KS. GOFFINEGO NAUKA NA UROCZYSTOŚĆ TRZECH KRÓLÓW

 

KS. GOFFINEGO NAUKA NA UROCZYSTOŚĆ TRZECH KRÓLÓW

Jaką tajemnicę obchodzi w tym dniu Kościół?
Obchodzi tajemnicę potrójną:
1.Powołanie trzech mędrców do żłobu i oddanie czci Boskiemu Dzieciątku.
2. Chrzest Chrystusa w Jordanie.
3. Zamianę wody na wino na godach Kananejskich. W Mszy świętej obchodzi Kościół jedynie pierwszą z tych tajemnic, dla czego też dzień ten uroczysty zwie się świętem Trzech Królów. Brewiarz kapłański uwzględnia wszystkie trzy tajemnice. Nieszporna modlitwa brzmi: Obchodzimy dzień wsławiony trzema cudami. Dziś zawiodła gwiazda mędrców do żłobu; dziś zamieniona została woda na wino; dziś zażądał Chrystus od Jana, aby Go ochrzcił w Jordanie na zbawienie nasze.
Czemu się to święto zowie „E p i f a n i ą“ czyli zjawieniem się Pańskiem?
W tym bowiem dniu objawiła się trojaka chwała i Bóstwo Chrystusa. Nasamprzód objawił się Chrystus poganom w ten sposób, że dziwna gwiazda i nadprzyrodzone światło zawiodło trzech mędrców do Jezusa. Po wtóre głos Ojca niebieskiego w czasie chrztu obwieścił światu, że Chrystus jest Synem Bożym. Po trzecie sam Chrystus na godach w Kanie pierwszym cudem okazał, jaką ma władzę nad naturą.
Radością przejęty śpiewa Kościół na wstępie Mszy świętej:
„Oto idzie władca, Pan, a w Jego ręku jest Królestwo, potęga i władza.“ (Mai. 3). „Boże, daj sąd Twój królowi, a sprawiedliwość Twoją synowi Królewskiemu(Ps. 71, 1). Chwała Ojcu itd.
Modlitwa kościelna. Boże! który w dniu dzisiejszym Swego Jednorodzonego poganom objawiłeś przez gwiazdę przewodnią: spraw, abyśmy, poznawszy Cię już przez wiarę, doszli do oglądania chwały Twej i wielkości przez tegoż Jezusa Chrystusa, Pana itd.
LEKCYA z Izajasza proroka rozdz. 60, wiersz 1—6.
Wstań, oświeć się Jeruzalem, bo przyszła światłość twoja, a sława Pańska weszła nad tobą. Bo oto ciemności okryją ziemię i mrok narody; ale nad tobą wznijdzie Pan, a sława Jego nad tobą widziana będzie. I będą chodzić narody w światłości twojej, a królowie w jasności wesela twojego. Podnieś wokoło oczy twoje, a oglądaj; ci wszyscy zgromadzili się, przyszli do ciebie. Synowie twoje z daleka przyjdą, a córki twoje z boku powstaną. Tedy oglądać i opływać będziesz: zadziwi się i rozszerzy serce twoje, gdy się obróci ku tobie zgraja morska, moc poganów przyjdzie do ciebie. Obfitość wielbłądów okryje cię, wielbłądowie prędcy Madyan i Epha: wszyscy z Saby przyjdą, złoto i kadzidło przynosząc, a chwałę Panu opowiadając..

Wyjaśnienie
Prorok widzi i ogłasza dwojaką prawdę, która się ziściła w oczach naszych. Widzi duchową Jerozolimę, miasto Boże, Kościół święty wznoszący się dla prawdziwego, boskiego, odwiecznego światła, Jezusa Chrystusa, odwiecznej prawdy. Stało się to skutkiem narodzenia Zbawiciela, Jego nauki, przykładów, cudów, Jego bosko-człowieczego życia na ziemi, jako też skutkiem założenia Kościoła, który powstał w Jerozolimie, gdy tymczasem okoliczni poganie i większa część Żydów tego światła nie widziała i nie uznała. Potem przewiduje prorok, że tak poganie, jako i synowie i córy Izraelskie poznają odwieczną prawdę i staną się członkami Kościoła. I to się częścią już ziściło, częścią się nieustannie ziszcza, gdyż wielka część pogan i żydów w biegu czasu przyjęła już chrześcijaństwo i garnie się ciągle do Niego. Dlatego też słusznie obchodzi Kościół tak radośnie powołanie wszystkich narodów do wiary Chrystusowej w dniu dzisiejszym. I nam przystoi wziąć żywy udział w radości Kościoła, gdyż i nasi praojcowie byli poganami i zostali powołani do prawdziwej wiary, jak owi trzej mędrcy wschodni. Mówmy przeto z Izajaszem prorokiem: „Chwalcie niebiosa, a raduj się ziemio, śpiewajcie góry chwałę, bo pocieszył Pan lud Swój, a zmiłujcie się nad ubogimi swymi." (Izaj. 49, 13).~
EWANGELIA św. Mateusza rozdz. 2, wiersz 1—12.
Gdy się tedy narodził Jezus w Betlejem Judzkim we dni Heroda króla, oto mędrcy ze wschodu słońca przybyli do Jerozolimy, mówiąc: Gdzie jest, który się narodził król żydowski? Albowiem widzieliśmy gwiazdę Jego na wschód słońca i przyjechaliśmy pokłonić się Jemu. A usłyszawszy król Herod zatrwożył się i wszystka Jerozolima z nim. I zebrawszy wszystkie przedniejsze kapłani i doktorzy ludu, dowiadywał się od nich, gdzie się miał Chrystus narodzić. A oni mu rzekli: w Betlejem Judzkim; bo tak jest napisano przez proroka: I ty Betlejem, ziemio Judzka z żadnej miary nie jesteś najpodlejsze między książęta judzkimi, albowiem z ciebie wynijdzie wódz, któryby rządził lud mój Izraelski. Wtedy Herod wezwawszy potajemnie mędrców pilnie się wywiadywał od nich czasu gwiazdy, która im się ukazała. I posławszy ich do Betlejem, rzekł: Idźcie a wywiadujcie się pilnie o dzieciątku, a gdy znajdziecie, oznajmijcie mi, abym i ja przyjechawszy pokłonił się Jemu. Którzy wysłuchawszy króla, odjechali: A oto gwiazda, którą widzieli na wschód słońca, szła przed nimi, aż przyszedłszy stanęła nad miejscem, gdzie było dziecię. A ujrzawszy gwiazdę, uradowali się radością bardzo wielką. I wszedłszy w dom znaleźli Dziecię z Maryą, matką Jego, i upadłszy pokłonili się Jemu; a otworzywszy skarby swoje ofiarowali Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę. A wziąwszy odpowiedź we śnie, aby się nie wracali do Heroda, inszą drogą wrócili się do krainy swojej.

Wyjaśnienie ewangelii. Uroczystość Trzech Królów jest świętem, które nas powodować powinno do okazania wdzięczności za to, że Bóg nas raczył powołać na członków św. Kościoła i królestwa Bożego. Jest oraz świętem błagalnem, aby się królestwo Boże coraz więcej na ziemi krzewiło. Święto to przypomina nam żywo słowa pacierza: „Przyjdź królestwo Twoje." Ten dzień przywołuje nam na pamięć pełną pociechy prawdę, że wszystkie narody są powane do królestwa Bożego, i że to królestwo ma stać się udziałem wszystkich ludzi. Stwierdza on wielkie i wspaniałe proroctwo Izajasza: „Będą chodzić narody w światłości Twojej."

Liczne rzesze zdążają z dalekiego wschodu ku Jerozolimie, a stamtąd do Betleem, aby oddać pokłon „nowonarodzonemu Królowi żydowskiemu." Nie są to żydzi, lecz potomkowie królewskiej krwi i mędrcy. Przysposobieni prastarymi przepowiedniami na przyjście Zbawiciela i idąc za przewodem wewnętrznej łaski i gwiazdy niebieskiej zdążają do żłobku i oddają hołd Dziecięciu leżącemu w objęciach św. Matki. Ci królowie, ci mędrcy są wyobrażeniem pogańskich ludów. Z ich pojawieniem rozpoczyna się ruch narodów zdążających do Nowej Jerozolimy, tj. Kościoła. Nie potrzebowały z resztą narody opuszczać swych siedzib, gdyż zwiastunowie wiary przychodzili do nich. „Przyjdź królestwo Twoje!“ Jak się ta prośba dawniej spełniała, tak się spełniać będzie i nadal na mocy obietnicy Pańskiej, póki nie będzie jedna trzoda i jeden pasterz.
Czegóż by też powinni ludzie goręcej pragnąć, jak żeby królestwo Boże, tj. Kościół, pozostał u tych, którzy do niego należą, a przyszedł do tych, co są poza jego obrębem? Kościół działa błogo na wszystkich, na poszczególnego człowieka, na rodziny, na całe społeczeństwo ludzkie, wszystkich uświęca. O nim powiedzieć można słowa odnoszące się do założyciela jego: „Przyszedł, dobrze czyniąc.“
Zbawiciel złożył w Kościele skarbnicę Swych łask i Kościół uczynił szafarzem ich. Jak Jego posłał Ojciec, tak On wysłał Apostołów i ich następców, polecając im chrzcić, nauczać, odpuszczać grzechy i czynić, co On uczynił w ostatniej wieczerzy. Im powierzył klucze do nieba, posłuszeństwo Apostołom tj. Kościołowi stawił na równi z posłuszeństwem Sobie samemu, bunt przeciw Kościołowi uważał za bunt skierowany przeciwko Sobie: wreszcie przy- rzekł Kościołowi Swą ustawiczną pomoc. Tak więc Kościół łączy w sobie trojaką władzę: nauczania, rządzenia i kapłańską.
Kościół uczy nas prawd niezbędnych do zbawienia, objawionych przez Boga; Kościół strzeże czystości i nietykalności Słowa Bożego, i nie zmienia go według zachcianek i przywidzeń ludzi pychą nadętych. Uczy nas tego, czego uczył przed 1800 laty, czego uczyli Apostołowie nauczeni przez samego Pana i mistrza swego. Nic z tej nauki nie uronił, niczego do niej nie dodaje; jedynym jego staraniem jest upowszechnić te prawdy i ułatwić głębsze ich pojęcie i zrozumienie. Z ufnością i wiarą polegamy na nauce Kościoła, gdyż posiada on to, bez czego nie byłby Kościołem, tj. dar nieomylności, który go czyni zdolnym do głoszenia nauki Chrystusa czystej i niesfałszowanej.
Kościół jest szafarzem środków łaski, ustanowionych przez Odkupiciela. W Kościele odbywa się nieustająca ofiara, otwarte źródło łask, a siedem Sakramentów, jakby siedem kanałów roztacza ożywczą wodę tego źródła na wszystkich ludzi.
Kościół wiedzie nas do zbawienia swymi rozporządzeniami, nakazami, zakazami, groźbami i karami. Rząd jego jest silny i sprężysty, gdyż trzyma się ściśle nauk Boskiego założyciela. Póki żyjemy na tym świecie, Kościół jest przewodnikiem naszym; a gdy ze świata schodzimy, ułatwia nam to przejście Sakramentami świętymi i słowami pociechy kapłańskiej. Gdy dusza rozstanie się z ciałem, nie zapomina o niej, lecz wstawia się za nią przed tronem Przedwiecznego. Nawet martwe ciało jest przedmiotem troski Kościoła; wszakże drogą ciała działają Sakramenta św. na duszę; ciało przecież było „przybytkiem świętego Ducha.“

Oddaje mu przeto cześć ostatnią, chowa je na cmentarzu, który albo znajduje się tuż przy kościele, albo też uroczyście bywa poświęcony.
Błogosławieństwo Kościoła działa nawet na stosunki ziemskie. Misyonarze poświadczają, że u tych, którzy się szczerze nawrócili z pogaństwa i przyjęli chrzest, okazywała się nawet korzystna zmiana zewnętrznej postaci i że ciało ich stawało się jakoby odblaskiem zewnętrznym wewnętrznej, nadprzyrodzonej piękności. To samo się dzieje na większe rozmiary, gdy rodzaj ludzki poddaje się pod uświęcający wpływ Kościoła. Wtedy błogi wpływ Kościoła pojawia się i w ziemskich stosunkach.
Uznajmy przeto ten święty i błogi wpływ świętego, katolickiego, apostolskiego Kościoła i módlmy się szczerze za tych, którzy od niego są odszczepieni: „Przyjdź Królestwo Twoje.“
Źródło:
PRZEWIELEB. KS. LEONARDA GOFFINEGO WYKŁAD LEKCYII EWANGELII NA WSZYSTKIE NIEDZIELE I ŚWIĘTA WRAZ Z WYNIKAJĄCĄ STĄD NAUKĄ WIARY I OBYCZAJÓW i GRUNTOWNEM WYJAŚNIĘNIEM ROKU KOŚCIELNEGO, NAJGŁÓWNIEJSZYCH OBRZĘDÓW KOŚCIELNYCH I MSZY ŚWIĘTEJ.
PRZEJRZAŁ I POPRAWIŁ
KS. PROFESOR DR. A. GALANT. Mikołów- Warszawa 1905r., str. 71-77
Obrazki:
Epiphany, foto Lawrence OP, link
Adoration of the Magi (King's) foto Lawrence OP, link
The Magi, foto Lawrence OP, link
Mosaic of the Adoration of the Magi, foto Lawrence OP, link