześć w betlejemskiej stajence. Był także człowiekiem wielu cnót, a dziś jest dla katolików patronem od wielu spraw.

Patron rodzin i ojców

Józef z Betlejem był oblubieńcem Najświętszej Maryi Panny. Po raz pierwszy wspomina o nim Ewangelista św. Łukasz, opisując Zwiastowanie Maryi i podkreślając, że była ona poślubiona Józefowi, choć jeszcze z nim nie mieszkała. Kiedy Józef dowiedział się, że Maryja jest brzemienna, planował oddalić ją potajemnie, aby uchronić ją przed zniesławieniem. Pan Bóg objawił mu jednak, że Maryja nie popełniła grzechu, a to, co się w Niej poczęło, jest z Ducha Świętego (Mt 1,20).

Choć Pismo Święte nie odnotowuje ani jednego słowa wypowiedzianego przez Józefa, był on człowiekiem zdecydowanym w swoim działaniu. Nie wahał się zaopiekować brzemienną Maryją i zaufał słowom anioła, mimo że z ludzkiego punktu widzenia jego decyzja była niezrozumiała. W Betlejem wytrwale szukał schronienia dla Maryi, a gdy jedynym miejscem okazała się stajenka (lub grota, według niektórych tradycji), sam odebrał poród. Wreszcie kiedy życiu Dzieciątka groziło niebezpieczeństwo, uciekł z Maryją i Jezusem do Egiptu.

Józef i Maryja trwali w czystym małżeństwie. A ponieważ Chrystus nie miał ziemskiego ojca, rolę tę wypełnił w Jego życiu właśnie Józef. Możemy sobie wyobrazić, jak nosił Zbawiciela świata na rękach, karmił i uczył chodzić, a w dorastaniu był dla Niego wzorem mężczyzny.

Św. Józef jest wzorem dobrego ojca. Kościół przypisuje mu liczne cnoty potrzebne głowie rodziny. Litania ku jego czci nazywa go m.in. „najroztropniejszym”, „najsprawiedliwszym”, „najczystszym”, czy „najmężniejszym”. Nie tylko był człowiekiem niezwykle cnotliwym, lecz także bezgranicznie ufał Bogu, o czym świadczy m.in. wspomniana decyzja o trudnej i niebezpiecznej podróży do Egiptu.

Mężczyzna zakładający rodzinę, który pragnie być jak najlepszym ojcem, powinien rozważać czyny św. Józefa i tekst litanii ku jego czci, starając się naśladować jego postawę. Całe rodziny zaś powinny wzywać jego wstawiennictwa, aby jak najlepiej wypełniać swoje obowiązki rodziców i małżonków.

Wzór pracujących

Ewangelia wspomina, że Józef zarabiał na utrzymanie, wykonując zawód cieśli. Nie bał się pracy fizycznej i trudu. To właśnie od niego dorastający Jezus uczył się wartości pracy, jej godności i radości z owoców własnego wysiłku. Możemy sobie wyobrazić, jak kilkuletni Chrystus pomagał Józefowi i uczył się jego zawodu.

W XX wieku, gdy komunizm opanowywał kolejne kraje, postać św. Józefa była odpowiedzią Kościoła zarzuty przez nich formułowane wobec „tradycyjnych” systemów. Oczywiście komunistom nie chodziło naprawdę o poprawę sytuacji klasy robotniczej, a jedynie wykorzystywali ludzi pracujących do przejęcia władzy w kolejnych krajach. Hasła o „godności pracy” trafiały do psychiki ludzi zmęczonych ciężką pracą, a pomimo niej nadal zmagających się z trudnościami materialnymi.

W tym czasie Kościół wyraźnie podkreślał, że los pracujących nie jest mu obojętny. Jeszcze w czasach, gdy marksizm był jedynie poglądem filozoficznym, a nie systemem politycznym, papież Leon XIII w encyklice „Rerum Novarum” (1891 r.) potwierdził prawo pracowników do godziwego wynagrodzenia i warunków pracy, potępiając zarówno socjalizm, jak i nieograniczony kapitalizm. Podobne stanowisko zajęli papież Pius XI („Quadragesimo Anno”, 1931 r.) i św. Jan Paweł II („Laborem Exercens”, 1981 r.).

Z kolei Pius XII ustanowił w 1955 r. święto św. Józefa Robotnika, obchodzone 1 maja. Dzień ten był już wówczas zawładnięty przez ruchy i rządy komunistyczne jako Międzynarodowy Dzień Pracy. Kiedy komuniści okazywali swoją rzekomą troskę o klasę robotniczą, papież chciał przypomnieć całemu światu, że Kościół rzeczywiście opowiada się godnymi warunkami pracy i godziwymi płacami. W sposób szczególny postawił wszystkim pracującym za wzór właśnie św. Józefa. Nowe święto liturgiczne otrzymało najwyższą rangę (tzw. święto I klasy) i zachowało ją aż do reformy liturgicznej w 1970 r., kiedy stało się jedynie wspomnieniem dowolnym.

Podobnie papież św. Jan Paweł II w jednej ze swoich audiencji generalnych polecił wszystkich pracujących opiece św. Józefa. Niech wspomaga wszystkich, którzy mogą się cieszyć owocami pracy własnych rąk. Niech wspiera szczególnie tych, którzy cierpią z powodu braku pracy i niepewności jutra – powiedział Ojciec Święty 19 marca 2003 r.

Patron dobrej śmierci

Nie znamy dokładnej daty śmierci św. Józefa, jednak musiała ona nastąpić pomiędzy 12. a 33. rokiem życia Chrystusa. W chwili odnalezienia dwunastoletniego Jezusa w świątyni Maryja powiedziała do Niego: „Oto ojciec Twój i ja z bólem serca szukaliśmy Ciebie” (Łk 2,48). Z kolei w czasie publicznej działalności Jezusa – między 30. a 33. rokiem Jego życia – ktoś zwrócił się do Niego słowami: „Oto Twoja Matka i Twoi bracia stoją na dworze i chcą pomówić z Tobą” (Łk 12,46). Brak wzmianki o „ojcu” sugeruje, że Józef nie żył już w tym czasie.

Pewność co do tego przynosi opis ukrzyżowania Chrystusa. Konający na krzyżu Zbawiciel powierzył Maryję opiece św. Jana, mówiąc do niego: „Oto Matka twoja” (J 19,27). Ewangelista dodaje, że „uczeń wziął Ją do siebie”. Potrzeba powierzenia Maryi opiece św. Jana oznacza, że nie miała już wówczas męża.

Zgodnie z tradycją św. Józef odszedł z tego świata w obecności Jezusa i Maryi, co było szczególną nagrodą za wierne wypełnienie powierzonej mu przez Boga misji. Jego zadaniem była opieka nad Najświętszą Rodziną – Maryją i Jezusem – z czego wywiązał się doskonale, mimo że nie był fizycznym ojcem Dzieciątka z Betlejem.

Obecność Chrystusa i Jego Matki w chwili śmierci jest tym, czego pragnie każdy katolik. W znanej pieśni „Matko Najświętsza” śpiewamy: A gdy ostatnia łza z oka spłynie, o Matko Święta, w onej godzinie zamknij nam oczy Twymi rękami: Ucieczko grzesznych, módl się za nami! Możemy przypuszczać, że umierającemu św. Józefowi oczy zamknęła właśnie Matka Najświętsza. Dlatego Kościół czci go jako patrona dobrej śmierci, czyli takiej, która dokonuje się w stanie łaski uświęcającej oraz w zawierzeniu Chrystusowi i Maryi.

Opiekun Kościoła Powszechnego

Tytuł „Opiekuna Kościoła Powszechnego” nadał św. Józefowi papież bł. Pius IX w 1870 roku. Druga połowa XIX wieku była czasem poważnych trudności w Europie, związanych m.in. z przemianami wywołanymi rewolucją przemysłową. Co więcej, ucisk dotknął również samego papieża oraz Państwo Kościelne – w tym samym roku wojska włoskie zajęły Rzym, a Ojciec Święty został niejako „uwięziony” w Watykanie.

Nic więc dziwnego, że w obliczu tych wydarzeń bł. Pius IX zwrócił się o pomoc do św. Józefa, polecając Świętej Kongregacji Obrzędów, aby w dekrecie Quemadmodum Deus ogłosiła św. Józefa Opiekunem Kościoła Powszechnego:

W dzisiejszych smutnych czasach Kościół święty, Matka nasza, doznaje tak wielkiego ucisku i prześladowania, że nieprzyjaciele jego zdają się myśleć, iż bramy piekielne przezwyciężyć go zdołają – biskupi całego katolickiego świata upraszali pokornie Ojca Świętego w swym własnym jako też swych owieczek imieniu, by raczył ogłosić św. Józefa patronem całego katolickiego Kościoła. Ponieważ prośby te stawały się coraz żywsze i powszechniejsze, w chwili zebranego Soboru Watykańskiego Ojciec Święty Pius IX, głęboko wzruszony ostatnimi wypadkami, chcąc siebie i wszystkich wiernych polecić szczególnej, a przemożnej opiece św. Józefa, raczył zadośćuczynić żądaniom czcigodnych biskupów, ogłaszając uroczyście św. Józefa patronem Kościoła Świętego.

Do 1955 r. Kościół czcił św. Józefa odrębnym świętem ku czci jego Patronatu, niezależnym od uroczystości obchodzonej 19 marca. Święto to, początkowo przypadające w III niedzielę po Wielkanocy, zrodziło się w środowisku karmelitów w 1680 r. Z czasem zostało przejęte przez inne zakony i niektóre diecezje, aż wreszcie w 1847 r. wspomniany już papież bł. Pius IX rozszerzył je na cały Kościół. Później obchodzono nawet jego oktawę. Z kolei za pontyfikatu św. Piusa X, aby święto nie przypadało w niedzielę, przeniesiono je na środę poprzedzającą, czyli tę w drugim tygodniu po Wielkanocy.

Niestety papież Pius XII, w wyniku reform liturgicznych z 1955 r. i wprowadzenia święta św. Józefa Robotnika 1 maja, jednocześnie zniósł święto św. Józefa Opiekuna Kościoła Powszechnego.

Prawdę o św. Józefie jako Opiekunie Kościoła Powszechnego przypomniał i pogłębił papież Franciszek w liście apostolskim Patris corde (nr 5): Święty Józef nie może nie być Opiekunem Kościoła, ponieważ Kościół jest kontynuacją Ciała Chrystusa w dziejach, a jednocześnie w macierzyństwie Kościoła zacienione jest macierzyństwo Maryi. Józef, chroniąc Kościół, nieprzerwanie chroni Dziecię i Jego Matkę, a także my, kochając Kościół, wciąż kochamy Dziecię i Jego Matkę.

Postrach duchów piekielnych

Warto zwrócić uwagę, że gdy Maryja poczęła Syna Bożego, zamiar oddalenia Jej przez Józefa można postrzegać jako pokusę szatana. Przezwyciężył on jednak tę trudność, odrzucił podstęp złego ducha i podjął odważną decyzję, by pozostać u Jej boku. Podobnie pokrzyżował zamiary szatana, który wykorzystał Heroda do rozpoczęcia okrutnej rzezi niewiniątek – uciekając z Dzieciątkiem i Jego Matką do Egiptu, ocalił życie Chrystusa.

Świadectwa egzorcystów wskazują, że wstawiennictwo św. Józefa jest szczególnie skuteczne w walce ze złymi duchami. Bł. Bartolo Longo powiedział o nim, że „wielkim błogosławieństwem dla dusz jest znaleźć się pod opieką świętego, którego imię sprawia, że demony drżą i uciekają”.

Również misjonarze działający w krajach pogańskich mieli wzywać jego opieki. „Święty Patriarcha zaczął być wymieniany przez Kościół jako postrach duchów piekielnych. Misjonarze w krajach [pogańskich] zgodnie potwierdzają skuteczność wsparcia, jakie w tym względzie otrzymali od św. Józefa” – czytamy w wydanej na początku XX wieku książce pt. Zwróć się do Józefa, naszego niezawodnego obrońcy.

Jeśli przyjrzymy się tekstowi litanii do św. Józefa, zobaczymy, jak wiele spraw możemy powierzać jego wstawiennictwu. Nie sposób wymienić ich wszystkich, dlatego niniejszy tekst omawia jedynie niektóre z nich. Oblubieniec Bogarodzicy jest także patronem m.in. dziewic, osób chorych i nieszczęśliwych. Bez wątpienia można go więc nazwać „patronem od wielu spraw”.

Adrian Fyda

19 marca: Uroczystość Św. Józefa. Modlitwa do śpiącego św. Józefa

 Ten święty nigdy nie zawodzi! Niesamowite cuda św. Józefa

19 marca: Uroczystość Św. Józefa. Modlitwa do śpiącego św. Józefa

Opublikowano na 19 marca 2026 by wobroniewiary

Święty Józefie, Postrachu duchów piekielnych
i Opiekunie Kościoła świętego – módl się za nami!

Akt poświęcenia się świętemu Józefowi

Święty Józefie, mój najmilszy Ojcze, po Jezusie i Maryi najdroższy mojemu sercu, Tobie się powierzam i oddaję, jak powierzyli się Twej opiece Boży Syn i Jego Przeczysta Matka. Przyjmij mnie za swoje dziecko, bo ja na całe życie obieram Cię za Ojca, Opiekuna, Obrońcę i Przewodnika mej duszy. O mój najlepszy Ojcze, święty Józefie, prowadź mnie prostą drogą do Jezusa i Maryi. Naucz mnie kochać wszystkich czystą miłością i być gotowym do poświęceń dla bliźnich. Naucz walczyć z pokusami ciała, świata i szatana i znosić w cichości każdy krzyż, jaki mnie spotka. Naucz pokory i posłuszeństwa woli Bożej. O najdroższy święty Józefie, bądź Piastunem mej duszy, odkupionej Krwią Chrystusa. Czuwaj nade mną, jak strzegłeś Dzieciątka Jezus, a ja Ci przyrzekam wierność, miłość i całkowite posłuszeństwo, bo ufam, że za Twym wstawiennictwem będę zbawiony. Nie patrz na moją nędzę, ale dla miłości Jezusa i Maryi przyjmij mnie pod swą Ojcowską opiekę. Amen.

Telegram do Św. Józefa – modlitwa w sprawach trudnych i nagłych

Telegram do św. Józefa w nagłej potrzebie, czyli Triduum odprawiane w jednym dniu dla wybłagania szybkiego ratunku
Podane modlitwy można odmówić trzykrotnie w ciągu dnia: rano, w południe i wieczorem. Jeśli jest to sprawa bardzo pilna, np. wyjednanie nawrócenia dla niebezpiecznie chorej osoby, wówczas można odprawić to nabożeństwo w trzech godzinach następujących po sobie.

Modlitwa

Święty Józefie, ofiaruję Ci miłość Jezusa i Maryi, jaką oni żywią ku Tobie. Ofiaruję Ci też uwielbienia i hołdy wdzięczności i ofiary, jakie Ci wierni złożyli przez wieki aż do tej chwili. Siebie i wszystkich drogich memu sercu oddaję na zawsze Twej świętej opiece. Błagam Cię, dla miłości Boga i Najświętszej Maryi Panny, Twej Oblubienicy, racz nam wyjednać łaskę ostatecznego zbawienia i wszystkie łaski nam potrzebne, a szczególnie tę łaskę… (tu wymienić intencję). Pośpiesz mi na ratunek, święty Patriarcho, i pociesz mnie w tym strapieniu. O święty Józefie, Przyjacielu Serca Jezusa, wysłuchaj mnie.

Ojcze nasz… Zdrowaś Maryjo… Chwała Ojcu…

Ojcze Przedwieczny, ofiaruję Ci Przenajświętszą Krew, Serce i Oblicze Twego Jednorodzonego Syna, wszystkie cnoty i zasługi Matki Najświętszej i Jej Przeczystego Oblubieńca, świętego Józefa oraz wszystkie skarby Kościoła świętego na wyjednanie łaski ostatecznego zbawienia i łask nam potrzebnych, szczególnie tej… dla….

Św. Józefie, Miłośniku Jezusa i Maryi, uproś mi tę łaskę, abym coraz goręcej, z całego serca mego kochał Twego przybranego Syna i Jego Dziewiczą Matkę.
Św. Józefie, uproś mi łaskę, abym – tak jak Ty – umiał łączyć życie czynne z głębokim życiem modlitwy.
Św. Józefie, szczęśliwy Opiekunie Jezusa i Maryi Niepokalanej, przez Twoją czystość proszę Cię, strzeż mojej czystości.
Św. Józefie, Patronie wahających się w wyborze, ratuj stojących nad przepaścią zła i oświecaj powołanych do służby Chrystusowi.
Św. Józefie, któryś skonał na rękach Jezusa i Maryi, uproś mi łaskę szczęśliwej śmierci.
Niech Jezus i Maryja towarzyszą mi w chwili konania, a ostatnimi moimi słowami niech będą najsłodsze Imiona: Jezus, Maryja i Józef! Amen

Kult „śpiącego św. Józefa”
z książki „Konsekracja św. Józefowi”

W ostatnich latach w Kościele rozwinął się kult „śpiącego św. Józefa”. Wierni nabywają figurki śpiącego świętego po to, aby go prosić o wstawiennictwo w konkretnej intencji. Wypisują intencję na kartce papieru i umieszczają kartkę pod figurką Świętego. Tak postępując, człowiek prosi św. Józefa, aby zaniósł jego intencję do Boga. Kult śpiącego św. Józefa to znakomity sposób na utrzymanie więzi z ojcem duchowym i uproszenie go o modlitwę (o sen) w swojej intencji
(…) Jeśli możesz, postaraj się o figurkę śpiącego św. Józefa. Spisz swoje intencje i powierz jego opiece. Pozwól mu, aby się porozumiał z Bogiem w twojej sprawie

Modlitwa do śpiącego św. Józefa

O święty Józefie, jesteś człowiekiem wielce uprzywilejowanym przez Najwyższego. Anioł Pański ukazywał Ci się we śnie, kiedy spałeś, aby ostrzegać i prowadzić Cię, kiedy opiekowałeś się Świętą Rodziną. Byłeś cichym i silnym, lojalnym i odważnym obrońcą. Drogi Święty Józefie, kiedy spoczywasz w Panu, ufny Jego absolutnej mocy i dobroci, spójrz na mnie. Proszę, weź moje potrzeby do swojego serca (w tym miejscu wzbudź swoją intencję), przyśnij i przedstaw ją Twojemu Synowi. Pomóż mi później, o dobry Święty Józefie, słuchać głosu Boga, powstać i działać z miłością. Z radością chwalę i dziękuję Bogu. Święty Józefie, kocham Cię. Amen!

Akt konsekracji św. Józefowi

O chwalebny patriarcho i patronie Kościoła! O dziewiczy małżonku Maryi Dziewicy, Matki Bożej! O opiekunie i dziewiczy ojcze Słowa Wcielonego! W obecności Jezusa i Maryi, wybieram cię dziś na mojego ojca, opiekuna i obrońcę.
O wielki Święty Józefie, którego Bóg uczynił głową Świętej Rodziny, przyjmij mnie, błagam Cię, choć jestem całkowicie niegodny, na członka swojego Świętego Domu. Przedstaw mnie swojej Niepokalanej Małżonce i poproś, aby przyjęła mnie na swoje dziecko.
Z jej pomocą módl się, abym mógł stale myśleć o Jezusie i służyć Mu wiernie do końca swojego życia. O Postrachu duchów piekielnych, wzmocnij we mnie cnotę, chroń przed złem i pomóż, abym w żaden sposób nie obraził Boga.
O mój duchowy Ojcze, niniejszym Tobie się poświęcam. W wiernym naśladowaniu Jezusa i Maryi oddaję siebie i wszystkie swoje troski pod Twoją opiekę i ochronę. Tobie, po Jezusie i Maryi, poświęcam swoje ciało i duszę, z ich wszystkimi zdolnościami, swój duchowy wzrost, swój dom, wszystkie swoje sprawy i przedsięwzięcia. Nie opuszczaj mnie, ale przyjmij na sługę i dziecko Świętej Rodziny. Strzeż mnie cały czas, ale szczególnie w godzinie mojej śmierci. Pocieszaj mnie i wzmacniaj przez obecność Jezusa i Maryi, abym wraz z Tobą mógł wychwalać i uwielbiać Trójcę Świętą przez wszystkie czasy. Amen.

 

Pierwsza Sobota miesiąca

Nabożeństwo pierwszych sobót miesiąca

 

Wynagradzanie Niepokalanemu Sercu Maryi jest kluczem do otwarcia wielkiego upustu Bożych łask!

W Fatimie Pan Bóg dał nam plan ratunkowy dla świata – jak pisał w swym komentarzu teologicznym do III Tajemnicy Fatimskiej kard. Ratzinger „ku zaskoczeniu ludzi z anglosaskiego i niemieckiego kręgu kulturowego” jest nim kult Niepokalanego Serca Maryi” (Orędzie fatimskie, s. 39)

S. Łucja: „Bóg jest jedynym, który może nas uratować. Chce to uczynić za pośrednictwem Niepokalanego Serca Maryi, naszej niebieskiej Matki, która jest taka dobra! Jej serce jest pewnym, bezpiecznym schronieniem. Cześć oddawana Niepokalanemu Sercu Maryi jest środkiem zbawienia na trudne czasy Kościoła i świata” (Apostolat na Krzeptówkach N. I, s. 14).

„Ci, którzy będą żyć nabożeństwem do Niepokalanego Serca Maryi będą prawdziwie nawróceni i poświęceni Bogu, ci stanowić będą „nowe pokolenie, które zwycięży zło”! (Apele orędzia fatimskiego, s. 130).

Siostra Łucja mówi, że to „nowe pokolenie” jest pokoleniem Niepokalanego Serca”. (Apele, s. 131). A „Maryja jest jego Matką” (Apele, s. 130).

Co możemy uczynić?

Maryja w Fatimie prosi o odprawianie nabożeństwa I sobót miesiąca jako wynagrodzenia za grzechy świata. ”Dopóki ludzkość nie chwyci za różaniec i nie zacznie żyć nabożeństwem pierwszych sobót, dopóty nie staniemy się świadkami nadejścia wiosny chrześcijaństwa i cywilizacji miłości. (Siostra Łucja, „Apele orędzia fatimskiego”)

20 czerwca 1939 roku s. Łucja pisała:  „Najświętsza Maryja Panna obiecała odłożyć bicz wojny na później, jeśli to nabożeństwo będzie propagowane i praktykowane”. Możemy dostrzec, że Maryja odsuwa tę karę stosownie do wysiłków, jakie są podejmowane, by je propagować. Podkreślone zostało tutaj znaczenie wolności człowieka: przyszłość nie jest nieodwołalnie przesądzona. Przyszłość jest warunkowa i zależy od naszej współpracy z Bogiem!

Podczas jednego z objawień, 13 lipca 1917 r., Matka Najświętsza ukazała dzieciom przerażającą wizję piekła. Następnie zwróciła się do nich z dobrocią i smutkiem:

Widzieliście piekło, do którego idą dusze biednych grzeszników. Bóg chce je uratować, Bóg chce rozpowszechnić na świecie nabożeństwo do mego Niepokalanego Serca. Jeżeli uczyni się to, co wam powiem, wielu zostanie przed piekłem uratowanych i nastanie pokój na świecie.

Przybędę, by prosić o poświęcenie Rosji memu Niepokalanemu Sercu i o Komunię św. wynagradzającą w pierwsze soboty.

Prośba o odprawianie nabożeństw wynagradzających w pierwsze soboty miesiąca została powtórzona 10 grudnia 1925 w Pontevedra, kiedy siostrze Łucji objawiła się Matka Boża z Dzieciątkiem Jezus. Wtedy to sam Pan Jezus zwrócił się do wizjonerki z Fatimy:

Miej współczucie z Sercem Twej Najświętszej Matki, otoczonym cierniami, którymi niewdzięczni ludzie je wciąż na nowo ranią, a nie ma nikogo, kto by przez akt wynagrodzenia te ciernie powyciągał.

Maryja zaś powiedziała:

Córko moja, spójrz, Serce moje otoczone cierniami, którymi niewdzięczni ludzie przez bluźnierstwa i niewierności stale ranią. Przynajmniej ty staraj się nieść mi radość i oznajmij w moim imieniu, że przybędę w godzinie śmierci z łaskami potrzebnymi do zbawienia do tych wszystkich, którzy przez pięć kolejnych miesięcy w pierwsze soboty odprawią spowiedź, przyjmą Komunię świętą, odmówią jeden Różaniec i przez piętnaście minut rozmyślania nad piętnastu tajemnicami różańcowymi towarzyszyć mi będą w intencji zadośćuczynienia.

Jak odprawiać to nabożeństwo?

Cztery warunki

Matka Boża bardzo precyzyjnie określiła jak powinny być odprawiane nabożeństwa wynagradzające Jej Niepokalanemu Sercu. To naprawdę ważne, aby spełnić cztery warunki, czyli:

• przystąpić do spowiedzi świętej. (Można to uczynić kilka dni wcześniej, a jeśli podczas tej spowiedzi zapomnimy wzbudzić intencję, możemy to uczynić podczas następnej spowiedzi)
• przystąpić do Komunii Świętej
• odmówić część różańca
• przynajmniej przez 15 min. towarzyszyć Maryi przez medytację jednej lub kilku tajemnic różańcowych

Wszystkie cztery warunki spełniamy w INTENCJI WYNAGRADZAJĄCEJ! Tego dnia nie wystarczy tylko uczestniczyć we Mszy Św., nie wystarczy tylko odmówić różańca. Nie wystarczy uczynić obu tych rzeczy, czy spełnić tylko trzy warunki. Należy spełnić wszystkie CZTERY WARUNKI i wszystkie w intencji zadośćuczynienia Niepokalanemu Sercu Maryi.

Nabożeństwo, które ratuje świat

Pierwszosobotnie nabożeństwo nie tylko ratuje dusze grzeszników przed potępieniem, ale wyprasza pokój na świecie, czyli mówiąc wprost ratuje świat!

Dlatego w obecnych czasach przejęcie się pierwszosobotnim nabożeństwem jest niezmiernie ważne. Zwłaszcza teraz, kiedy jesteśmy świadkami tylu profanacji, bluźnierstw i nienawiści wobec Maryi, Kościoła, chrześcijaństwa.

W naszej parafii

odprawialiśmy nabożeństwa I soboty od 2009 roku przez 9 lat w ramach Wielkiej Nowenny Fatimskiej. Od 2017 roku, po zakończeniu Nowenny, kontynuujemy tę formę modlitwy zadośćuczynienia NSM w każdą I sobotę ( godz. 7.00 – Msza Św., a po niej, przed wystawionym Najświętszym Sakramentem, 15-minutowe rozmyślanie nad tajemnicami różańcowymi, część różańca, akt wynagrodzenia Najświętszej Maryi Pannie za zniewagi wobec Jej Niepokalanego Serca. Nabożeństwo kończy błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem ok. godz. 7.35

Zapraszamy wszystkich parafian do dołączenia do tej tak ważnej modlitwy!

Modlitwy fatimskie: tutaj.

Nie bądźmy obojętni na prośbę Maryi, naszej Matki. Maryja tak bardzo teraz potrzebuje naszej obecności!

Jeśli chcesz dowiedzieć się czegoś więcej o Fatimie i nabożeństwie I sobót polecamy www:

www.soboty.pl

www.pierwszesoboty.pl

www.sekretariatfatimski.pl

 https://parafia.zlotelany.pl/pierwsza-sobota-miesiaca/