Podziękujmy Bogu za mijający rok i życzmy sobie nawzajem błogosławieństwa Bożego na Nowy 2026 Rok

 

Podziękujmy Bogu za mijający rok i życzmy sobie nawzajem błogosławieństwa Bożego na Nowy 2026 Rok

Opublikowano na 31 grudnia 2025 by wobroniewiary

Panie, Jezu Chryste, w ostatnim dniu roku przychodzimy do Ciebie, by razem z Tobą zakończyć tę część naszego życia, która zamyka się w dniach minionego roku.
Przede wszystkim przychodzimy do Ciebie, by wraz z Tobą i przez Ciebie, złożyć dziękczynienie naszemu Ojcu w niebie. Niebieski Ojcze, przez Chrystusa, Twojego Syna, składamy Ci podziękowania za wszystko, cośmy w minionym roku z Twojej ręki otrzymali. Każda chwila przeszłego roku była podarunkiem od Ciebie. Cześć, uwielbienie i dzięki niech Ci będą za wszystko, coś nam w tym roku udzielił. Amen!

Modlitwa na Nowy Rok

Wszechmogący Boże,
prosimy o błogosławieństwo Twoje
na ten Nowy Rok.
Nie wiemy, co on nam przyniesie, co nam w nim dasz.
Jakie przeżyjemy w nim radości, jakie cierpienia?
To wiesz tylko Ty, Ojcze miłosierny.
Ty znasz początek, trwanie i kres naszego życia.
Ty prowadzisz nas wszystkich przez czas do wieczności.
Daj mi, Ojcze, trwać przy Tobie,
iść wiernie drogą Twoich przykazań,
abym poddany Tobie, w mocy Twojej
spokojnie, pokornie i ufnie czynił to,
co się Tobie podoba, co do mnie należy,
i znosił to, co Ty ześlesz na mnie.
Nie wiem, co mnie w tym roku czeka,
ale to wiem na pewno, że tym,
którzy Ciebie miłują,
wszystko obraca się ku dobremu i to mi wystarcza.
Ojcze, Ty kochasz Twoje dzieci.
Niech rozpocznę ten rok w miłości Twojej.
i pozostanę Ci wierny.
Nie dozwól, aby cokolwiek odłączyło mnie
od miłości Twojej.
Kieruj mną według świętej woli Twojej
W Tobie i w Twojej woli znajdę pokój,
bo wola Twoja jest naszym pokojem,
pokojem wiecznym u Ciebie.
Amen

Z Dzienniczka św. s. Faustyny: Sylwester i Nowy Rok

W ostatnie dni karnawału św. Faustyna poznała grzechy całego świata; modliła się za biednych grzeszników; dusze wybrane podtrzymują świat w istnieniu

9/1I.[1937]. Ostatki. Ostatnie te dwa dni karnawału, poznałam wielki nawał kar i grzechów. Dał mi Pan poznać w jednym momencie grzechy świata całego w dniu tym popełnione. Zemdlałam z przerażenia i pomimo, że znam całą głębię miłosierdzia Bożego, zdziwiłam się, że Bóg pozwala istnieć ludzkości. I dał mi Pan poznać, kto podtrzymuje istnienie tej ludzkości: to są dusze wybrane, Kiedy dopełni się miara wybranych, świat istniał nie będzie. Przez te dwa dni przyjmowałam Komunię św. wynagradzającą i rzekłam do Pana: – Jezu, dziś wszystko ofiaruję za grzeszników, niech ciosy Twej sprawiedliwości uderzają we mnie, a morze miłosierdzia niech ogarnie biednych grzeszników. I wysłuchał Pan prośby mojej; wiele dusz wróciło do Pana, a1e ja konałam pod brzemieniem sprawiedliwości Bożej; czułam, że jestem przedmiotem gniewu Boga Najwyższego. Wieczorem cierpienie moje doszło do tak wielkiego opuszczenia wewnętrznego, że jęki wyrywały, mi się z piersi mimo woli. Zamknęłam się na klucz w swojej separatce i zaczęłam adorację czyli godzinę świętą. Wewnętrzne opuszczenie i odczuta sprawiedliwość Boża – to była moja modlitwa; a jęk i ból, który mi się wyrywał z duszy, to zajęło miejsce słodkiej rozmowy z Panem.(Dz 926-927)

1 stycznia –  Świętej Bożej Rodzicielki

Jezu, Maryjo, Józefie – kocham Was, ratujcie dusze!  Święta Rodzino
opiekuj się moją rodziną i uproś nam wszystkim pokój na świecie. Amen!

ZAWIERZENIE rodzin Najświętszej Rodzinie w dniu Jej święta

W pierwszą niedzielę po Bożym Narodzeniu Kościół obchodzi uroczystość Świętej Rodziny. Tego dnia w wielu kościołach odbywają się specjalne msze, błogosławieństwa dla dzieci i odnowienia przysięgi małżeńskiej.

Papież Leon XIII w 1890 roku wydał dekret oficjalnie zatwierdzający kult Świętej Rodziny.

Z kolei w 1921 roku papież Benedykt XV wprowadził święto Świętej Rodziny do powszechnego kalendarza liturgicznego Kościoła. W ten sposób chciał przeciwdziałać kryzysom rodzinnym i przypominać wiernym, że rodzina jest nie tylko ważną komórką społeczną, ale także wspólnotą wspierającą rozwój duchowy.

 

Krzyż w życiu Świętej Rodziny

#krzyż #święta rodzina #zbawienie

(Wikimedia Commons)

Ksiądz Karol Bołoz Antoniewicz SJ, przez biografów nazwany „Piewcą i Miłośnikiem Krzyża” napisał w jednej ze swoich pieśni słynne już dzisiaj słowa: „W krzyżu cierpienie, w krzyżu zbawienie, w krzyżu miłości nauka”. Nie były one pokłosiem religijnej zadumy, lecz wyrazem życiowych zmagań z przeciwnościami losu jego ziemskiej tułaczki. O błogosławieństwie przyjętego w kluczu Chrystusowego Krzyża cierpienia mówi cała historia Kościoła. Ukazuje nam to również życie Świętej Rodziny.

Czy istnieje recepta na szczęście? Tak! Człowiek może być naprawdę szczęśliwy tylko wówczas, gdy będzie w tym, co przeznaczył dla niego Bóg. Odpowiedź na Boże powołanie do życia kapłańskiego lub zakonnego, w rodzinie jest zawsze sprawą wolną i osobistą. Każdy wybór nieodłącznie wiąże się jednak z trudem i wątpliwościami, bo szczęśliwe życie w Bożym zamyśle nie oznacza drogi usłanej różami. By pomóc istocie ludzkiej wytrwać w realizacji zadań wynikających z obowiązków stanu, Stwórca daje nam nie tylko łaskę, ale też przykład w osobie Jezusa Chrystusa.

Świadczy o tym wypowiedziane przez Boga Ojca zdanie na Górze Tabor: „To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie. Jego słuchajcie!”(Mt, 17, 5). A Jezus mówi do wszystkich: „Jeśli kto chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje!” (Łk, 9, 23). Trudna jest ta mowa, ale nikt z nas jednakowoż nie uniknie krzyża. Jeśli uciekniemy przed jednym, na nasze ramiona nałożony zostanie drugi. Ale jedynie ten, który przeżywać  będziemy w kluczu Jezusowego Krzyża ma znaczenie. Uczy nas tego życie Świętej Rodziny.

Kiedy z wiarą i uwagą prześledzimy losy tej niezwykłej wspólnoty, dostrzeżemy w historii tworzących ją osób indywidualny oraz wspólny trud egzystencji. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że dom Józefa i Maryi był materialnie bardzo ubogi. Wiemy o tym z ewangelicznego zapisu, w którym mowa o złożonej przez rodziców Jezusa w świątyni ofierze. Przewidziana w związku z urodzeniem przez kobietę ofiara oczyszczenia w postaci dwóch synogarlic dotyczyła najuboższych wśród biednych. Jednak to nie bieda była tym krzyżem, który wyczytać możemy z biblijnego przekazu. Zanim narodził się Boży Syn, związek Jego ziemskich rodziców został poddany niecodziennej próbie. Gdy Maryja okazała się być brzemienną, jak mówi nam Słowo Boże, mąż jej powziął decyzję, by potajemnie się z nią rozstać. Oblubieniec Bożej Rodzicielki doskonale zdawał sobie sprawę, że rozwijające się pod sercem Maryi dziecko nie jest jego. Możemy sobie tylko wyobrazić zawód, jakiego doznał na widok skrywanej przed nim od tygodni tajemnicy. Wszystkie jego życiowe plany, pragnienia i zamiary przestały istnieć niczym poruszony powiewem wiatru domek z kart. Św. Józef w swojej decyzji o dyskretnym oddaleniu małżonki jawi nam się bardzo po ludzku. Targające nim wątpliwości są przyczyną powziętego względem Maryi zamysłu.

W doświadczeniu Józefa widzimy, że z krzyżem, który niesie, nierozerwalnie związana jest samotność. Że zmaga się w pojedynkę z czymś nieprzekazywalnym. I tak, mierzącemu się z trudną do przyjęcia rzeczywistością Bóg daje Słowo. Co ciekawe, odpowiedź otrzymuje we śnie. W Piśmie Świętym sen jest stanem bliskim śmierci. Dlatego obraz ten interpretuje się czasem w taki sposób, że Józef, by pełnić wolę Boga, musiał dla siebie umrzeć. Otrzymał wprawdzie wszystko, co było mu potrzebne, ale był to nie jego plan. Czy oznacza to, że Bóg posłużył się Józefem niczym trybkiem w wymyślnej przez siebie machinie?

Warto zauważyć, że miłość do Maryi wymagała uszanowania jej decyzji, co wiązało się z przyjęciem – do pewnego stopnia – jej krzyża. Wypowiadając w chwili zwiastowania swoje zbawienne dla nas fiat („niech mi się stanie według słowa twego” Łk 1,39), Boża Rodzicielka zgodziła się nie tylko na niesprawiedliwe podejrzenia męża, ale też na brak godnych warunków w wydaniu na świat Zbawiciela, na niewygody ucieczki i tułaczego życia w Egipcie, na udręki towarzyszące jej poszukiwaniom „zagubionego” Jezusa w świątyni jerozolimskiej, w końcu na Jego Krzyż na Kalwarii.

Józefowe fiat w tym kontekście było więc przyjęciem z miłością Maryi, która zdecydowała się wypełnić Boży plan. Niemniej jednak w zamyśle tym przypadł mu wyjątkowy przywilej – miał nadać Dziecku Imię, a potem Je wychować. Wartość Bożego Słowa objawia się tu poprzez wyjaśnienie Józefowi zbawiennej roli jego krzyża.

W historii Świętej Rodziny widzimy zatem wyraźnie, że z przyjęcia krzyża rodzi się czyste dobro, choć nieraz zupełnie inne niż pragnęliśmy. Że w każdej trudnej sytuacji jest coś, co możemy zrobić. Że czasem musimy podjąć zadanie większe niż nasz osobisty plan, wówczas mamy okazję złożyć z siebie bezinteresowny dar i tym samym stać się naprawdę człowiekiem. Że to nas nie zabije, lecz uczyni nieśmiertelnymi. W tym właśnie przejawia się paradoks przyjętego w odpowiedzi na Boże wezwanie krzyża, który bardzo dobrze oddają Jezusowe słowa: „Bo kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, ten je zachowa”( Łk 9,24).

Anna Nowogrodzka-Patryarcha

Pch24 

Święto Św. Jana, Apostoła i Ewangelisty)

 

Słowo Boże na sobotę, 27 grudnia.

Ewangelia na 27.12.2025 r. (Sobota - Święto Św. Jana, Apostoła i Ewangelisty):

„Pierwszego dnia po szabacie Maria Magdalena pobiegła i przybyła do Szymona Piotra oraz do drugiego ucznia, którego Jezus kochał, i rzekła do nich: «Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono».

Wyszedł więc Piotr i ów drugi uczeń i szli do grobu. Biegli obydwaj razem, lecz ów drugi uczeń wyprzedził Piotra i przybył pierwszy do grobu. A kiedy się nachylił, zobaczył leżące płótna, jednakże nie wszedł do środka.

Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim. Wszedł on do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą w jednym miejscu. Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył.” (J 20,2-8)

Jan nie widzi zmartwychwstałego Jezusa, nie słyszy jeszcze Jego głosu i nie otrzymuje żadnego komentarza.
Widzi jedynie znaki nieobecności: pusty grób, złożone płótna i zwiniętą chustę.

A jednak „ujrzał i uwierzył”. To wiara, która rodzi się z serca otwartego, zdolnego odczytać sens tam, gdzie rozum ma jeszcze za mało danych. Piotr wchodzi pierwszy i widzi to samo, ale to Jan jako pierwszy przechodzi od widzenia do wiary, bo miłość pozwala mu szybciej rozpoznać, że brak ciała nie oznacza kradzieży, lecz nowy sposób obecności.

Miłość jest szkołą, która uczy najszybciej.

 

Papież wezwał do modlitwy w intencji prześladowanych chrześcijan

#Anioł Pański #Kosciół #Leon XIV #papież #przesladowania #Watykan

(Fot. EPA/ANGELO CARCONI Dostawca: PAP/EPA.)

Po odmówieniu modlitwy „Anioł Pański” i udzieleniu apostolskiego błogosławieństwa Leon XIV zachęcił w piątek do modlitwy za chrześcijan prześladowanych z powodu swej wiary.

 

Oto słowa papieża w tłumaczeniu na język polski:

– Drodzy Bracia i Siostry!

Z serca ponawiam życzenia pokoju i spokoju ducha w świetle Bożego Narodzenia.

Pozdrawiam was wszystkich – wiernych z Rzymu i pielgrzymów przybyłych z wielu krajów.

Wspominając świętego Szczepana, pierwszego męczennika, wzywamy jego wstawiennictwa, aby naszą wiarę uczynił silną i wspierał wspólnoty, które najbardziej cierpią z powodu ich chrześcijańskiego świadectwa.

Niech jego przykład łagodności, odwagi i przebaczenia towarzyszy wszystkim, którzy podejmują wysiłki w sytuacjach konfliktu, aby promować dialog, pojednanie i pokój.

Wszystkim życzę wesołych Świąt!

 

Źródło: KAI 

 

Leon XIV: pokój nie rodzi się z siły, lecz z wysłuchanego płaczu.
Kiedy kruchość innych przenika serce, wówczas rozpoczyna się pokój – podkreślił Papież w homilii w uroczystość Narodzenia Pańskiego, przypominając, że pokój nie rodzi się z siły, lecz z przyjęcia Słowa, które stało się ciałem i zamieszkało pośród ludzkiej bezbronności. Rodzi się on także z wysłuchanego płaczu.

Leon XIV zwraca uwagę, że Słowo Boże – skuteczne i sprawcze – przychodzi jako niemowlę, które NIE MÓWI, LECZ PŁACZE. „Stało się ciałem” (J 1,14) oznacza RADYKALNĄ BEZBRONNOŚĆ I NAGOŚĆ BOGA.
W Betlejem i na Kalwarii Słowo zostaje pozbawione „nawet słowa”, podobnie jak dziś „wielu braci i sióstr ogołoconych z ich godności i zmuszonych do milczenia”. Ciało ludzkie – kruche i zranione – „wymaga opieki, woła o przyjęcie i uznanie”.

Dialog zamiast monologu – Maryja Królową pokoju.
Na zakończenie Papież wskazuje drogę dialogu jako fundament pokoju. Wcielenie jest ruchem ku drugiemu człowiekowi. „W Bogu każde słowo jest słowem skierowanym do nas, zaproszeniem do rozmowy” – zaznacza Papież. Gdy monologi ustępują miejsca słuchaniu, rodzi się prawdziwy pokój. W tej perspektywie Maryja ukazana jest jako Matka Kościoła i Królowa pokoju, w której objawia się prawda, że „nic nie rodzi się z demonstracji siły, a wszystko odradza się z cichej mocy przyjętego życia”.
https://www.vaticannews.va/pl/papiez/news/2025-12/leon-xiv-pokoj-nie-rodzi-sie-z-sily-lecz-z-wysluchanego-placzu.html

 

Szczepan – poniżony, Chrystus – wywyższony; jeden – o ziemi przytłoczony, Chrystus – na drzewie zawieszony.

 św. Augustyn, Mowa na Narodziny Męczennika Szczepana (Sermo 314) https://patres.pl/augustyn-mowa-na-narodziny-szczepana/

• 1. Wczoraj świętowaliśmy narodziny Pana, dzisiaj świętujemy narodziny sługi, ale Narodziny Pana świętowaliśmy, bo raczył się narodzić, zaś narodziny sługi świętujemy, bo został uwieńczony chwałą. Świętowaliśmy Narodzenie Pana, bo przyjął odzienie naszego ciała, świętujemy narodziny sługi, bo zrzucił odzienie swojego ciała. Świętowaliśmy Narodziny Pana, bo stał się do nas podobny, świętujemy narodziny sługi, bo stał się kimś bliskim Chrystusowi. Jak bowiem Chrystus przez swoje narodziny zjednoczył się ze Szczepanem, tak Szczepan przez swoją śmierć zjednoczył się z Chrystusem.

  Kościół tłumnie się gromadzi, żeby uczcić z bliźniaczą pobożnością dzień narodzin i śmierci naszego Pana Jezusa Chrystusa, bo oba te wydarzenia są lekarstwem. Urodził się bowiem, żebyśmy się odrodzili, umarł, abyśmy żyli na wieki. Męczennicy zaś przez narodziny przyszli, by toczyć bolesne zmagania, szarpani przez grzech tkwiący u początków, przez śmierć przeszli do najbezpieczniejszych dóbr, kończąc z każdym grzechem. Gdyby podczas prześladowania nie czerpaliby pociechy i umocnienia z nagrody przyszłego błogosławieństwa, jak wytrzymaliby te różnorodne cierpienia i męki? Gdyby błogosławiony Szczepan pod ulewą kamieni nie był umocniony rozmyślaniem o przyszłej nagrodzie, jak zniósłby ten grad uderzeń? Lecz nosił w duszy przykazanie Tego, którego obecność dostrzegał w niebie. Skierowany ku Niemu rozpłomienioną miłością, pragnął raczej zostawić ciało i wzlecieć do Niego. Nie bał się też już śmierci, ponieważ widział jako żyjącego Chrystusa, o którym wiedział, że został za niego zabity. I dlatego śpieszył się, by również on sam umarł za Niego, aby mógł razem z Nim żyć. A co zobaczył błogosławiony Męczennik, gdy umocniony został podczas tej walki? Przyjmijcie bez wątpliwości jego słowa, które zwykliście słyszeć odczytywane z księgi Dziejów Apostolskich: „Oto – mówi – widzę niebiosa otwarte i Chrystusa stojącego po prawicy Boga” (Dz 7,55). Widział stojącego Jezusa, dlatego stał i nie upadł. Ten bowiem, który stał na górze i z góry patrzył na dostrzegającego Go z dołu, udzielił swojemu żołnierzowi niezwyciężonych sił, aby nie upadł. „Oto – mówi – widzę niebiosa otwarte”. Szczęśliwy to człowiek, przed którym niebo stoi otworem. Ale kto otworzył niebo? Ten, o którym w Księdze Apokalipsy jest powiedziane: „On otwiera, a nikt nie zamknie, zamyka, a nikt nie otwiera” (Ap 3,7). Gdy Adam został wyrzucony z raju po tym pierwszym nikczemnym grzechu, niebo zostało zamknięte przed rodzajem ludzkim. Po śmierci Chrystusa jako pierwszy wszedł łotr, a potem Szczepan zobaczył otwarte niebo. Czemu się dziwimy? Temu, że naprawdę zobaczył, naprawdę wskazał i gwałtownie wtargnął?

  2. Dalej, bracia, idźmy za nim. Jeśli bowiem idziemy za Szczepanem, będziemy uwieńczeni chwałą. Mamy go zaś najbardziej naśladować i podążać za nim w jego miłości do nieprzyjaciół. Wiecie przecież, że otoczony zgromadzeniem tłumu nieprzyjaciół, gdy z każdej strony spadały na niego częste uderzenia głazów, łagodny i opanowany, cichy i spokojny między kamieniami, przy pomocy których go zabijano, patrząc na Tego, który za niego został zabity, nie powiedział: Panie, wymierz karę za moją śmierć, ale: „przyjmij ducha mojego” (Dz 7,58). Nie powiedział: Panie Jezu, pomścij twojego sługę, którego widzisz wydanego na taką karę śmierci, ale: „Nie poczytuj im tego grzechu” (Dz 7,59). Błogosławiony Męczennik trwając w dawaniu świadectwa prawdzie i płonąc duchem miłości, jak wiecie, doszedł do najbardziej chwalebnego celu. Został powołany i wytrwał do końca, na końcu otrzymał to, do czego został powołany. Dzięki chwale swojego imienia Szczepan doprowadzony został do uwieńczenia chwałą. Kiedy więc błogosławiony Szczepan przelał krew za Chrystusa jako pierwszy, jakby korona chwały zstąpiła z niebios, aby idący za jego przekładem przyjmowali ją jako nagrodę, naśladując męstwo w walce idącego przodem. Następnie liczne przypadki męczeństwa napełniły ziemię. Ktokolwiek później przelał krew wyznając Chrystusa, nakładał na swoją głowę tę koronę chwały i zachowywał ją nietkniętą dla mających go naśladować w przyszłości. Także teraz, bracia, zwisa ona z nieba: każdy, kto jej będzie pragnął, szybko do niej wzleci. Aby Waszą Świętość krótki i przekonująco zachęcić, nie potrzeba więcej słów: niech idzie za Szczepanem, każdy człowiek pragnący korony chwały.

  Augustyn, Mowa na Narodziny Męczennika Szczepana (Sermo 314)

  Z innego kazania św. Augustyna:

  „Patrzył Szczepan (na swych przeciwników), litował się nad nimi i padł na kolana, modląc się za nich. Gdy modlił się za siebie – stał, gdy za nich – klęczał. Odróżnił sprawiedliwego od grzeszników.Za sprawiedliwego modli się stając, ponieważ domagał się nagrody. Z grzeszników modlił się klęcząc, gdyż wiedział, jak trudno uzyskać wysłuchanie za/u takich zbrodniarzy. Chociaż sprawiedliwy, chociaż już bliski nagrody, nie dufał w siebie lecz zgiął kolana. Nie baczył na to, czego sam jest godzien dostąpić w modlitwie, lecz czego stali się godni ci, od których chciał odwrócić straszne kary. „Panie – powiada – nie poczytuj im tego grzechu” (Dz 7,60).

  Szczepan – poniżony, Chrystus – wywyższony; jeden – o ziemi przytłoczony, Chrystus – na drzewie zawieszony. Zważcie na słowa, które wypowiedział: „Ojcze, odpuść im, bo nie wiedzą, co czynią” (Łk 23,34). Chrystus z katedry krzyża uczy Szczepana prawideł miłości. Oto uczeń modli się za wrogów swoich, modli się za kamieniujących go. (…). Wyobraź sobie takiego nieprzyjaciela, który sroży się aż do śmierci. Co robi? To co Żydzi Szczepanowi. Nieprzyjaciel twój ma cię zabić? Jakbyś nigdy nie miał umrzeć, jakbyś zawsze miał odnosić zwycięstwo!… Czyż ci zaszkodzi, gdy cię zabije? Nie. I owszem, doda ci coś do nagrody niebieskiej, jeśli umrzesz i będziesz go miłował. Nie wiesz, ile dobrego wyświadczyli Szczepanowi ci, którzy go ukamieniowali? Czyż nie wiedzieli, że jemu za dobro należy się korona, a im za zło kara? A szatan co sprawia? On przyczynił się do każdej korony męczeńskiej, lecz dobrodziejstwo, którego nie zamierzał, wyświadczył Bóg. Przeto twój śmiertelny nieprzyjaciel nic ci nie zaszkodzi. (…). Niech Bóg was wspiera w waszych zmaganiach aby wyszło wam na dobre to, co widzicie na przykładzie świętego męczennika. Obyście w sercach waszych odnieśli zwycięstwo, jak tu widzieliśmy u tego bohatera, o którego zwycięstwie tak chętnie słuchaliście. Amen. (źródło: „Karmię was czym sam żyję”. Ojcowie Kościoła prowadzą przez święta roku kościelnego. Święta.; ATK, Warszawa 1984; s. 54-56).

  Na męczeństwo za wiarę w bliskim już czasie (Mt 24,9n.13) trzeba się duchowo przygoto(wy)wać, albowiem, jak to zapowiada(ła) Matka Boża w Orędziach do swych umiłowanych synów, Kapłanów, nr:

  • 147 (10.02.1978): e … Po jego (tj. Papieża Pawła VI) śmierci wszystko jednak się pogorszy.

  f Kościół pogrąży się w błędzie, który zostanie przyjęty i rozprzestrzeni się. Odstępstwo (czyli utrata wiary – jak to mówiła MB w Orędziu nr 406 z 13.06.1989r.) – rozszerzające się już teraz jak oleista plama – osiągnie swój szczyt.

  [z Orędzia nr 141 z 24.12.1977r.: f W Eucharystii Jezus jest prawdziwie obecny ze Swoim Ciałem, Krwią, Duszą i Bóstwem. g Wy, Kapłani, odnawiacie rzeczywistość Jego narodzenia w czasie. h Również dziś – jak wtedy – to przyjście odbywa się w ukryciu. i Wtedy przyjęła go grota, dziś – kamień ołtarza. W przeszłości delikatne ciało małego Dziecka zakrywało Jego Bóstwo, dziś ukrywa Je biała postać chleba. m Niestety, wzrasta liczba Kapłanów, którzy sprawują Eucharystię, chociaż już w nią nie wierzą. Jedni z nich przeczą rzeczywistej obecności Mojego Syna Jezusa, inni chcieliby tę obecność ograniczyć tylko do czasu celebrowania Mszy św. Jeszcze inni sprowadzają ją do obecności czysto duchowej i symbolicznej. n Błędy te szerzą się, mimo że właściwa nauka została jasno potwierdzona przez nauczanie Kościoła – szczególnie przez Papieża. o Niestety przyjdzie czas, że ten błąd będzie miał jeszcze więcej zwolenników, a w Kościele prawie zaniknie woń adoracji i Najświętszej Ofiary. Przez to ohyda spustoszenia – która już weszła do Świętej Świątyni Bożej – osiągnie swój szczyt.]

  g Uderzeni zostaną Pasterze i powierzona ich opiece owczarnia (por. Za 13,7). Pan dopuści, że przez jakiś czas Kościół będzie jakby opuszczony przez Niego (por. 1Krl 14,15n; Mt 26,31; M 14,27). h Ciemność zgęstnieje nad światem, który dojdzie do szczytu zdeprawowania. Im bardziej będzie zepsuty, z tym większym uporem będzie szedł drogą buntu przeciwko Bogu, bałwochwalstwa, bluźnierstwa i bezbożności. i Przez to świat sam ściągnie na siebie to, co dopuściła Boża Sprawiedliwość dla jego całkowitego oczyszczenia: ciemność, ogień i krew. j Będzie to czas męczenników, którzy w wielkiej liczbie przeleją krew oraz czas tych, którzy przeżyją i będą zazdrościć prześladowanym i zabijanym.

  182 (8.09.1979): d Wikariusz Mojego Syna Jezusa (pap. JP II) zna wszystko i przeczuwa już bliskość bolesnego wydarzenia, które przepowiadam wam od lat. e Tak, wkrótce wyznaczony przez Ojca czas dopełni się. Potem straszliwa walka między Moim przeciwnikiem a Mną zaostrzy się i wejdzie w fazę końcową. f Wielu z was przygotowałam na tę największą próbę. W Moich ramionach zostaniecie ofiarowani jak małe baranki. Wasza krew – złączona z Krwią Jezusa – służy również do oczyszczenia Kościoła i do odnowienia świata. g Inni będą musieli znieść prześladowania i cierpienia (1P 4,17), których nie możecie sobie wyobrazić. Miejcie jednak ufność, ponieważ w nadzwyczajny sposób będę przy każdym, aby mu pomóc do końca wypełnić Mój plan (zob.Orędzie nr 126).

  • 236 (12.11.1981): d Gwiazda Otchłani (Ap 9,1) będzie prześladować wszystkich naznaczonych Moją pieczęcią, ale nie uda jej się w niczym zaszkodzić duszom, na których Ja Sama odbiłam Mój Obraz. Dzięki krwi, którą wielu z nich będzie musiało przelać, złagodzona zostanie sprawiedliwość Boża, a czas Mojego zwycięstwa – przyśpieszony.

  • 425 (Fatima, 13.05.1990): h Kościół pozna godzinę swego największego odstępstwa. Niegodziwiec wejdzie do jego wnętrza i zasiądzie w samej Świątyni Bożej. Mała reszta, która pozostanie wierna, zostanie wystawiona na największe doświadczenia i prześladowania.
  • 449 (13.05.1991):

  f Kiedy Papież wypełni zadanie powierzone mu przez Jezusa i kiedy Ja zstąpię z Nieba, aby przyjąć jego ofiarę, wszystkich was ogarnie gęsta ciemność odstępstwa, które stanie się wtedy powszechne. g Wierna pozostanie jedynie mała reszta, która w tych latach przyjmowała Moje matczyne zaproszenie, pozwoliła się zamknąć w niezawodnym schronieniu Mojego Niepokalanego Serca. Ta mała wierna reszta – przygotowana i uformowana przeze Mnie – będzie miała za zadanie przyjąć powracającego do was w chwale Chrystusa, który da początek nowej, czekającej was epoce.

  • 520 (13.05.1994): h Niegodziwiec wejdzie do Kościoła, aby spowodować ohydę spustoszenia, która znajdzie swój szczyt w straszliwym świętokradztwie. Wielkie odstępstwo rozszerzy się wszędzie. Wtedy Moje Niepokalane Serce zgromadzi małą resztę, która pozostała wierna i która – w cierpieniu, na modlitwie i w nadziei – będzie czekać na powrót Mojego Syna Jezusa w chwale.

  • 536 (1.01.1995): h To Mnie zostało powierzone macierzyńskie zadanie towarzyszenia Kościołowi w godzinie Jego największego cierpienia, gdyż musi on wejść na Kalwarię swej ofiary i męczeństwa. Posłużę się Moim miłosiernym działaniem, pomagając mu w niesieniu krzyża zdrady i opuszczenia, wtedy gdy powszechne stanie się odstępstwo i kiedy wejdzie do niego człowiek niegodziwy, przepowiedziany przez Boskie Pisma, noszący w swym łonie ohydę spustoszenia. Moje miłosierne działanie stanie się jeszcze silniejsze, gdy Moi synowie będą prześladowani i więzieni, torturowani i prowadzeni na męczeństwo. Wtedy ukażę się im w nadzwyczajny sposób, zgodnie z tajemniczym planem, jaki Moje Niepokalane Serce ułożyło we wszystkich szczegółach.

  539 (Fatima, 11.03.1995): b W Kościele osiągnie szczyt wielkie odstępstwo, które szerzy się na całym świecie. Rozłam dokona się poprzez całkowite odejście od Ewangelii i prawdziwej wiary. Do Kościoła wejdzie człowiek nieprawy, który sprzeciwia się Chrystusowi i nosi w swoim łonie ohydę spustoszenia, popełniając w ten sposób straszliwe bluźnierstwo, o którym mówił prorok Daniel (Dn 9,27 i 11,31 i 12,11; Mt 24,15).

  • 561 (1.01.1996):

  k Na początku tego nowego roku – przepełnionego wydarzeniami ważnymi i bolesnymi dla tej biednej ludzkości znajdującej się odtąd w mocy sił zła, które się rozszalały – jeszcze raz zapraszam was wszystkich do wejścia do bezpiecznego schronienia Mego Niepokalanego Serca.

  l – Do Mojego bezpiecznego schronienia wchodzą ci, którzy są wezwani do dawania Panu świadectwa krwi. Wielka armia męczenników wchodzi do schronienia Mojego Niepokalanego Serca dla otrzymania nowej siły i odwagi w godzinie ich ofiarowania: od pierwszego męczennika Szczepana – którego przyjęłam w Moje matczyne ramiona po jego męczeństwie – do wszystkich tych, którzy jeszcze dziś oddają (oddadzą jeszcze – dop. mój) swe życie.

  O skuteczności modlitwy św. Szczepana za swoich prześladowców, nieprzyjaciół w trosce o zbawienie ich dusz i jaki to miało wpływ na Szawła (Dz 8,1a.3), późniejszego – po nawrócenie św. Pawła apostoła, tak mówi(ł) Bóg Ojciec w „Dialogu o Bożej Opatrzności czyli Księdze Boskiej Nauki” św. Katarzyny ze Sieny, w rozdz. zat. *Nauka o łzach* (https://sienenka.blogspot.com/2011/08/nauka-o-zach-xciii.html):

  … Dusza w grzechu śmiertelnym nie może spełnić żadnego dobrego czynu, który by zasługiwał na życie wieczne, gdyż czyn ten nie jest dokonany w stanie łaski. Nie powinna ona jednak wyrzekać się dobrych czynów, gdyż każdy dobry czyn otrzymuje nagrodę, a każdy grzech karę. Dobro spełnione poza łaską jest niedostateczne i nie zasługuje na życie wieczne. Lecz boska dobroć i sprawiedliwość Moja dają jej za czyn niedoskonały nagrodę niedoskonałą. Już to nagradzam ją dobrami doczesnymi, już to użyczam jej czasu potrzebnego, aby się mogła poprawić. Niekiedy udzielam jej życia łaski ze względu na pośrednictwo sług Moich, którzy Mi są mili i których wysłuchuję. Tak uczyniłem świętemu Pawłowi, który przez modlitwę świętego Szczepana wyrzekł się niewiary i prześladowania chrześcijan. Widzisz więc, że w jakimkolwiek by stanie dusza się znajdowała, nie powinna zaprzestawać dobrych uczynków. …

  Jeszcze końcowe słówko o św. Szczepanie. W książce „Mistyczne Miasto Boże” S. Marii Z Agredy (http://www.mocmodlitwy.info.pl/files/MARIA_Z_AGREDY-MISTYCZNE_MIASTO_BOZE.pdf) w cz. 3, początkowa część rozdz. L jest poświęcona osobie św. Szczepana męczennika, który cieszył się szczególnymi upodobaniem, względami Matki Bożej, o czym tak m.in. czytamy:

  „Pomiędzy świętymi, którzy mieli to szczęście, że mogli zażywać szczególnej
  miłości Królowej niebios, był także św. Szczepan, jeden z siedemdziesięciu
  dwóch uczniów. Od pierwszego momentu, gdy zaczął naśladować naszego
  Zbawiciela, Jezusa Chrystusa, Maryja odczuwała dla niego szczególną
  przychylność. Wiedziała bowiem, że święty ten wybrany został na pierwszego męczennika, który przelewając własną krew stanął w obronie czci Jezusa i Jego Boskiego Imienia. (…). aby umocnić go w wierze przepowiedziała mu, że poniesie śmierć męczeńską, mówiąc:
  „Szczepanie, ty będziesz pierwszym z męczenników, których mój Najświętszy Syn przykładem swej śmierci powołał za Sobą. Jako wierny uczeń i odważny rycerz pójdziesz śladami twego Mistrza i Wodza, niosąc chorągiew Krzyża przed zastępem męczenników. Uzbrój się, więc w wytrwałość, chwyć tarczę wiary (Ef 6,16) i bądź pewien, że moc Najwyższego dopomoże ci w tej walce.” Słowa Królowej rozpaliły serce św. Szczepana pragnieniem śmierci męczeńskiej. (…). święty Szczepan umarł pod gradem kamieni, ciskanych przez zatwardziałych Żydów. Zaraz po śmierci aniołowie otoczyli
  najczystszą duszę tego męczennika i zanieśli ją przed tron Boga, aby tam
  odebrała koronę wiecznej chwały i szczęśliwości”. (w książce: s. 304-306; w pdf: s. 257-259)

  Bł. A. K. Emmerich mówiła, że św. Szczepan zginął śmiercią męczeńską mniej więcej w rok po ukrzyżowaniu Chrystusa.

  opracował Elizeusz 

• Kanon „Kamieniowania” Św. Szczepana – dlaczego doprowadził Żydów do skrajnej irytacji, gniewu i ukamieniowania ?
  Św. Szczepan czynił wielkie cuda, bronił wiary przed uczonymi Żydami z całego świata, aż w końcu zaczęli szeptać przeciwko niemu, że bluźni przeciwko Mojżeszowi i Bogu. Ci podżegacze podburzali innych, a także starszych i uczonych w Piśmie, aż w końcu zatrzymali Szczepana i zaprowadzili go przed Sanhedryn, aby go osądzić.
  „A wszyscy, którzy zasiadali w Radzie, wpatrywali się w niego i widzieli twarz jego podobną do twarzy anioła” /Dzieje Apostolskie 6,15/ .Arcykapłan zapytał wówczas, czy zarzuty są prawdziwe, a w odpowiedzi Szczepan opowiedział całą historię Żydów. Zwrócił uwagę na to , że prawo Mojżeszowe, które tak bardzo kochali i darzyli szacunkiem, nie zawsze było dla nich oczywistą kwestią i nie było tak bardzo przestrzegane zarówno przez ich ojców, jak i przez nich samych.
  Co Żydom powiedział Św. Szczepan ?
  „Abraham był ojcem Izaaka, Izaak Jakuba, a Jakub Józefa i jego jedenastu braci: dwunastu patriarchów, których nazywali swoimi „ojcami”. Czyż jedenastu braci nie sprzedało Józefa w niewolę w Egipcie? Św. Szczepan zasugerował, że nie różniło się to od sposobu, w jaki potraktowali potem Chrystusa. Mimo to Józef wezwał swoich braci do Egiptu, aby schronili się, gdy ich kraj nawiedziła klęska głodu.
  Także przypomniał im historię Mojżesza. Mojżesza , który został znaleziony przez córkę faraona i wzięty na wychowanie jako jej syn. W wieku czterdziestu lat, Mojżesz zapragnął poznać swoich braci mieszkających w Egipcie, więc odszedł od faraona. W czasie podróży,widząc Egipcjanina okrutnie znęcającego się nad Żydem – zabił go. Mojżesz oczekiwał, że Żydzi potraktują ten jego czyn jako dowód bohaterstwa i przyjmą go jako wybawiciela. Ale tak nie było. Następnego dnia natknął się na dwóch kłócących się Izraelitów. Kiedy próbował zaprowadzić między nimi pokój, zwrócili się i zapytali: „Kto cię ustanowił naszym władcą i sędzią?”. Znowu nie zrozumieli go i ponownie odrzucili.
  „To przecież Bóg „- przypomniał Szczepan Sanhedrynowi – ” przemówił do Mojżesza z płonącego krzewu i nakazał mu zostać władcą i wybawicielem ludu żydowskiego”, który pytał Mojżesza : „Kto cię ustanowił naszym władcą i sędzią?”. „To Mojżesz otrzymał od Boga wasze święte prawo.” Mimo to Izraelici stali się nieposłuszni prawu, wyparli się Mojżesza i posunęli się tak daleko, że zabrali ze sobą namiot Molocha i gwiazdę bożka Remfana, oddając im cześć.
  Zakończył mowę następującymi zarzutami , bezpośrednio skierowanymi do Żydów , co doprowadziło ich do skrajnej furii :
  „Twardego karku i opornych serc i uszu! Wy zawsze sprzeciwiacie się Duchowi Świętemu. Jak ojcowie wasi, tak i wy. Któregoż z proroków nie prześladowali wasi ojcowie? Pozabijali nawet tych, którzy przepowiadali przyjście Sprawiedliwego. A wyście zdradzili Go teraz i zamordowali. Wy, którzy otrzymaliście Prawo za pośrednictwem aniołów, lecz nie przestrzegaliście go”. (Dzieje Apostolskie 7, 51-53)
  Rozwścieczeni, zaczęli zgrzytać zębami. Szczepan jednak został napełniony Duchem Świętym i patrząc w niebo, ujrzał tam chwałę Bożą i Jezusa stojącego po prawicy Boga. „Widzę niebiosa otwierające się” – powiedział – „i Syna Człowieczego stojącego po prawicy Boga”. To było zbyt wiele. Zatkali sobie uszy, aby zagłuszyć to kolejne bluźnierstwo, i rzucili się na niego, wywlekając go z miasta.

  Kanon ” Kamieniowania”
  „Kamieniowanie” obecnie to dość powszechne zjawisko, oczywiście nie polega ono na rzucaniu w ofiarę kamieniami, jak przed wiekami, ale najczęściej na niszczeniu ludzi za pomocą środków masowej komunikacji – Internetu (portale, media społecznościowe, platformy streamingowe) tzw. mediów społecznościowych lub tradycyjnych mediów takich, jak prasa, radio i telewizja. Efekt końcowy takiego ” kamieniowania” często bywa nie mniej tragiczny niż Św. Szczepana, prowadzi ofiary do alienacji społecznej, odrzucenia, a nawet śmierci. Przykładów takiego ” kamieniowania ” można by przytaczać bez liku, wystarczy, że ktoś nie pasuje do tzw. standardu poprzez swoje zachowanie, poglądy, a może z czystej zawiści, staje się natychmiast ofiarą. Nikogo nie obchodzą przyczyny , podłoża lub źródła , gdyż to jest nieważne , liczy się tylko to aby rzucić jak najwięcej kamieni i cieszyć się upadkiem drugiego człowieka.
  A przecież Jezus powiedział : „Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci kamieniem” (Ewangelia św. Jana 8,7) . Ale czy te słowa Jezusa nie brzmią dzisiaj „archaicznie”, podczas gdy codziennie trwa walka , na wzajemne obrzucanie się jak największą liczbą kamieni , a kto rzuci najwięcej ten wygrał ? A tak naprawdę to mu się tylko wydaje, że wygrał.

   

 

Radość Świąt kontra obchód męczeństwa. Dlaczego czcimy św. Szczepana w oktawie Narodzenia Pańskiego?

#krew #męczeństwo #oktawa Bożego Narodzenia #sanhedryn #św. Szczepan

(Męczeństwo św. Szczepana © Raimond Spekking Wikimedia Commons)

Liturgiczny obchód męczeństwa św. Szczepana pozornie zdaje się stać w sprzeczności z radością Bożego Narodzenia. Przecież do Świąt przygotowywaliśmy się przez cały Adwent, poprzedziliśmy je dniem Wigilii, a wreszcie przyszliśmy nawet na Mszę św. w środku nocy – wszystko po to, by radować się z narodzin Boga-Człowieka. Jednak już następnego dnia Kościół zdaje się odwracać uwagę od żłóbka, by rozważać ukamienowanie św. Szczepana. Czy obchód ku czci Pierwszego Męczennika znalazł się w tym dniu przypadkiem, czy raczej ma on głębsze znaczenie?

Święty Szczepan był pierwszym męczennikiem, który oddał życie za wiarę w Chrystusa. W tym czasie Kościół był „nowonarodzony”, bo założony przez Chrystusa niewiele wcześniej. Umieszczenie obchodu ku czci świętego diakona jeszcze w oktawie Bożego Narodzenia symbolicznie łączy Narodziny Chrystusa z narodzinami Kościoła. Jak podkreślił ks. Aaron B. Huberfeld ICRSS, wspomnienia konkretnych świętych w oktawie Bożego Narodzenia mają starożytną tradycję:

Pierwsze trzy święta oktawy Bożego Narodzenia są obchodzone od starożytności. Zawsze pobożnie nazywano je Trzema Towarzyszami. Zaczynamy od św. Szczepana, zamordowanego z polecenia Szawła z Tarsu, którego nawrócenie będziemy świętować miesiąc później. Szczepan był męczennikiem loquendo et moriendo – przez swoje słowa i przez swoją śmierć. Następnego dnia wracamy do białych szat liturgicznych, ponieważ św. Jan jest jedynym Apostołem, którego nie wspomina się w czerwieni. Był on jedynym Apostołem, który nie opuścił swego Zbawiciela na Kalwarii, i dlatego Bóg postanowił, że będzie on męczennikiem loquendo sed non moriendo – przez swoje słowa, lecz nie przez śmierć: został bowiem cudownie zachowany od egzekucji i zakończył swoje życie w pokoju na wyspie Patmos. Następnie, 28 grudnia, obchodzimy święto Świętych Młodzianków Męczenników – tych maleńkich dzieci z Betlejem, które, jak modlimy się w kolekcie ich Mszy, dały świadectwo Chrystusowi non loquendo, sed moriendo – nie przez słowa, lecz przez swoją śmierć, gdyż zostały zabite przez rozszalałego Heroda na wypadek, gdyby jedno z nich było nowo narodzonym Królem[1]– napisał ks. Huberfeld na łamach portalu New Liturgical Movement.

Umieszczenie św. Szczepana w kalendarzu liturgicznym zaraz po Bożym Narodzeniu ma jeszcze głębszy powód, który można zobaczyć analizując mowę Pierwszego Męczennika wygłoszoną przed Sanhedrynem. Szczepan przedstawił w niej prawie całą historię zbawienia, począwszy od starotestamentalnych patriarchów: Abrahama, Izaaka, Jakuba i Mojżesza. To właśnie w dziejach tych postaci widzimy zapowiedzi obiecanego Mesjasza, który miał wybawić swój lud.

Abraham nie wahał się poświęcić swojego Syna, aby wypełnić Boską prośbę. Podobieństwo jego historii do Boga Ojca ofiarującego swojego Syna za nasze grzechy nasuwa się samo. Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne – czytamy w Ewangelii św. Jana (J 3,16). To jeszcze nie koniec symboli mesjańskich. Izaak mający umrzeć na górze wchodził na nią niosąc drewno; podobnie kilka tysięcy lat później Chrystus niósł drzewo krzyża na Górę Kalwarię, by na jej szczycie oddać zostać zabitym dla odkupienia ludzkości. Obydwu nim śmierć nie wyrządziła szkody; Izaak został od niej uratowany, a Chrystus, choć śmierć poniósł, to jednak wyszedł z niej zwycięsko.

Kolejnym archetypem Mesjasza był Józef, sprzedany Egipcjanom przez swoich braci. Z tego złego czynu Bóg wyprowadził jednak dobro, ponieważ wiele lat później ten sam Józef – już jako wysoki urzędnik faraona – uratował swoich braci od śmierci z głodu. Historia ta powtórzyła się w osobie Chrystusa, który został wydany przez swój lud, a nawet sprzedany przez Judasza za trzydzieści srebrników. Śmierć Chrystusa była jednak elementem Bożego planu i właśnie przez nią ludzkość została wyzwolona z niewoli grzechu.

Najwięcej mesjańskich zapowiedzi znajdujemy jednak w dziejach Mojżesza. Pierwszym z nich było cudowne przejście przez Morze Czerwone, w czym Kościół widzi zwiastun paschalnego przejścia Chrystusa ze śmierci do życia – stąd opis tego wydarzenia czytany jest w czasie Wigilii Paschalnej. Mojżesz był również tym, który przekazał Prawo Narodowi Wybranemu. Podobnie Chrystus dał prawo Nowego Testamentu odkupionej ludzkości, z taką jedynie różnicą, że jako Bóg sam był autorem tego prawa. Symboli jest nawet więcej. W czasie podróży przez pustynię pod wodzą Mojżesza Bóg karmił swój lud manną, tak jak później będzie ich karmił Ciałem i Krwią swojego Syna, a miedziany wąż wywyższony na pustyni i wybawiający od śmierci jest archetypem Chrystusa wywyższonego na krzyżu, przynoszącemu wierzącym wybawienie od śmierci wiecznej. Wreszcie sam Mojżesz zapowiedział mającego nadejść Mesjasza w słowach: Proroka jak ja wzbudzi wam Bóg spośród braci waszych (Pwt 18,15).

Starotestamentalni posłannicy Boga byli niestety niejednokrotnie odrzucani. Tak stało się m.in. z Józefem sprzedanym do Egiptu czy Mojżeszem, którego faraon nie tylko nie posłuchał, ale nawet ścigał ze swoim wojskiem. Co więcej, Mojżesza odrzucił również jego własny lud, przeprowadzony niegdyś cudownie przez Morze Czerwone. Ci sami Izraelici, którzy widzieli plagi i cuda z jego ręki, a więc sami doświadczyli tego, że Bóg działał przez niego, zwątpili i zaczęli tęsknić za Egiptem. A przecież to właśnie w Egipcie cierpieli ogromny ucisk! Zamiast oddawać cześć Bogu, który ich wybawił, uczynili złotego cielca i oddawali mu cześć.

W podobny sposób Chrystus został odrzucony i zabity przez własny lud. Żydzi wydali Go na śmierć pomimo cudów, a nawet wskrzeszeń, które uczynił. I właśnie to Szczepan wypomniał Sanhedrynowi: że skazali niewinnego człowieka na śmierć. Porównał ich zachowanie do postawy braci Józefa czy Izraelitów na pustyni. Któregoż z proroków nie prześladowali wasi ojcowie? Pozabijali nawet tych, którzy przepowiadali przyjście Sprawiedliwego. A wyście zdradzili Go teraz i zamordowali. Wy, którzy otrzymaliście Prawo za pośrednictwem aniołów, lecz nie przestrzegaliście go – mówił Szczepan (Dz 7,52-53). Te słowa wywołały gniew u żydów, którzy rzucili się na świętego diakona z kamieniami. Powodem śmierci Szczepana była więc jego wiara w Chrystusa będącego wypełnieniem figur Starego Testamentu.

Mowa Szczepana miała miejsce niedługo po zakończeniu ziemskiego żywota Zbawiciela, czyli po Jego Wniebowstąpieniu. I właśnie w tej mowie Pierwszy Męczennik pokazał, że Jezus Chrystus był wypełnieniem starotestamentalnych figur i Mesjaszem oczekiwanym od dawna. Kościół, umieszczając obchód św. Szczepana jeszcze w oktawie Bożego Narodzenia, chce podkreślić – tak jak Szczepan w swojej mowie – że w tym narodzonym w Betlejem Dzieciątku wypełniły się biblijne zapowiedzi Mesjasza.

Pojawiające się 26 grudnia w kościele czerwony kolor liturgiczny i opis ukamienowania Pierwszego Męczennika pozornie stanowią pewną sprzeczność z radosnym czasem Bożego Narodzenia. W rzeczywistości jednak święto to pozwala nam lepiej zastanowić się nad tajemnicą Wcielenia, ponieważ Szczepan jako pierwszy oddał swoje życie za wiarę w Bóstwo Dzieciątka z Betlejem. Jak opisuje św. Łukasz, nawet gdy żydzi zapłonęli gniewem przeciwko Szczepanowi, on odważnie wyznawał wiarę w Bóstwo Syna Człowieczego: Gdy to usłyszeli, zawrzały gniewem ich serca i zgrzytali zębami na niego A on, pełen Ducha Świętego, patrzył w niebo i ujrzał chwałę Bożą i Jezusa, stojącego po prawicy Boga. I rzekł: „Widzę niebo otwarte i Syna Człowieczego, stojącego po prawicy Boga” (Dz 7,54-56).

Adrian Fyda

[1] https://www.newliturgicalmovement.org/2018/12/guest-article-octave-and-twelve-days-of.html

 

24 grudnia

„+ Moja miłość nie ma granic. Chcę ją wylewać i napełniać tych, którzy jej pragną. Chcę i pragnę wylać ją na każdego człowieka – na każde dziecko Moje. Po to przyszedłem do was na ten świat i po to poszedłem na krzyż, by wylać Moją Krew i Moją miłość. Pragnij jej i bierz. I napełniaj się, obmywaj w Mojej Krwi i karm Moją miłością. Niech cię przemienia i uświęca. Niech Ja będę w tobie twoim życiem i twoją prawością.”

Świadectwo, 832

MARIA Z NAZARETU Cały film

Zaproszenie Jezusa: „Chcę dać wam natchnienie światła dla waszego umysłu, siłę dla waszej woli i radość dla waszego serca. Cóż mi po tym, jeśli narodzę się w Betlejem, a nie odrodzę się w waszych sercach?” (Fulton Sheen felieton z 25 grudnia 1966 roku)
„Oto sens Bożego Narodzenia w naszych czasach – pozwolić Panu objawić się poprzez to, że stoimy w miejscu, jesteśmy cicho, pozwalamy wiatrom niebios grać na strunach naszego serca” (Fulton Sheen felieton z 22 grudnia 1968 roku).
Pewnej cichej nocy, ponad białymi, kredowymi wzgórzami Betlejem, rozległ się cichy krzyk. Wielcy ziemi go nie usłyszeli, bo nie mogli pojąć, jak Dzieciątko może być większe od człowieka. Podczas narodzin Dzieciątka Jezus, krzyk usłyszały tylko dwie grupy ludzi: pasterze, którzy wiedzieli, że nic nie wiedzą, i mędrcy, ci, którzy wiedzieli, że nie wiedzą wszystkiego. Bardzo prości i bardzo uczeni… Nigdy człowiek, który myśli, że wie wszystko.
Pokora. To fundamentalna cnota, którą musimy osiągnąć, ale często najbardziej jej brakuje i w ogóle jej brakuje. Bez pokory nie jesteśmy w stanie dostrzec oblicza Boga, ponieważ On sam uniżył się, aby chodzić pośród nas.
Tylko pokorni sercem widzieli oblicze Boga w noc Bożego Narodzenia. Królowie i kapłani nie ustawili się w kolejce u wejścia do jaskini, w której się narodził, aby Go adorować. Tylko ci, którzy mieli oczy, aby Go widzieć.

„Drogie dzieci, dziś, w tym dniu łaski, w szczególny sposób wzywam was do całkowitego oddania się Jezusowi

 

Objawienie rozpoczęło się o 14:38 i trwało 8 minut. Matka Boża przyszła z Dzieciątkiem Jezus na ręku. Matka Boża w Medjugorie przekazała następujące orędzie przez Jakova:

„Drogie dzieci, dziś, w tym dniu łaski, w szczególny sposób wzywam was do całkowitego oddania się Jezusowi. Dziatki, oddajcie mu swoje rany i bóle, waszą przeszłość i przyszłość i pozwólcie Jezusowi, by zapanował w waszym życiu. Dzieci moje, jedynie przy całkowitym zawierzeniu Jezus wejdzie do waszego życia, a to jest największy dar, który możecie zyskać. Módlcie się, abyście zrozumieli jak drogocenni jesteście dla Jezusa i jak bardzo On was kocha. Dziękuję, że odpowiedzieliście na moje wezwanie.”

 „Drogie dzieci! Również dzisiaj – kiedy Bóg mi pozwala, bym na rękach niosła Dzieciątko Jezus Króla Pokoju, by On wypełnił was żarem miłości i pokojem, aby w tym czasie łaski każde serce było podobne do Jego serca – bądźcie odważnymi i śmiałymi obrońcami miłości Boga, aby On w tym czasie łaski obdarzył was swoim pokojem. Dziękuję wam, że odpowiedzieliście na moje wezwanie. ”

 

 

24 grudnia

„+ Moja miłość nie ma granic. Chcę ją wylewać i napełniać tych, którzy jej pragną. Chcę i pragnę wylać ją na każdego człowieka – na każde dziecko Moje. Po to przyszedłem do was na ten świat i po to poszedłem na krzyż, by wylać Moją Krew i Moją miłość. Pragnij jej i bierz. I napełniaj się, obmywaj w Mojej Krwi i karm Moją miłością. Niech cię przemienia i uświęca. Niech Ja będę w tobie twoim życiem i twoją prawością.”

Świadectwo, 832

 

 

25 grudnia

"+ Miłość to Ja - Jezus Chrystus - Miłość, która stała się Człowiekiem i która powraca i przychodzi do
ludzi w Duchu Świętym. Nie proś zatem, abym nauczył cię kochać. Proś i zabiegaj o to, abym był w
tobie: abyś ty była Mną, a Ja tobą.
Miłość to nie umiejętność kochania, okazywania dobroci i miłosierdzia, której można się nauczyć i
wyćwiczyć, by ją świadczyć ludziom. Miłość to Ja wypełniający twoje serce, które gdy jest Mi oddawane
w nieustającym akcie uwielbienia i wdzięczności - jest Moje całe i wszystko, co z niego wypływa, jest
Mną. Wtedy Ja przez twoje serce idę do ludzi i obdarowuję ich Sobą."
Słowo pouczenia, 152"... By być prawdziwym robotnikiem ewangelicznym, nie trzeba tracić czasu,
ale pracować ..."Żyj radosna i odważna -przynajmniej w wyższej części duszy -pośród prób, na które
wystawia cię Pan. Żyj radosna i odważna, powtarzam, ponieważ anioł, przepowiadający
narodzenie naszego maleńkiego Zbawiciela i Pana, zwiastuje, śpiewając i obwieszczając,
radość, pokój i szczęśliwość ludziom dobrej woli, aby nie było nikogo, kto nie wiedziałby, że
aby przyjąć to Dziecię, wystarczy być człowiekiem dobrej woli (Epist. III, s. 466).Myśli świętych: Jan Bosco, ojciec Pio

 

Błogosławionych Świąt Bożego Narodzenia! Oznajmiamy Wam Dobrą Nowinę: Dziecię Boże się nam narodzi

Błogosławionych Świąt Bożego Narodzenia!
Oznajmiamy Wam Dobrą Nowinę: Dziecię Boże się nam narodzi

  Ewangelia Wigilijna

W owym czasie wyszło rozporządzenie Cezara Augusta, żeby przeprowadzić spis ludności w całym państwie. Pierwszy ten spis odbył się wówczas, gdy wielkorządcą Syrii był Kwiryniusz. Wybierali się więc wszyscy, aby się dać zapisać, każdy do swego miasta. Udał się także Józef z Galilei, z miasta Nazaret, do Judei, do miasta Dawidowego, zwanego Betlejem, ponieważ pochodził z domu i rodu Dawida, żeby się dać zapisać z poślubioną sobie Maryją, która była brzemienna. Kiedy tam przebywali, nadszedł dla Maryi czas rozwiązania. Porodziła swego pierworodnego Syna, owinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie.

W tej samej okolicy przebywali w polu pasterze i trzymali straż nocną nad swoim stadem. Naraz stanął przy nich anioł Pański i chwała Pańska zewsząd ich oświeciła, tak że bardzo się przestraszyli. Lecz anioł rzekł do nich: «Nie bójcie się! Oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem całego narodu; dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz Pan. A to będzie znakiem dla was: Znajdziecie Niemowlę, owinięte w pieluszki i leżące w żłobie». I nagle przyłączyło się do anioła mnóstwo zastępów niebieskich, które wielbiły Boga słowami: «Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom Jego upodobania».
Oto Słowo Pańskie.
Chwała Tobie, Chryste!

 Niechaj w te Święta Bożego Narodzenia
Boże Dzieciątko Jezus zamieszka w naszych sercach,
niech nam wszystkim Błogosławi,
a Najświętsza Panienka niech czuwa nad nami Wszystkimi
Błogosławionych Świąt Bożego Narodzenia

Godzina Łaski dla świata | Dołącz do modlitwy na żywo | 8 grudnia 2025 |...

Akt oddania Niepokalanej Świętego Maksymiliana

 

Akt oddania Niepokalanej Świętego Maksymiliana

 

Święty Maksymilian na dzisiejsze święto Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny polecał trzy pobożne praktyki:

1. W dzień Tej, której sumienie nigdy nie było skalane, oczyśćmy swoje sumienia w spowiedzi i przystąpmy do komunii się Tej, by jak najwięcej zaczerpnąć łask u jej źródła;

2. Gorąco prośmy Niepokalaną, by nas na wyłączną własność przyjąć raczyła, odnawiając akt całkowitego poświęcenia;

3. Niech każdy z nas zapyta siebie, czy w kończącym się roku zrobił dla Niepokalanej, dla zbawienia i uświęcenia duszy swojej i bliźnich, ile tylko mógł.

„O Niepokalana, nieba i ziemi Królowo, Ucieczko grzesznych i Matko nasza najmiłościwsza, Ty, której Bóg cały porządek miłosierdzia powierzyć raczył, ja, niegodny grzesznik, rzucam się do stóp Twoich, kornie błagając, abyś mnie całego i zupełnie za rzecz i własność Swoją przyjąć raczyła i uczyniła ze mną, wraz ze wszystkimi władzami mej duszy i ciała, i z całym mym życiem, śmiercią i wiecznością, cokolwiek Ci się podoba.

Użyj także, jeżeli zechcesz, mnie całego, bez żadnego zastrzeżenia, do dokonania tego, co o Tobie powiedziano: „Ona zetrze głowę twoją”, jako też: „Wszystkie herezje samaś zniszczyła na całym świecie”, abym w Twoich niepokalanych i najmiłościwszych rękach stał się użytecznym narzędziem do zaszczepienia i jak najsilniejszego wzrostu Twej chwały w tylu zbłąkanych i obojętnych duszach, a w ten sposób do jak największego rozszerzenia błogiego Królestwa Najświętszego Serca Jezusowego; albowiem gdzie Ty wejdziesz, tam łaskę nawrócenia i uświęcenia wypraszasz, przez Twoje bowiem ręce wszelkie łaski z Najsłodszego Serca Jezusowego na nas spływają. Dozwól mi chwalić Cię, Panno Przenajświętsza. Daj mi moc przeciw nieprzyjaciołom Twoim.”

Święty Maksymilian Maria Kolbe

8 grudnia: Uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP oraz Godzina Łaski dla całego świata

 Akatyst ku czci Bogurodzicy – wyjątkowy hymn maryjny, który Kościół posiada w swoim skarbcu 

 

8 grudnia – „Godzina łaski dla świata”. Zobacz o co prosi i co nam w zamian obiecuje Matka Boża

8 grudnia: Uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP oraz Godzina Łaski dla całego świata

Opublikowano na 7 grudnia 2025 by wobroniewiary

Na początku lipca 2024 roku watykańska Dykasteria Nauki Wiary pozytywnie odniosła się do objawień, których doświadczyła włoska pielęgniarka Pierina Gilli, której Matka Boża w dniu 8 grudnia 1947 roku w Święto Niepokalanego Poczęcia w Montichiari we Włoszech powiedziała:

„Życzę sobie, aby każdego roku w dniu 8 grudnia, w południe obchodzono Godzinę Łaski dla całego świata. Dzięki modlitwie w tej godzinie ześlę wiele łask dla duszy i ciała. Będą masowe nawrócenia. Dusze zatwardziałe i zimne jak marmur poruszone będą łaską Bożą i znów staną się wierne i miłujące Boga. Pan, mój Boski Syn Jezus, okaże wielkie miłosierdzie, jeżeli dobrzy ludzie będą się modlić za bliźnich. Jest moim życzeniem, aby ta Godzina była rozpowszechniona. Wkrótce ludzie poznają wielkość tej Godziny łaski. Jeśli ktoś nie może w tym czasie przyjść do kościoła, niech modli się w domu”

Modlitwa do Róży Mistycznej
Mario Rosa Mystica,
Mistyczna Różo,
Niepokalane Poczęcie.
Matko naszego Pana Jezusa Chrystusa,
Matko Łaski,
Matko Mistycznego Ciała,
Matko Kościoła,
Ty zeszłaś na dół, na ziemię,
aby wezwać nas, dzieci tej
ziemi do wzajemnej miłości,
do zjednoczenia i życia w pokoju…
Ty prosisz nas, abyśmy byli miłosierni,
modlili się i pokutowali.
My dziękujemy Bogu z całego naszego serca,
że On dał nam Ciebie jako naszą
Matkę i Pośredniczkę we wszystkich
naszych potrzebach.
Maryjo Najświętsza, pełna łaski,
proszę pomóż mi, Ja błagam ciebie
i wysłuchaj mojej szczególnej prośby.
Ty obiecałaś nam Twoją macierzyńską opiekę,
pełna łaski: „Ja jestem zawsze blisko Ciebie,
z Moją Macierzyńską Miłością.”
Rosa Mystica, Niepokalana, Mater Dolorosa,
proszę ukaż mi, że Ty jesteś Moją Matką,
Oblubienicą Ducha Świętego
i Królową Nieba i Ziemi.
Amen.

Jak odprawić Godzinę Łaski?

To szczególna godzina i dobrze będzie, jeśli zdołasz wykorzystać ją całą. Im więcej czasu spędzisz z Maryją, tym więcej łask spłynie na ciebie i tych, których nosisz w sercu. Dlatego postaraj się oddać Niepokalanej całą świętą godzinę. Jeżeli to niemożliwe, przybliż się do Jej Niepokalanego Serca na tyle czasu, na ile cię stać. Każda chwila, którą spędzisz przytulony do obietnicy Matki Bożej, okaże się bezcenna!

Proś o łaskę nawrócenia dla tych, którzy jej najbardziej potrzebują.
„Serca zatwardziałe i zimne jak ten marmur zostaną dotknięte Bożą łaską i staną się wiernymi czcicielami naszego Pana, i będą Go szczerze miłować (…)”.
Proś o tę łaskę dla siebie i najbliższych.
„Przez to nabożeństwo uzyskacie wiele łask duchowych i cielesnych”.
Nie bój się prosić o łaski – nawet największe!
„Nasz Pan, mój Boski Syn, Jezus, ześle swe przeobfite Miłosierdzie, jeżeli dobrzy ludzie będą stale modlić się za swych grzesznych braci (…)”.
Proś o łaskę nawrócenia dla grzeszników.
„Każdy, kto będzie modlić się w tej intencji i wylewał łzy pokuty, odnajdzie pewną drabinę niebieską, przez me macierzyńskie Serce będzie też miał zapewnioną opiekę i łaskę”.

A teraz podziękuj za tę łaskę, którą ci dziś Matka Najświętsza gwarantuje!
W tym momencie możesz zacząć rozmawiać z Maryją modlitwami, które są najbliższe twemu sercu. Odmów Różaniec, przeplatając go aktami miłości (Boże, choć Cię nie pojmuję…) i żalu za grzechy (Ach, żałuję za me złości…). Wyznaj swą wiarę w Boga (Wierzę w Boga Ojca Wszechmogącego), wychwalaj Jego dobroć (Chwała na wysokości Bogu), oddaj się Maryi pod opiekę (Cały jestem Twój, o Maryjo). To słowa szczególnie miłe Maryi. One otworzą dla ciebie Jej Serce, ciebie zaś niech otworzą na Jej dary.
Źródło: kliknij

Godzina Łaski dla świata

Jest taka jedna godzina w roku, gdy Niebo pochyla się tak nisko nad ziemią, że Bóg jest na wyciągnięcie ręki. I Jego odwieczne skarby miłości. Jest taka jedna godzina w roku, gdy wszystko jest możliwe. Obietnica z nią związana jest naprawdę wielka! Oto Matka Najświętsza ogłasza, że przez sześćdziesiąt minut w roku Niebo staje nad nami otworem, że każdy, kto w tym czasie zamknie trzymany nad głową parasol niewiary, otrzyma od Boga to, co mu najbardziej potrzebne

Nie jest to bynajmniej przyrzeczenie związane z samym tylko wymiarem duchowym. Bóg nam przypomina, że stworzył nie tylko nasze dusze; On powołał do życia także nasze ciało i nadał mu wielką godność. W Godzinie Łaski niejeden z nas przekona się, że Bóg nie neguje znaczenia ciała.

• Dostąpi uzdrowienia.
• Wyrwie się z nałogu.
• Przestanie być niewolnikiem grzechu.

Większość z nas dozna innych łask. To wielkie dary, które jak potężny dźwig wyrywają nas z kolein codziennego zła, z naszej opieszałości, gotowości do kompromisu i dogadywania się ze światem, by postawić nas na zupełnie nowej ziemi, wśród zupełnie nowych (o ile piękniejszych) krajobrazów. A spod naszych stóp ku dalekim horyzontom wije się wąska ścieżka.

To ścieżka naszej świętości. A w duszy zamieszka pragnienie, by biec tą drogą. Bo nie ma większego szczęścia, jak iść w stronę szczęścia, które jest pełne, doskonałe, bez końca, które zanurza w sobie wszystkich bliskich i kochanych (nie ma w nim przecież miejsca na egoizm).

Będą też tacy, którzy w Godzinę Łaski nie poproszą o nic dla siebie. Będą modlić się za dziecko, które zgubiło drogę, za żonę, która ciężko choruje. Może znajdą się tacy, którzy będą się nawet modlili za swoich wrogów.

Jest jeszcze ostatnia grupka – modlących się o nawrócenie grzeszników, o ocalenie dusz idących do piekła. To ludzie najcenniejsi w oczach Maryi. To Jej słudzy, zaczyn nowego pokolenia, które czerpiąc moc z Niepokalanego Serca Matki Najświętszej, wyrwie świat spod władzy szatana i przekaże panowanie Sercu Matki…

Pisała o tym wiele Siostra Łucja. Stanie się to na naszych oczach. Godzina Łaski. Nie przegap tych sześćdziesięciu minut nasyconych bliskością Nieba

Ks. Marcin Sobiech: Objawienia Róży Duchownej. Montichiari i Fatima
fragment

Stanowisko Kościoła*

Objawienia z Montichiari przez wiele lat nie były zatwierdzone przez Kościół, mimo że potwierdziły je cuda uzdrowień, zjawiska świetlne i słoneczne oglądane wielokrotnie w tym miejscu, a nawet to, że święty papież Paweł VI miał na swoim biurku statuę  pielgrzymującej Madonny Róży Duchownej.

Biskup Brescii Giacinto Tredici, który ostatecznie musiał wydać werdykt o prawdziwości objawień, nie będąc im przeciwny, sugerował Pierinie Gilli życie w ukryciu. Ta pokornie zastosowała się do zaleceń i przez wiele lat mieszkała w skromnym domku przy franciszkańskim klasztorze w Fontanelle, gdzie spotykała się z pielgrzymami w swojej niedużej kaplicy. Aż do śmierci prowadziła pustelnicze życie. Poświęciła się modlitwie i pokucie, jednak nigdy nie przywdziała habitu zakonnego. Zmarła w opinii świętości 12 stycznia 1991 roku, nie doczekawszy się zatwierdzenia objawień. Jej grób i miejsca objawień odwiedza rocznie ponad sto tysięcy pielgrzymów.

Kolejny biskup Brescii, Giulio Sanguineti, widząc, że figury Maryi z trzema różami na piersiach lub też z trzema mieczami zdobywają świat, 15 sierpnia 2000 roku uznał kult Matki Bożej Róży Duchownej z objawień w Montichiari. Przesłał także list do dwóch stowarzyszeń, które spontanicznie zajmowały się miejscami kultu w Fontanelle. Poinformował je o mianowaniu „kapłana, który ma zająć się sprawą kultu, w osobie Pierino Bosellego, dyrektora diecezjalnego wydziału do spraw liturgii”. Wkrótce w Montichiari powstało nowe stowarzyszenie, utworzone z dwóch dotychczasowych, zatwierdzone przez biskupa i przez proboszcza Montichiari księdza Franco Bertoniego. Jego celem jest szerzenie pobożności do Matki Bożej w Fontanelle. To nowe stowarzyszenie nazywa się Róża Duchowna – Fontanelle.

Uznanie objawień Róży Duchownej wpłynęło na jeszcze liczniejsze fundowanie świątyń pod tym wezwaniem oraz na powstanie nowych ruchów religijnych. Także wiele osób, które odwiedzają i poznają Montichiari, odkrywa powołanie kapłańskie lub zakonne. Chociaż więc objawienia w Montichiari-Fontanelle nie wniosły zbyt wiele nowych treści do teologii czy do pobożności maryjnej, to należałoby napisać, że Bóg zawsze wybiera sobie tylko znany i właściwy moment na swoje przesłanie do Kościoła i świata. Orędzie Matki Bożej z Montichiari jest wołaniem o zagrożoną świętość kapłanów i osób konsekrowanych, jest wezwaniem do modlitwy, do podejmowania dzieł zadośćuczynienia i pokuty szczególnie za tych kapłanów, którzy przeżywają kryzys wiary, a nierzadko schodzą z drogi powołania lub nawet otwarcie zaczynają walczyć z Kościołem.

Na początku lipca 2024 roku watykańska Dykasteria Nauki Wiary pozytywnie odniosła się do objawień, których doświadczyła włoska pielęgniarka Pierina Gilli. W opinii wskazano, że w treści objawień nie znajdują się żadne elementy, które byłyby bezpośrednio sprzeczne z nauczaniem Kościoła katolickiego. Opinia została zatwierdzona przez papieża Franciszka i wysłana do biskupa miejsca. W liście podkreślono pozytywne aspekty objawień. Wskazano na piękno Maryi i Jej dobroć. Podkreślono, że macierzyńskie działanie Maryi kieruje człowieka ku Jezusowi. Dykasteria zwróciła jednak również uwagę na wyrażenia, które wymagają dodatkowego wyjaśnienia. Chodzi tu przede wszystkim o fragmenty, które ukazują Maryję jako powstrzymującą Boga przed wymierzaniem światu „straszliwych kar”. W opinii podkreślono, że intencją zapewne nie było przekazanie obrazu Boga jako Tego, który pozbawiony jest miłosierdzia i który musi być przez Maryję „powstrzymywany”.

Modlitwy do Róży Duchownej

Modlitwa do Róży Mistycznej
Maria Rosa Mystica, Mistyczna Różo, Niepokalane Poczęcie. Matko naszego Pana Jezusa Chrystusa, Matko Łaski, Matko Mistycznego Ciała, Matko Kościoła, Ty zeszłaś na dół, na ziemię, aby wezwać nas, dzieci tej ziemi, do wzajemnej miłości, do zjednoczenia i życia w pokoju… Ty prosisz nas, abyśmy byli miłosierni, modlili się i pokutowali. My dziękujemy Bogu z całego naszego serca, że On dał nam Ciebie jako naszą Matkę i Pośredniczkę we wszystkich naszych potrzebach. Maryjo Najświętsza, Pełna Łaski, proszę, pomóż mi, ja błagam Ciebie, i wysłuchaj mojej szczególnej prośby. Ty, Pełna Łaski, obiecałaś nam Twoją macierzyńską opiekę: „Ja jestem zawsze blisko ciebie, z moją Macierzyńską Miłością”. Rosa Mystica, Niepokalana, Mater Dolorosa, proszę, ukaż mi, że Ty jesteś moją Matką, Oblubienicą Ducha Świętego i Królową Nieba i Ziemi. Amen.

Modlitwa do Róży Duchownej w intencji kapłanów
O Maryjo, Matko Jezusa i nasza Matko! Ty jesteś naszą nadzieją, mocą i otuchą. Udziel nam z nieba Twego matczynego i świętego błogosławieństwa w Imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.
Różo Duchowna, Królowo Apostołów, spraw, aby wokół twoich ołtarzy zakwitły niezliczone zastępy nowych powołań kapłańskich i zakonnych, które świętością swojego życia i żarliwą gorliwością w ratowaniu dusz potrafiłyby rozszerzyć na cały świat królestwo Twojego Syna, Jezusa. Maryjo, najlepsza Matko Kościoła, wybłagaj nam świętych kapłanów i świętych zakonników. Uświęć nasze rodziny i weź nas wszystkich pod swoją szczególną opiekę. Maryjo, Królowo Apostołów, doprowadź wszystkich powołanych do świętego kapłaństwa. Maryjo, Matko przygotowujących się do stanu kapłańskiego, wyproś im łaskę wytrwania. Maryjo, Różo Duchowna, doprowadź swoją łaskawą, matczyną ręką zagubionych kapłanów z powrotem do ich Dobrego Pasterza. Ofiaruj Ojcu Przedwiecznemu Przenajdroższą Krew Swojego Boskiego Syna za dusze kapłańskie w czyśćcu cierpiące i niech za Twoją przyczyną święci Aniołowie wprowadzą je do nieba. Amen.

Oddaj się Maryi pod opiekę
Akt zawierzenia Niepokalanemu Sercu Maryi, Królowej Polski

Niepokalana Matko Jezusa i Matko moja – Maryjo, Królowo Polski! Biorąc za wzór Świętego Jana Pawła II mówię dziś: cały/cała jestem Twój/Twoja. Twojemu Niepokalanemu Sercu zawierzam całego/całą siebie, wszystko, czym jestem: mój umysł, serce, wolę, ciało, zmysły, emocje, pamięć, zranienia, słabości, moją przeszłość od chwili poczęcia, teraźniejszość i przyszłość wraz ze śmiercią cielesną – każdy mój krok, czyn, słowo i myśl. Twojemu Niepokalanemu Sercu zawierzam także moją rodzinę i wszystko, co posiadam. Tobie oddaję wszystkie moje prace, modlitwy i cierpienia. Ty, najlepsza Matko, chroń mnie i moich bliskich od Złego. Upraszaj nam łaski potrzebne do przemiany i uzdrowienia. Prowadź po drogach życia i posługuj się nami do budowania królestwa Twojego Syna Jezusa Chrystusa – jedynego Zbawiciela świata, od którego pochodzi wszelkie dobro, prawda i życie. Amen.

Modlitwy wynagradzające za brak czci dla Matki Najświętszej

O Jezu, przebacz nam wszelkie znieważanie świętego imienia Maryi.
– Ciebie prosimy. Wysłuchaj nas, Panie!
O Jezu, przebacz nam pogardę okazywaną tajemnicy Jej Niepokalanego Poczęcia.
– Ciebie prosimy. Wysłuchaj nas, Panie!
O Jezu, przebacz nam nasze zaniedbania w oddawaniu czci Maryi.
– Ciebie prosimy. Wysłuchaj nas, Panie!
O Jezu, przebacz nam brak szacunku dla wizerunków Maryi.
– Ciebie prosimy. Wysłuchaj nas, Panie!
O Jezu, przebacz nam wszelkie lekceważenie różańca świętego.
– Ciebie prosimy. Wysłuchaj nas, Panie!
O Jezu, przebacz nam wszelką obojętność, okazywaną matczynej miłości Maryi.
– Ciebie prosimy. Wysłuchaj nas, Panie!

Eucharystyczne wezwania pokutne

O Jezu, przebacz nam wszystkie świętokradztwa wobec Najświętszego Sakramentu Ołtarza.
– Ciebie prosimy. Wysłuchaj nas, Panie!
O Jezu, przebacz nam wszystkie niegodnie przyjmowane Komunie Święte.
– Ciebie prosimy. Wysłuchaj nas, Panie!
O Jezu, przebacz nam każde zbezczeszczenie Najświętszego Sakramentu Ołtarza.
– Ciebie prosimy. Wysłuchaj nas, Panie!
O Jezu, przebacz nam wszelkie niegodne zachowanie się w Domu Bożym.
– Ciebie prosimy. Wysłuchaj nas, Panie!
O Jezu, przebacz nam wszelki brak uszanowania dla Twojej obecności w tabernakulum, które usuwamy z centralnego miejsca Twoich kościołów.
– Ciebie prosimy. Wysłuchaj nas, Panie!
O Jezu, przebacz nam lekceważenie wszelkich świętych przedmiotów kultu.
– Ciebie prosimy. Wysłuchaj nas, Panie!
O Jezu, przebacz nam wszelkie odejścia od Twego Świętego Kościoła.
– Ciebie prosimy. Wysłuchaj nas, Panie!
O Jezu, przebacz nam wszelką niemoralność. 
– Ciebie prosimy. Wysłuchaj nas, Panie!
O Jezu, przebacz nam wszelkie bezbożnictwo.
– Ciebie prosimy. Wysłuchaj nas, Panie!
O Jezu, przebacz nam wszelkie bluźnierstwa rzucane Twemu Świętemu Imieniu.
– Ciebie prosimy. Wysłuchaj nas, Panie!
O Jezu, przebacz nam naszą oziębłość i obojętność wobec miłości Twego Boskiego Odkupienia.
– Ciebie prosimy. Wysłuchaj nas, Panie!
O Jezu, przebacz nam wszelkie lekceważenie i oczernianie Ojca Świętego.
– Ciebie prosimy. Wysłuchaj nas, Panie!
O Jezu, przebacz nam naszą pogardę okazywaną biskupom i księżom.
– Ciebie prosimy. Wysłuchaj nas, Panie!

źródło: wobroniewiaryitradycji 

 

Obdarowywał ubogich i… bił się o wiarę. Czyli historia Świętego Mikołaja bez cenzury

#arianizm #Ariusz #Credo nicejskie #herezja #Sobór w Nicei #św. Mikołaj #wyznanie wiary

(Giovanni Gasparro, "Święty Mikołaj z Bari policzkuje heresiarchę Ariusza" (2016 r.))

Nie trzeba chyba wyjaśniać, że św. Mikołaj nie przynosi prezentów latając w saniach zaprzężonych w renifery. W rzeczywistości święty ten był biskupem Miry w Azji Mniejszej, znanym z troski o ubogich. To jednak nie wszystko. Przypuszcza się, że biskup Mikołaj gorliwie bronił wiary w Bóstwo Chrystusa na Soborze w Nicei, a heretyka Ariusza… uderzył „z liścia”.

Mikołaj, biskup Miry

Mikołaj urodził się około roku 270 w Licji w Azji Mniejszej, a jego imię w języku greckim oznacza „zwycięski lud”. Już w dzieciństwie znany był ze swojej pobożności oraz niezwykłej wrażliwości na ludzką biedę. Po śmierci rodziców chętnie dzielił się majątkiem z ubogimi. Został wybrany na biskupa Miry, a podczas swojej posługi zdobył niezwykły szacunek u wiernych, którym pasterzował, ze względu na gorliwość apostolską oraz troskę o ich potrzeby materialne. Stąd właśnie wzięła się tradycja obdarowywania się prezentami w dzień jego święta.

Św. Mikołaj jest również patronem marynarzy i rybaków, a to dlatego, iż podczas gwałtownej burzy jego modlitwa miała uratować łódź od utonięcia. Przypisywane mu są również inne cuda – m.in. wskrzeszenia trzech osób. Troszczył się o bezbronnych, a w trakcie zarazy posługiwał chorym z narażeniem własnego życia. Jak podaje św. Grzegorz Wielki, biskup Mikołaj miał zostać uwięziony w czasie prześladowań za cesarza Dioklecjana i uwolniony dopiero po edykcie mediolańskim z roku 313. Przypuszcza się także, iż uczestniczył w obradach Soboru w Nicei w 325 r. – będącym pierwszym soborem powszechnym – gdzie odważnie bronił wiary w Bóstwo Chrystusa przeciwko heretykowi Ariuszowi.

Herezja ariańska

Arianizm był jedną z największych herezji chrześcijaństwa pierwszych wieków, której wyznawcy głosili, że Chrystus był „jakby” Bogiem. Zamiast wierzyć, że był On współistotny Ojcu (gr. homoousios), arianie twierdzili, że był On jedynie podobny Ojcu (homoiousios); czyli był Synem Bożym, ale stworzonym, a nie Bogiem. Sam Ariusz uznawał, że „był czas, kiedy nie było Syna”, co jest jawną herezją. Jezus był dla niego wyłącznie „pierwszym stworzeniem”, albo stworzonym odbiciem Bóstwa Ojca. Arianizm szerzył się bardzo mocno w Kościele pod koniec III wieku; był nawet taki czas, gdy większość Kościoła uległa temu błędowi.

Dzięki łasce Bożej przetrwała jednak grupa ortodoksyjnych chrześcijan, która doprowadziła do „oczyszczenia” Kościoła z tej straszliwej herezji. To właśnie przeciwko arianizmowi ułożono Credo (czyli wyznanie wiary) na Soborze w Nicei w 325 r., kiedy to również potępiono poglądy Ariusza jako heretyckie.

Szerzone przez arian błędy były niezwykle poważne, ponieważ odbierały Bóstwo Chrystusowi, który dokonał naszego odkupienia. Pogląd ariański przeczył prawdzie zawartej w Ewangelii według św. Jana, na początku której czytamy, że „Bogiem było Słowo” (J 1,1). Nic więc dziwnego, że Sobór nicejski dobitnie podkreślił, że Chrystus był w pełni Bogiem. Wyrażono to przede wszystkim poprzez ułożenie wyznania wiary, czyli Credo, którego fragmenty dotyczące Syna Bożego wyznawane są podczas Mszy św. aż do czasów obecnych:

…który z Ojca jest zrodzony przed wszystkimi wiekami. Bóg z Boga, Światłość ze Światłości, Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego. Zrodzony, a nie stworzony, współistotny Ojcu, a przez Niego wszystko się stało… – brzmiał fragment wyznania wiary ułożonego na Soborze w Nicei.

Sobór nie pozostawił więc wątpliwości, że druga Osoba Trójcy św. to Bóg prawdziwy zrodzony z Boga prawdziwego. Zgromadzeni tam biskupi pokazali również, że możliwa jest dogmatyczna definicja prawdy wiary katolickiej nawet po dekadach trwania w herezji.

Burzliwe obrady na Soborze w Nicei

Legenda głosi, że w trakcie samych obrad Soboru nicejskiego doszło do starcia fizycznego między Ariuszem a biskupem Mikołajem z Miry. Ariusz miał wygłosić długi wywód, w którym próbował obronić swój heretycki pogląd. I choć zgromadzeni tam biskupi – których miało być około trzystu – dali mu szansę przedstawienia swojego zdania, to biskup Mikołaj miał jednak nie wytrzymać. Przekaz głosi, iż w pewnym momencie wstał ze swojego miejsca, podszedł do Ariusza i… uderzył go „z liścia”.

Dalej historia staje się jeszcze ciekawsza, bowiem biskupi, zgorszeni zachowaniem Mikołaja, mieli obedrzeć go z szat, zakuć w kajdany i wtrącić do więzienia. Według legendy, w nocy ukazali się mu Chrystus i Jego Matka, pytając: „Dlaczego jesteś w więzieniu?”. Mikołaj miał na to odpowiedzieć: „Z powodu mojej miłości do was”. Przekaz głosi dalej, iż Chrystus podarował Mikołajowi księgę Ewangelii. Z biskupa opadły kajdany i otrzymał on z powrotem swoje szaty. Kiedy rano znaleziono go i doniesiono o tym Konstantynowi, cesarz miał wypuścić go z więzienia i przywrócić na urząd biskupa Miry.

Nie wiadomo czy historia ta jest wiarygodna. Najstarsze wzmianki o takiej sytuacji pochodzą dopiero z wieku XIV, czyli aż tysiąc lat po wydarzeniu z Nicei, a niektóre przekazy zamiast Ariusza wymieniają „pewnego arianina”. Również obecność samego św. Mikołaja na Soborze Nicejskim jest wątpliwa, ponieważ żadne soborowe dokumenty nie wymieniają go na liście uczestników. Z drugiej zaś strony, lata jego życia ewidentnie przypadły na czas soboru, który był przecież soborem powszechnym, a zatem można przypuszczać, że Mikołaj, jako biskup Miry, również był tam obecny.

Jeśli historia ta faktycznie się wydarzyła, nie należy zachowania biskupa Mikołaja rozumieć jako działania pod wpływem emocji, lecz raczej, jako obronę całego Kościoła, któremu heretyk Ariusz wyrządzał krzywdę. Można powiedzieć, że św. Mikołaj naśladował w swoim zachowaniu samego Chrystusa, którzy uplótłszy bicz, powyrzucał sprzedających ze świątyni. Herezja ariańska uderzała bowiem w całą wspólnotę wierzących odkupionych przez Syna Bożego, który dla nich przyjął ludzką naturę i stał się człowiekiem. Natomiast arianie twierdzili, że Ten, który umarł za ludzkość na krzyżu, wcale nie był Bogiem, a stworzeniem rzekomo podobnym Ojcu. Gdyby faktycznie tak było, Jego śmierć nie przyniosłaby odkupienia, co wyjaśnił św. Atanazy w swoich „Mowach przeciw arianom” (II. 69):

Gdyby Syn był stworzeniem, człowiek pozostałby śmiertelny jak wcześniej, nie będąc złączony z Bogiem; bo stworzenie nie złączyłoby stworzeń z Bogiem, skoro samo potrzebuje kogoś, kto by je złączył. Ani żadna część stworzenia nie mogłaby być zbawieniem dla stworzenia, jako że sama potrzebuje zbawienia. Aby zapobiec również temu, Bóg posyła swego własnego Syna, a On staje się Synem Człowieczym, przyjmując stworzone ciało; aby — ponieważ wszyscy byli pod wyrokiem śmierci — On, będąc innym niż wszyscy, mógł za wszystkich ofiarować śmierci swoje własne ciało. I aby odtąd — jakby wszyscy umarli w Nim — słowo owego wyroku mogło się dopełnić (albowiem „wszyscy pomarli” w Chrystusie – 2 Kor 5,14) i wszyscy przez Niego mogli następnie stać się wolni od grzechu i od przekleństwa, które na nim ciążyło, i aby naprawdę trwali na wieki, powstawszy z martwych i przyobleczeni w nieśmiertelność i nieskażenie.

Adrian Fyda

Źródła: aleteia.org, stnicholascenter.org, mateusz.pl, catholicus.eu