29 września – Świętych Archaniołów Michała, Rafała i Gabriela
Święci Archaniołowie Michał, Rafał i Gabriel
Aniołowie są istotami ze swej natury różnymi od ludzi. Należą do stworzeń, są nam bliscy, dlatego Kościół obchodzi ich święto. Do ostatniej reformy kalendarza kościelnego (z 14 lutego 1969 r.) istniały trzy odrębne święta: św. Michała czczono 29 września, św. Gabriela – 24 marca, a św. Rafała – 24 października. Obecnie wszyscy trzej archaniołowie są czczeni wspólnie.
W tradycji chrześcijańskiej Michał to pierwszy i najważniejszy spośród aniołów (Dn 10, 13; 12, 1; Ap 12, 7 nn), obdarzony przez Boga szczególnym zaufaniem.
Hebrajskie imię Mika’el znaczy
„Któż jak Bóg”. Według tradycji, kiedy Lucyfer zbuntował się przeciwko
Bogu i do buntu namówił część aniołów, Archanioł Michał miał wystąpić i z
okrzykiem „Któż jak Bóg” wypowiedzieć wojnę szatanom.
W Piśmie świętym pięć razy jest mowa o
Michale. W księdze Daniela jest nazwany „jednym z przedniejszych książąt
nieba” (Dn 13, 21) oraz „obrońcą ludu izraelskiego” (Dn 12, 1). Św. Jan
Apostoł określa go w Apokalipsie jako stojącego na czele duchów
niebieskich, walczącego z szatanem (Ap 12, 7). Św. Juda Apostoł podaje,
że jemu właśnie zostało zlecone, by strzegł ciała Mojżesza po jego
śmierci (Jud 9). Św. Paweł Apostoł również o nim wspomina (2 Tes 4, 16).
Jest uważany za anioła sprawiedliwości i sądu, łaski i zmiłowania.
Jeszcze bardziej znaczenie św. Michała akcentują księgi apokryficzne: Księga Henocha, Apokalipsa Barucha czy Apokalipsa Mojżesza,
w których Michał występuje jako najważniejsza osoba po Panu Bogu, jako
wykonawca planów Bożych odnośnie ziemi, rodzaju ludzkiego i Izraela.
Michał jest księciem aniołów, jest aniołem sądu i Bożych kar, ale też
aniołem Bożego miłosierdzia. Pisarze wczesnochrześcijańscy przypisują mu
wiele ze wspomnianych atrybutów; uważają go za anioła od szczególnie
ważnych zleceń Bożych. Piszą o nim m.in. Tertulian, Orygenes, Hermas i
Didymus. Jakopraepositus paradisi ma ważyć dusze na Sądzie
Ostatecznym. Jest czczony jako obrońca Ludu Bożego i dlatego Kościół,
spadkobierca Izraela, czci go jako swego opiekuna. Papież Leon XIII
ustanowił osobną modlitwę, którą kapłani odmawiali po Mszy świętej z
ludem do św. Michała o opiekę nad Kościołem.
Kult św. Michała Archanioła jest w
chrześcijaństwie bardzo dawny i żywy. Sięga on wieku II. Symeon
Metafrast pisze, że we Frygii, w Małej Azji, św. Michał miał się objawić
w Cheretopa i na pamiątkę zostawić cudowne źródło, do którego śpieszyły
liczne rzesze pielgrzymów. Podobne sanktuarium było w Chone, w osadzie
odległej 4 km od Kolosów, które nosiło nazwę „Michelion”. W
Konstantynopolu kult św. Michała był tak żywy, że posiadał on tam już w
VI w. aż 10 poświęconych sobie kościołów, a w IX w. kościołów i
klasztorów pod jego wezwaniem było tam już 15. Sozomenos i Nicefor
wspominają, że nad Bosforem istniało sanktuarium św. Michała, założone
przez cesarza Konstantyna (w. IV).
W samym zaś
Konstantynopolu w V w. istniał obraz św. Michała, czczony jako cudowny w
jednym z klasztorów pod jego imieniem. Liczni pielgrzymi zabierali ze
sobą cząstkę oliwy z lampy płonącej przed tym obrazem, gdyż według ich
opinii miała ona własności lecznicze. W Etiopii każdy 12. dzień miesiąca
był poświęcony św. Michałowi.
W Polsce powstały dwa zgromadzenia zakonne
pod wezwaniem św. Michała: męskie (michalitów) i żeńskie (michalitek),
założone przez błogosławionego Bronisława Markiewicza (+ 1912,
beatyfikowanego przez kard. Józefa Glempa w Warszawie w czerwcu 2005
r.).
Św. Michał Archanioł jest patronem
Cesarstwa Rzymskiego, Anglii, Austrii, Francji, Hiszpanii, Niemiec,
Węgier i Małopolski; diecezji łomżyńskiej; Amsterdamu, Łańcuta, Sanoka i
Mszany Dolnej; ponadto także mierniczych, radiologów, rytowników,
szermierzy, szlifierzy, złotników, żołnierzy. Przyzywany jest także jako
opiekun dobrej śmierci.
W ikonografii św. Michał Archanioł przedstawiany jest w tunice i paliuszu, w szacie władcy, jako wojownik w zbroi. Skrzydła św. Michała są najczęściej białe, niekiedy pawie. Włosy upięte opaską lub diademem. Jego atrybutami są: globus, krzyż, laska, lanca, miecz, oszczep, puklerz, szatan w postaci smoka u nóg lub skrępowany, tarcza z napisem: Quis ut Deus – „Któż jak Bóg”, waga.
Archanioł Gabriel
Gabriel
po raz pierwszy pojawia się pod tym imieniem w Księdze Daniela (Dn 8,
15-26; 9, 21-27). W pierwszym wypadku wyjaśnia Danielowi znaczenie
tajemniczej wizji barana i kozła, ilustrującej podbój przez Grecję
potężnych państw Medów i Persów; w drugim wypadku archanioł Gabriel
wyjaśnia prorokowi Danielowi przepowiednię Jeremiasza o 70 tygodniach
lat. Imię „Gabriel” znaczy tyle, co „mąż Boży” albo „wojownik Boży”. W
tradycji chrześcijańskiej (Łk 1, 11-20. 26-31) przynosi Dobrą Nowinę.
Ukazuje się Zachariaszowi zapowiadając mu narodziny syna Jana
Chrzciciela. Zwiastuje także Maryi, że zostanie Matką Syna Bożego.
Według niektórych pisarzy kościelnych Gabriel był aniołem stróżem
Świętej Rodziny. Przychodził w snach do Józefa (Mt 1, 20-24; 2, 13; 2,
19-20). Miał być aniołem pocieszenia w Ogrójcu (Łk 22, 43) oraz
zwiastunem przy zmartwychwstaniu Pana Jezusa (Mt 28, 5-6) i przy Jego
wniebowstąpieniu (Dz 1, 10). Niemal wszystkie obrządki w Kościele
uroczystość św. Gabriela mają w swojej liturgii tuż przed lub tuż po
uroczystości Zwiastowania. Tak było również w liturgii rzymskiej do roku
1969; czczono go wówczas 24 marca, w przeddzień uroczystości
Zwiastowania. Na Zachodzie osobne święto św. Gabriela przyjęło się
dopiero w wieku X. Papież Benedykt XV w roku 1921 rozszerzył je z
lokalnego na ogólnokościelne. Pius XII 1 kwietnia 1951 r. ogłosił św.
Gabriela patronem telegrafu, telefonu, radia i telewizji. Św. Gabriel
jest ponadto czczony jako patron dyplomatów, filatelistów, posłańców i
pocztowców. W 1705 roku św. Ludwik Grignion de Montfort założył rodzinę
zakonną pod nazwą Braci św. Gabriela. Zajmują się oni głównie opieką nad
głuchymi i niewidomymi.
W ikonografii św. Gabriel Archanioł występuje niekiedy jako młodzieniec, przeważnie uskrzydlony i z nimbem. Odziany w tunikę i paliusz, czasami nosi szaty liturgiczne. Na włosach ma przepaskę lub diadem. Jego skrzydła bywają z pawich piór. Szczególnie ulubioną sceną, w której jest przedstawiany w ciągu wieków, jest Zwiastowanie. Niekiedy przekazuje Maryi jako herold Boży zapieczętowany list lub zwój. Za atrybut służy mu berło, lilia, gałązka palmy lub oliwki.
Archanioł Rafał
Rafał
przedstawił się w Księdze Tobiasza, iż jest jednym z „siedmiu aniołów,
którzy stoją w pogotowiu i wchodzą przed majestat Pański” (Tb 12, 15).
Występuje w niej pod postacią ludzką, przybiera pospolite imię Azariasz i
ofiarowuje młodemu Tobiaszowi wędrującemu z Niniwy do Rega w Medii
swoje towarzystwo i opiekę. Ratuje go z wielu niebezpiecznych przygód,
przepędza demona Asmodeusza, uzdrawia niewidomego ojca Tobiasza.
Hebrajskie imię Rafael oznacza „Bóg uleczył”.
Ponieważ zbyt pochopnie używano imion,
które siedmiu archaniołom nadały apokryfy żydowskie, dlatego synody w
Laodycei (361) i w Rzymie (492 i 745) zakazały ich nadawania. Pozwoliły
natomiast nadawać imiona Michała, Gabriela i Rafała, gdyż o tych
wyraźnie mamy wzmianki w Piśmie świętym. W VII w. istniał już w Wenecji
kościół ku czci św. Rafała. W tym samym wieku miasto Kordoba w Hiszpanii
ogłosiło go swoim patronem.
Św. Rafał Archanioł ukazuje dobroć
Opatrzności. Pobożność ludowa widzi w nim prawzór Anioła Stróża. Jest
czczony jako patron aptekarzy, chorych, lekarzy, emigrantów,
pielgrzymów, podróżujących, uciekinierów, wędrowców i żeglarzy.
W ikonografii św. Rafał Archanioł przedstawiany jest jako młodzieniec bez zarostu w typowym stroju anioła – tunice i chlamidzie. Jego atrybutami są: krzyż, laska pielgrzyma, niekiedy ryba i naczynie. W ujęciu bizantyjskim ukazywany jest z berłem i globem.
Wielkość św. Michała Archanioła
Swojej
duchowej córce, Linie Fiorellini, ojciec Pio napisał: „Niech święty
Michał cię wspomaga i broni przed piekielnym wrogiem”. To zdanie stało
się impulsem do przywrócenia światu zapomnianego dzieła, które po raz
pierwszy trafia do rąk polskiego czytelnika. Dzieła, które pobłogosławił
i rekomendował sam święty ojciec Pio, a które dostał w prezencie na
trzydziestą rocznicę otrzymania stygmatów.
To miesięczne nabożeństwo jest, można rzec, tylko dla wytrwałych czcicieli św. Michała Archanioła. – To nie tylko krótkie, co dzień inne rozważanie teologiczne, historia objawienia, modlitwa, ale i też zadanie duchowe do wykonania.
Niech ta
ważna książka zrodzi w naszych sercach cześć i miłość do św. Michała
Archanioła, którego wielkości i skuteczności doświadczał ojciec Pio.
Obyśmy sami tego doznali poprzez oddanie się Księciu niebieskich
zastępów.
Źródło: Kliknij, Kliknij
Koronka Uwielbienia Boga ze Świętym Michałem Archaniołem
i Chórami Aniołów
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz