Kard. McElroy, „człowiek Franciszka”: Na Synodzie uchwalmy diakonat kobiet oraz Komunię dla homoseksualistów

#diakonat kobiet #homoseksualizm #komunia święta #Robert McElroy #rozwodnicy #Stany Zjednoczone #USA

Kościół katolicki powinien na Synodzie o Synodalności dopuścić kobiety do sakramentalnego diakonatu, uważa kardynał Robert McElroy z USA. Należy też udzielać Komunii świętej rozwodnikom w powtórnych związkach oraz homoseksualistom, którzy utrzymują relacje intymne. Kardynał McElroy otrzymał purpurę od papieża Franciszka w 2022.

„Kościół, który wzywa wszystkie kobiety i mężczyzn do znalezienia domu we wspólnocie katolickiej, posiada struktury i kultury wykluczenia, które alienują zbyt wielu od Kościoła lub też czynią ich drogę do wiary katolickiej niezmiernie ciężką” – napisał kardynał na łamach jezuickiego magazynu „America”.

„Wezwanie do synodalności jest wezwaniem do nieustannego nawracania, a reformowanie naszych własnych [scil. w USA] struktur wykluczenia będzie wymagać długiej pielgrzymki ciągłej modlitwy, refleksji, dialogu i działania” – stwierdził dalej.

Purpurat wiele uwagi poświęcił kwestii rasizmu, by przejść następnie do tematyki kobiet oraz rozwodników i środowisk LGBT. We wszystkich tych trzech obszarach postuluje głęboki zmiany.

Referując synodalne rozmowy synodalne prowadzone na całym świecie napisał, że „pojawiają się wołania o wyeliminowanie zasad i arbitralnych działań, które wykluczają kobiety z wielu ról w posłudze, administracji i kierownictwie duszpasterskim, a także wołania o dopuszczeni kobiet do stałego diakonatu i wyświęcanie kobiet do kapłaństwa”. Według kardynała Kościół powinien w odpowiedzi na te wołania „zaprosić i aktywnie zaangażować kobiety w każdy element życia Kościoła, o ile nie jest to doktrynalnie niemożliwe”. Według purpurata w pierwszej kolejności chodzi o dopuszczanie kobiet i w ogóle świeckich do różnych funkcji kierowniczych w Kościele. Drugą kwestią jest diakonat kobiet. „Kościół powinien pójść w stronę dopuszczania kobiet do diakonatu, nie tylko z powodu inkluzji, ale także dlatego, że kobiety jako stałe diakonisy mógłby pełnić kluczowe posługi”, wnosząc swój talent i perspektywę, napisał. Kwestia święceń kapłańskich będzie, jak sądzi kardynał, elementem trudnej dyskusji na Synodzie o Synodalności, stąd nie można przewidzieć, w którą stronę pójdą sprawy.

Zmiany powinny dotknąć też sfery moralności seksualnej, uważa kardynał. „Wykluczenie mężczyzn i kobiet ze względu na ich status małżeński lub orientację/aktywność seksualną jest przede wszystkim zagadnieniem duszpasterskim, a nie doktrynalnym. Biorąc pod uwagę nasze nauczanie na temat seksualności i małżeństwa, jak mamy traktować rozwodników w powtórnych związkach czy mężczyzn i kobiety LGBT w życiu Kościoła, zwłaszcza w kontekście Eucharystii?” – zapytał. Jego zdaniem odpowiedź oznacza,że Kościół powinien „głosić pełnię swojego nauczania, jednocześnie oferując świadectwo stałego włączania w swojej praktyce duszpasterskiej”.

Jego zdaniem należy pójść w kierunku „inkluzji”, także gdy chodzi o udzielanie rozwodnikom w powtórnych związkach i homoseksualistom Komunii świętej. Według kardynała należy odejść od nauczania, że wszystkie akty seksualne poza małżeństwem są grzechem ciężkim. „Aktywność seksualna, choć doniosła, nie leży w sercu hierarchii [prawd Kościoła]. A jednak w duszpasterstwie ustawiliśmy to w samym centrum naszych struktur wykluczania od Eucharystii. To powinno się zmienić” – stwierdził.

Konkluzją byłoby zatem, aby zarówno rozwodnicy w powtórnych związkach jak i homoseksualiści mogli przystępować do Komunii świętej; według kardynała dzielenie homoseksualistów na tych, którzy żyją wstrzemięźliwie i tych, którzy utrzymują relacje intymne, jest niesprawiedliwe.

Robert McElroy jest ordynariuszem San Diego w Kalifornii w USA. Biret kardynalski otrzymał w 2022 roku, choć zgodnie z tradycją powinien on trafić do metropolity Los Angeles, konserwatywnego arcybiskupa Jose Gomeza. Taką decyzję Franciszka powszechnie interpretowano jako wyraz zdecydowanego wsparcia dla linii McElroya.

Źródło: americamagazine.org

Pach

 

Bulwersujące tezy kardynała McElroya. Chodzi o cnotę czystości

#kardynał #moralność #Robert McElroy #synodalność

Kardynał Robert McElroy, którego Franciszek wyróżnił w ubiegłym roku, wzywa do odrzucenia dotychczasowej moralności Kościoła. Jak komentuje ks. Raymond J. de Souza, w praktyce musiałoby to się wiązać z likwidacją cnoty czystości. 

Kilka dni temu na łamach jezuickiego magazynu America ukazał się obszerny artykuł kardynała Roberta McElroya, który zaproponował szereg zmian, jakie miałyby zostać wprowadzone w Kościele synodalnym. Purpurat stwierdził, że należy odejść od rygoryzmu w dziedzinie moralności seksualnej. 

Chodziłoby o to, aby dopuszczać do Komunii świętej rozwodników czy homoseksualistów, bo według kardynała nie jest to kwestia doktrynalna, ale duszpasterska. Purpurat uznał ponadto iż nadszedł czas na wprowadzenie diakonatu kobiet oraz na rozmowę o kapłaństwie kobiet.

Robert McElroy jest kardynałem od 2022 roku; pozostaje ordynariuszem diecezji San Diego w metropolii Los Angeles.

Jego tezy skomentował teraz na łamach National Catholic Register ks. Raymond J. de Souza, założyciel magazynu Convivium. Kapłan skupił się na problematyce LGBT; jego zdaniem propozycja McElroya oznacza w istocie, że tak zwaną społeczność LGBT należałoby uznać za niezdolną do życia w czystości i głosić jej w efekcie niepełną Ewangelię.

Ks. Raymond J. de Souza zauważył, iż głos tego typu w Kolegium Kardynalskim nie jest wprawdzie niczym nowym, bo podobne propozycje zgłasza również kard. Jean-Claude Hollerich. Według kapłana pozycja, na jakiej stanął kardynał McElroy, jest jednak szczególna, bo jej konsekwencją musiałoby być odrzucenie cnoty czystości.

Kardynał zaproponował bowiem zniesienie rozróżnienia na orientację i aktywność; jego zdaniem niepotrzebne jest dzielenie środowiska LGBT na tych, którzy żyją w czystości i tych, którzy tego nie robią. Takie rozróżnienie jest jednak stosowne również dla innych grup.

Jak wskazał ks. Raymond J. de Souza, można wskazać na pary przygotowujące się do małżeństwa. Są pary, które żyją w czystości, a są takie, które tego nie robią. Brak rozróżniania byłby tutaj absurdalny, bo stosunki przedmałżeńskie są grzechem.

„Odrzucanie rozróżnienia na «orientację i aktywność» w kwestiach seksualnych oznacza koniec czystości jako cnoty, do której należy dążyć. A przynajmniej zakłada pogląd, że «społeczność LGBT» nie jest zdolna do czystości i należy jej zatem głosić umniejszoną Ewangelię” – napisał.

Źródło: ncregister.com

Pach

Papież, LGBT… i czy wolno jeszcze nawracać?! Paweł Chmielewski Pch24

 

Papież, LGBT… i czy wolno jeszcze nawracać?! -

Po śmierci Benedykta XVI i kard. George’a Pella Watykan nasila promocję agendy LGBT?

 

Nadchodzący „Synod o synodalności” zdaniem Liz Yore, prawniczki i założycielki organizacji Yore Children, powinien nosić w rzeczywistości nazwę „Synod o homoseksualizmie”. Taką opinię Yore wyraziła w rozmowie wideo, którą poprowadził John-Henry Newman z „Life Site News” i w której wziął udział także ks. James Altman. Tematem wywiadu była krytyka biskupów afrykańskich popierających prawo przeciwko sodomii, jaką wygłosił papież Franciszek, a także niedawne spotkanie Światowego Forum Ekonomicznego w Davos.

Rozmawiając z agencją AP, papież Franciszek stwierdził, że „ustawy, które uznają homoseksualizm za niezgodny z prawem są niesprawiedliwe”. Mówiąc o „katolickich biskupach w niektórych częściach świata, którzy wspierają kryminalizację homoseksualizmu albo dyskryminację osób LGBTQ”, stwierdził, że muszą oni przejść „proces nawrócenia” i wykazać „czułość (...), jaką Bóg stosuje do każdego z nas”.

Zdaniem Yore papież celowo wybrał świecką agencję AP, by jego głos był słyszany na całym świecie. Uznała to za „skoordynowany wysiłek Watykanu” związany ze śmiercią zarówno Benedykta XVI, jak i kardynała George’a Pella oraz dokumentów, które zostały opublikowane po ich odejściu, a które krytykują stanowisko papieża Franciszka, w tym pomysł „Synodu o synodalności”, a także promowanie agendy LGBT.

Yore przypomniała, że kard. Pell w artykule pośmiertnie opublikowanym w „The Spectator” nazwał „Synod o synodalności” „toksycznym koszmarem”, a także stwierdził, że nie mamy definicji „synodalności”. Wymieniając rolę kard. Hollericha i biskupów niemieckich, a także analizę artykułów i wypowiedzi z Watykanu, Yore zauważyła, że tak naprawdę zbliżający się synod powinien być określony „Synodem o homoseksualizmie” (w oryginale gra słów: synodality – homosexuality). Jej zdaniem kard. Pell próbował w swoim artykule przestrzec nas przed tym i uznała za „szokujące”, jak nachalnie zaczęto promować tę prohomoseksualną agendę.

Yore zwróciła m.in. uwagę na fakt, że rekolekcje dla biskupów synodalnych ma wygłosić wybrany przez samego papieża Franciszka dominikanin o. Timothy Radcliffe, znany z promowania poglądów sprzecznych nauką Kościoła o moralności seksualnej i odprawiający „Msze LGBT”. Jej zdaniem jest to „skandal wielkiego kalibru” i „bardzo zły znak” tego, co nadchodzi.

Ks. Altman zgodził się ze swoją rozmówczynią, stwierdzając, że z pewnością wybór agencji AP nie był przypadkowy. W ostrych słowach potępił wybór o. Radcliffe’a przez papieża, a także podważył sens „Synodu o synodalności”, twierdząc, że w Credo mówimy: „Wierzę w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół”. Jego zdaniem idea synodalności podważa stwierdzenie, że Kościół jest „jeden”.

Ks. Altaman zarzucił Watykanowi, że usiłuje zmienić niepodważalne prawo Boże i „niezmienną prawdę”. A odnosząc się do wypowiedzi papieża na temat penalizacji homoseksualizmu, dodał, że nikogo nie powinno dziwić, że prawo „odzwierciedla naszą moralność chrześcijańską”.

jjf/LifeSiteNews.com, apnews.com

 

Paweł Chmielewski: Franciszek przeciwko niemieckiej drodze synodalnej. Czy na pewno?

#droga synodalna #kryzys w Kościele #Niemcy #Watykan

Niemiecka Droga Synodalna napotyka na coraz ostrzejszą krytykę ze strony Stolicy Apostolskiej. Protesty Watykanu wywołują plany dotyczące sposobu zarządzania Kościołem za Odrą. Każda blokada dla planów kard. Marxa, bp. Bätzinga et consortes daje pewną nadzieję; problem jednak w tym, że wciąż bez odpowiedzi pozostają inne kluczowe niemieckie idee, te choćby, które dotyczą moralności czy kapłaństwa.

Niemiecka Droga Synodalna ruszyła w 2019 roku, oficjalnie w celu uporania się z kryzysem nadużyć seksualnych. Na Drodze zgłoszono jednak szereg postulatów, które środowiska reformistyczne formułują od lat, takich jak zniesienie obowiązku celibatu, diakonat i kapłaństwo kobiet, odrzucenie moralności seksualnej, demokratyzacja sposobu sprawowania władzy w Kościele. Stolica Apostolska przez dłuższy czas milcząco przyglądała się niemieckim wydarzeniom, rzadko tylko formułując jakąś w istocie mało przekonującą krytykę. Dopiero ostatnio sprawy zdają się stawać na ostrzu noża. Niestety, bliższe przyjrzenie się sprawie pokazuje, że sytuacja nie jest wcale dla Niemców tak zła, jak mogłoby to wynikać z lektury nagłówków medialnych.

Krytyka „schyłkowych” kardynałów

Niemieccy biskupi mieli okazję rozmawiać o Drodze Synodalnej z papieżem i najwyższymi rangą urzędnikami Kurii Rzymskiej przy okazji wizyty ad limina Apostolorum w listopadzie 2022 roku. Jak zaświadczył przewodniczący Konferencji Episkopatu Niemiec, bp Georg Bätzing, nie spotkali się wówczas z jakąś zdecydowaną krytyką ze strony samego Ojca Świętego. Bardziej sceptyczni byli za to dwaj urzędnicy kurialni – kardynał Luis Ladaria Ferrer, prefekt Dykasterii Nauki Wiary; oraz kardynał Marc Ouellet, prefekt Dykasterii ds. Biskupów. Hierarchowie ci wygłosili do niemieckich biskupów przemówienia, w których skrytykowali kurs Drogi Synodalnej. Kardynał Ladaria zwracał uwagę między innymi na konieczność kształtowania spraw katolickich w Niemczech w harmonii z Kościołem powszechnym; kardynał Ouellet z kolei podkreślał rolę biskupów diecezjalnych, a to w związku z planami swoistej „demokratyzacji” sposobu zarządzania Kościołem za Odrą. Ouellet zaproponował nawet „opcję atomową”: wprowadzenie moratorium na Drogę Synodalną. To wszelako zostało przez Niemców jednoznacznie odrzucone. Oba przemówienia kardynałów opublikowano w sieci.

Nie zatrzymało to jednak Drogi Synodalnej – bo, mówiąc szczerze, dwa krytyczne wystąpienia to jeszcze zbyt mało, tym więcej, że ich autorzy znajdowali się już wówczas w swoim „schyłkowym” okresie. Kardynał Ladaria wkrótce ma przejść na emeryturę – jego kadencja skończyła się już w ubiegłym roku i prawdopodobnie odejdzie z urzędu do czerwca. Co ciekawe, media informowały dotąd tylko o jednej mocnej kandydaturze na jego następcę. To ordynariusz Hildesheim w Niemczech, Heiner Wilmer, zdecydowany zwolennik Drogi Synodalnej, doskonale znający środowiska rzymskie. Póki co sprawa jest w grze; Ladaria jednak wkrótce odejdzie. Ouellet już odszedł – papież Franciszek w dniu 30 stycznia tego roku przyjął jego dymisję; następca Kanadyjczyka został Robert Francis Prevost z Peru.

Sekretarz stanu mówi „stop”

W grudniu wszelako o interwencję poprosili Stolicę Apostolską sami Niemcy. Kilku konserwatywnych biskupów jest poważnie zaniepokojonych planem powołania tak zwanej Rady Synodalnej. Chodzi o nową instytucję, która ma składać się po równo z biskupów i ze świeckich z Centralnego Komitetu Niemieckich Katolików, organizacji, która współprowadzi z episkopatem Drogę Synodalną. Nie byłoby w tym nic zaskakującego gdyby nie fakt, że pierwotnie zaproponowany kształt Rady Synodalnej przewidywał, iż jej decyzje miałyby wiążący charakter dla jej członków. To oznaczałoby, że biskupi diecezjalni byliby związani demokratyczną decyzją gremium złożonego ze świeckich, co w praktyce podważałoby hierarchiczną strukturę Kościoła. Sprawa jest wprawdzie bardziej złożona. Po pierwsze, w Radzie Synodalnej nie musieliby z automatu zasiadać wszyscy biskupi – w teorii ordynariusze mieliby swobodę decyzji, czy chcą w tym gremium być, czy też nie. W praktyce jednak nacisk na obecność byłby wielki: skoro Radę Synodalną popiera zdecydowana większość episkopatu, to mniejszość, która nie weszłaby w skład Rady, znalazłaby się w sytuacji odszczepieńców. Co więcej praktycznie uniemożliwiłoby to prace na poziomie ogólnokrajowym, bo Rada Synodalna miałaby przejąć część zadań, jakie dzisiaj pełni Episkopat. Z drugiej jednak strony już dziś jest tak, że część decyzji w Episkopacie zapada przy aktywnym udziale osób świeckich – i biskupi je później realizują. Dlatego obrońcy idei Rady Synodalnej wskazują, że, po pierwsze, formalnie nie stanowi ona instytucji wiążącej decyzyjność hierarchów, a po drugie, pod wieloma względami jej zaistnienie byłoby urealnieniem obecnej sytuacji.

Część biskupów uznała jednak, że pomysł idzie za daleko i w grudniu skierowali do Stolicy Apostolskiej zapytania o to, czy muszą zasiadać w takiej Radzie – a ponadto, czy w ogóle mogą. Watykan zareagował w połowie stycznia, wysyłając list do przewodniczącego Konferencji Episkopatu Niemiec, bp. Georga Bätzinga. List podpisali kardynałowie Ladaria i Ouellet, ale oprócz nich – kardynał sekretarz stanu Pietro Parolin, co nadaje mu dużą rangę; podano też, że treść listu zaaprobował też sam Ojciec Święty. W tekście stwierdzono tymczasem, że Episkopat Niemiec nie ma uprawnień, by powołać do istnienia Radę Synodalną, właśnie ze względu na rozdźwięk między jej kształtem i zaplanowanymi kompetencjami a hierarchiczną strukturą Kościoła. Na list w Niemczech zareagowano z dużym niezadowoleniem; nie sposób jednak przewidzieć, jak sprawa się potoczy. Najpewniej dojdzie do zawarcia kompromisu, to znaczy większość niemieckich biskupów wprowadzi w założeniach Rady Synodalnej zmiany tak, by Stolica Apostolska uznała je za akceptowalne. Pytanie, czy to rozwiązanie kogokolwiek długoterminowo zadowoli, jest retoryczne. Podobnie było już w 2018 roku, kiedy biskupi w Niemczech planowali wydać wytyczne dotyczące zgody na udzielanie Komunii świętej protestanckim małżonkom katolików. Wówczas niemal ta sama grupa biskupów, co w sprawie Rady Synodalnej, zwróciła się z zapytaniem do Watykanu o ocenę  tego kroku. W pierwszej listownej reakcji Stolica Apostolska wyraziła się negatywnie, później jednak, w drodze negocjacji, osiągnięto kompromis: biskupi opublikowali wytyczne jako „propozycje” Rady Stałej Episkopatu, które poszczególni biskupi mogli wdrażać w życie, ale nie musieli. Tym razem sprawa dotyczy jednak nie jednego problemu, ale samej zasady funkcjonowania Kościoła w Niemczech, stąd dyskusja może być naprawdę burzliwa i trudna.

Grymasy papieża

W sprawie Drogi Synodalnej coraz bardziej krytyczne stanowisko zajmuje  też papież Franciszek. W 2019 roku Ojciec Wysłał do Kościoła w Niemczech list, w którym wezwał biskupów do położenia nacisku na ewangelizację, przestrzegając przed nadmiernym skupianiem się na rozwijaniu skutecznych struktur. Przez kilka następnych lat odmawiał jakiegokolwiek komentarza na temat Drogi Synodalnej, pytających go dziennikarzy odsyłając zawsze do tamtego listu. Problem w tym, że to niczego nie wyjaśniało: na Drodze Synodalnej zaproponowano przecież szereg konkretnych zmian, także doktrynalnych i moralnych, a papież mówił ogólnie o „nacisku na ewangelizację”. Stąd w Kościele powszechnym nie wiedziano, jakie dokładnie jest stanowisko Franciszka. Niemcy przekonywali, że papież im sprzyja, co było wiarygodne: w końcu na synodach o rodzinie przyjęto w Amoris laetitia rozwiązanie dotyczące rozwodników, które forsowała teologia niemiecka; na Synodzie Amazońskim papież przychylał się do niemieckich pomysłów dotyczących celibatu i tak dalej. Co więcej w 2021 roku Franciszek ogłosił trójetapowy Synod o Synodalności, który swoją strukturą odpowiadał pomysłom wcześniej zgłaszanym właśnie przez… Niemców. Dla przypomnienia: w 2020 roku stwierdzili, że ich Droga Synodalna powinna stać się przedmiotem refleksji najpierw Kościoła w Europie, a później i na całym świecie. Rok później papież zwołał Synod o Synodalności, który miał etapy… krajowy, kontynentalny i światowy. Co więcej relatorem generalnym tego Synodu ustanowił arcybiskupa Luksemburga, kard. Jean-Claude Hollericha, który wielokrotnie wypowiadał się w mediach w pełnej zgodzie z niemiecką Drogą Synodalną. Wszystko wskazywało więc na to, że Kuria Rzymska zamiera po cichu dalej wspierać Episkopat Niemiec w jego zamierzeniach.

W połowie 2022 roku Franciszek powiedział jednak dziennikarzom, iż w rozmowie z bp. Georgiem Bätzingiem stwierdził, iż jest w Niemczech już „bardzo dobry Kościół ewangelicki” i „nie potrzeba drugiego”. Z kolei w styczniu 2023 roku w rozmowie z „Associated Press” skrytykował wprost Drogę Synodalną jako proces „elitarny”, to znaczy realizowany przez elity w oderwaniu od Ludu Bożego; według Franciszka niemieckie skupienie na skuteczności może doprowadzić do tego, że Droga Synodalna zacznie być ideologiczna, a to „przepędzi Ducha Świętego”. Wskazał, iż należy „pomóc” Niemcom tak, by z ich Drogi wyszło jakieś dobro oraz by działali w jedności z Kościołem powszechnym. Papież zapewnił przy tym, że w jego ocenie biskupi z Niemiec mają tak naprawdę „dobre intencje”. Oceniono tę krytykę jako dość zdecydowaną, ale przecież otwartą na dialog.

Synod o Synodalności

Wydaje się też, że w kluczu „niemieckim” należy czytać kilka wypowiedzi kluczowych synodalnych kardynałów Kurii Rzymskiej, jakie padły pod koniec stycznia. Z listem do biskupów całego świata wystąpili mianowicie kardynałowie Jean-Claude Hollerich, relator generalny Synod, oraz szef Sekretariatu Synodu, kard. Jean-Claude Hollerich. Nie wskazując nikogo wprost zwrócili uwagę, że Synod o Synodalności ma skupić się przede wszystkim na zagadnieniu samej synodalności; wskazali, że nie należy wykorzystywać Synodu do partykularnych celów, bo Synod nie może zajmować się „wszystkim”;  podkreślili też rolę biskupów i kolegialności biskupów w podejmowaniu w Kościele decyzji. Wprost o Niemcach mówił za to kard. Michael Czerny, prefekt Dykasterii ds. Integralnego Rozwoju Człowieka, specjalny sekretarz na Synod Amazoński. Stwierdził w wywiadzie dla „Herder Korrespondenz”, że pytania, jakie stawiane są na niemieckiej Drodze Synodalnej są bardzo ważne i wymagają odpowiedzi, trzeba jednak uzbroić się w cierpliwość i zharmonizować Drogę z ogólnoświatowym Procesem Synodalnym.

O co więc chodzi i jaki jest dzisiaj tak naprawdę status niemieckiej Drogi Synodalnej?

Program Niemców, program Watykanu. Wiele zbieżności, niewiele rozdźwięku

Niemiecka Droga Synodalna proponuje szereg zmian. Większość z nich, jak się zdaje, nie budzi w Watykanie większych kontrowersji.

Po pierwsze, Droga Synodalna chce „upodmiotowić kobiety”, wprowadzając nowe możliwości sprawowania urzędów i posług. Wiele z tego dzieje się już w wymiarze Kościoła powszechnego, często za sprawą samego papieża Franciszka, który otwiera przed kobietami możliwość sprawowania stanowisk kierowniczych w różnych urzędach oraz który „otwiera” dla nich kolejne posługi (akolitat, lektorat czy nowo utworzony katechetat). Na tej płaszczyźnie nie ma więc żadnego zgrzytu. Niemcy mówią też o diakonacie kobiet, ale nie chcą go wprowadzać samodzielnie: oczekują, że decyzję podejmie tutaj Kościół katolicki, korzystając z ich dorobku teologicznego. Wielu kardynałów i biskupów na całym świecie uważa, że tak rzeczywiście trzeba zrobić – ponownie więc, nie ma tu niezgodności. Nieco inaczej jest z tematem kapłaństwa kobiet. Niemcy proponują debatę na ten temat, podczas gdy Stolica Apostolska uważa, że temat jest obecnie poza dyskusją. Niemcy jednak nie naciskają tu więc silnie, więc i to nie jest realnym przedmiotem sporu.

Po drugie, Droga Synodalna chce rewolucji w moralności seksualnej. I tu zgrzyty są minimalne lub zgoła nie ma ich wcale. Niemieccy synodalności proponują „nowe podejście” do homoseksualistów, co ma się wyrazić w ich pełnej akceptacji w strukturach kościelnych oraz w udzielaniu im błogosławieństw. Stolica Apostolska zgłaszała co do tego zastrzeżenia w 2021 roku, ale odpowiedzialny za ich sformułowanie arcybiskup został wyrzucony z Kurii Rzymskiej. Gdy Belgowie wprowadzili formalne liturgiczne błogosławienie par jednopłciowych, Watykan nie zareagował. Niemcy proponują też uznanie antykoncepcji; w Watykanie trwa na ten temat dyskusja, a Papieska Akademia Życia pod kierunkiem abp. Vincenzo Paglii sugeruje poparcie dla tego kierunku. Bardziej skomplikowana sprawa dotyczy ideologii gender; Niemcy chcieliby uznać tę teorię za fakt, podczas gdy papież kilkukrotnie określał genderyzm mianem zła i diabelstwa. Jednak to nie genderyzm, ale właśnie tematyka homoseksualizmu i antykoncepcji jest sednem postulatów Niemców.

Po trzecie, za Odrą chce się zmienić sposób przeżywania kapłaństwa, zwłaszcza gdy idzie o celibat. Ta dyskusja w Kościele trwa, co obserwowaliśmy w czasie Synodu Amazońskiego. Co więcej w takich kwestiach jak homoseksualizm czy posługa kobiet Watykan zwraca uwagę na negatywne konsekwencje ekumeniczne dla ewentualnych zmian. W sprawie celibatu, ten problem nie występuje, bo przyjęliby to spokojnie zarówno protestanci jak i prawosławni.

Problem ogólnoświatowy

Wreszcie kwestia władzy – o której pisaliśmy wyżej. Wydaje się, że to właśnie ten temat jest realnym problemem. Stolica Apostolska rezerwuje dla siebie decyzje o tym, w jaki sposób realizowana jest w Kościele władza. Jeżeli Niemcy nieco ustąpią i zrezygnują z pierwotnie zaplanowanego kształtu Rady Synodalnej, może to oznaczać, że ich proces reformistyczny będzie mógł iść dalej bez przeszkód, a w kontekście opisywanych wyżej pomysłów – to nic dobrego. Niestety, trzeba stwierdzić, że gdyby w jednej chwili wszyscy niemieccy biskupi zawrócili z obranej drogi i przestali forsować swoje idee, w panoramie Kościoła powszechnego tak naprawdę nie zmieniłoby się aż tak wiele. Idee, które zgłasza Droga Synodalna, w swojej większości już dawno przestały być niemiecką specyfiką. Dziś należą raczej do liberalnego mainstreamu, który dominuje w wielu krajach obu Ameryk, Europy, części Azji – i na wielu szczeblach samej Stolicy Apostolskiej. Skoro na czele Papieskiej Akademii Życia stoi arcybiskup uznający aborcję za fundament życia społecznego we Włoszech i firmujący publikacje książkowe na rzecz dopuszczenia antykoncepcji; skoro relator generalny Synodu o Synodalności chce zmienić Katechizm w sprawie LGBT; skoro w oficjalnych dokumentach synodalnych Watykanu czytamy o planach wprowadzenia „synodalnej liturgii” – to wszystko pokazuje, że w istocie już nie w Niemczech bije źródło fundamentalnego problemu, jaki nęka dzisiaj Kościół katolicki.

 

Paweł Chmielewski

 

„Tajne” dokumenty znanego watykanisty. Wśród nich korespondencja Benedykta XVI oraz memorandum kard. Pella

#Sandro Magister #Stolica Apostolska #Watykan

(Fot. Pixabay.com)

Sandro Magister zamieścił na swoim blogu zestawienie wszystkich „tajnych” dokumentów, które opublikował w ostatnich latach. Jest wśród nich memorandum kardynała George’a Pella, ale także list kardynała Józefa Ratzingera do biskupów w USA czy dokument trzynastu kardynałów krytykujących przebieg synodu o rodzinie w 2015 roku.

Pierwszym z dokumentów była notatka kardynała Józefa Ratzingera, którą jako prefekt Kongregacji Nauki Wiary wysłał w 2004 roku do Stanów Zjednoczonych. Tekst dotyczył udzielania Komunii świętej proaborcyjnym politykom. Ówczesnemu kierownictwu Episkopatu USA, w którym dużą rolę odgrywał kardynał Theodore McCarrick, notatka ta bardzo się nie podobała. Jeden z biskupów wysłał ją jednak do Sandro Magistra, który ją opublikował. Jak napisał Magister, sam kardynał Józef Ratzinger był z tego później zadowolony.

W 2010 roku z kolei Magister opublikował dokument sporządzony dwa lata wcześniej przez wspólną katolicko-prawosławną komisję, która dotyczyła ewentualnych kroków pojednania pomiędzy Kościołem katolickim a Kościołami na Wschodzie. Chodziło o prymat Piotra. Dokument był poufny, ale Magister otrzymał go od samego patriarchy Konstantynopola. Kardynał Walter Kasper zarzucił dziennikarzowi, że zdobył on ten tekst nielegalnie; tak jednak nie było. Ostatecznie do porozumienia nie doszło, bo strona prawosławna wycofała się.

Z kolei w roku 2015 na łamach tygodnika „L’Espresso”, dla którego pisał Magister, ukazała się na trzy dni przed datą oficjalnej publikacji encyklika papieża Franciszka „Laudato si”. Magister przekonuje, że do dziś nie wie, jak ten tekst trafił do ówczesnego szefa „L’Espresso”, Luigi Vicinanzy. On sam napisał zaledwie kilka akapitów komentarza w artykule poprzedzającym publikację. W efekcie Magister stracił na kilka miesięcy akredytację do Sala Stampa, biura prasowego Stolicy Apostolskiej.

Czwartym tajnym dokumentem był tak zwany „List 13 kardynałów” opublikowany przez Magistra w październiku 2015 roku. Publikację dokumentu poprzedził artykuł Andrea Tornellego na łamach „La Stampa”, w którym ten pisał o oskarżeniach 13 kardynałów formułowanych pod adresem papieża i krytykujących przebieg synodów o rodzinie. Tornielli nie podał nazwisk; sam papież robił później aluzje do „spiskowców”, wszelako również bez konkretów. Kilka dni później zaufany współpracownik jednego z kardynałów przekazał Magistrowi list trzynastu. Magister opublikował cały tekst wraz z nazwiskami.

Okazało się jednak, że przekazany mu list był wersją nieoficjalną, zawierającą kilka dodatkowych linijek niż list rzeczywiście wysłany papieżowi; zawierał też podpis jednego kardynała, który finalnego listu nie podpisał; innego podpisu za to brakowało. 11 nazwisk sygnatariuszy tamtego listu to: Carlo Caffarra, Thomas Collins, Daniel Di Nardo, Timothy Dolan, Willem Eijk, Gerhard Müller, Wilfrid Napir, John Njue, George Pell, Robert Sarah, Jorge Urosa Savino.

Rok później dziennikarz opublikował słynne dubia czterech kardynałów, Brandmüllera, Burke’a, Caffarry i Meisnera. Uczynił to za ich zgodą.

W roku 2018 Magister ujawnił część listu Benedykta XVI, jaki ten wysłał do Daria Viganò, szefa mediów watykańskich. W liście Benedykt odmówił napisania wstępu do serii książek na temat teologii i filozofii papieża Franciszka. Książki były autorstwa między innymi Petera Hünermanna, teologicznego przeciwnika Benedykta, oraz niesławnego jezuity Marko Ivana Rupnika. Dario Viganò prezentując oficjalnie list Benedykta odczytał tylko jego początek. W mediach przedstawiono jeszcze mniej – wyłącznie wstępne paragrafy grzecznościowe. Magister zadał sobie trud spisania wszystkiego, co Dario Viganò odczytał na konferencji i to opublikował; okazało się jednak, że list tak naprawdę był jeszcze dłuższy. Wreszcie Watykan sam opublikował całość.

Wreszcie siódmym „tajnym” dokumentem było memorandum, które Magister opublikował w marcu 2022 roku, a które miało krążyć wśród kardynałów. Memorandum stanowiło krytykę pontyfikatu Franciszka. Po śmierci kardynała George’a Pella Magister ujawnił, że to on był jego autorem.

Źródło: magister.blogautore.espresso.repubblica.it

Pach

 

Roberto de Mattei o „testamencie” Benedykta XVI. Przyczyny abdykacji, modernizm

#abdykacja benedykta xvi #Benedykt XVI #modernizm #relacja #Roberto de Mattei

Co Benedykt XVI przekazał nam w swojej ostatniej książce, swoistym testamencie? O tym pisze prof. Roberto de Mattei w tekście opublikowanym na łamach Corrispondenza Romana. Portal PCh24.pl publikuje całość artykułu włoskiego historyka.

***

„Książka-testament Benedykta XVI. Potwierdzenie”

Jazgot medialny towarzyszył publikacji kilku książek, które ukazały się od odejścia Benedykta XVI. Oprócz dwóch wywiadów – Saverio Gaety z abp. Georgiem Gänsweinem pt. „Tylko prawda: moje życie u boku Benedykta XVI”[1]; oraz Franci Giansoldati z kardynałem Gerhardem Müllerem pt. „W dobrej wierze: religia w XXI wieku”[2] – pojawił się teraz zbiór pism Benedykta XVI (zarówno zamieszczonych gdzieś wcześniej,  jak i niepublikowanych) z czasu dziesięciu lat jego post-pontyfikatu: „Czym jest chrześcijaństwo?”[3] zredagowany przez abp. Georga Gänsweina i Elio Guerriero.

Książki te są niewątpliwie przydatne dla zrozumienia osób, jakimi się zajmują, a spośród których wszystkie są prominentnymi figurami w kręgach kościelnych. Tym samym pozycje te stanowią użyteczny wkład historyczny. Jest jednak wątpliwe, czy mogą zaoferować przewodnictwo pośród zamieszania naszych czasów. Przede wszystkim nimb niejasności otacza postać Benedykta XVI, który jest prezentowany jako idealny punkt odniesienia dla obozu konserwatywnego, sprzeciwiającego się niemieckim progresywnym biskupom. Jednak powszechnie wiadomo, że papież Benedykt wywodził się z tego samego środowiska. Jak i kiedy doszło do jego „nawrócenia”?

W wywiadzie z 1993 roku Józef Ratzinger, wówczas prefekt Kongregacji Nauki Wiary, powiedział: „nie widzę zerwania, na przestrzeni lat, w moich poglądach jako teologa”[4]. Nie ma zmiany pozycji pomiędzy doktorantem oskarżanym w 1955 roku przez swojego profesora Michaela Schmausa o „niebezpieczny modernizm” i śmiałym teologicznym doradcą kardynała Józefa Fringsa na II Soborze Watykańskim (1962-1965); pomiędzy współzałożycielem Communio (1972) i profesorem na uniwersytetach w Tybindze i Ratyzbonie (1966-1977); pomiędzy arcybiskupem Monachium (1977-1981) i prefektem Kongregacji Nauki Wiary (1981-2005); pomiędzy 257. papieżem Kościoła katolickiego (2005-2013) i „papieżem emerytem” (2013-2022), który aż do śmierci kontynuował swoją pracę w klasztorze Mater Ecclesiae. Jego wizja teologiczna była bogata i wyrafinowana, ale wspólnym wątkiem pozostała próba odnalezienia umiarkowanej drogi pomiędzy tradycyjną teologią, której nigdy nie był zwolennikiem, a radykalnym modernizmem, od którego zawsze się dystansował. To, co uległo zmianie w długim życiu Benedykta, to nie jego własne idee, ale ocena sytuacji w Kościele, zwłaszcza po II Soborze Watykańskim i rewolucji 1968 roku.

Józef Ratzinger był wstrząśnięty, niemal straumatyzowany moralnym upadkiem społeczeństwa Zachodu i posoborowego Kościoła. W swojej ostatniej książce wspomina:

„W różnych seminariach powstały kluby homoseksualne, które działały mniej lub bardziej otwarcie i znacząco zmieniły klimat w seminariach. W seminarium w południowych Niemczech mieszkali razem kandydaci do kapłaństwa i kandydaci do świeckiej posługi referenta duszpasterstw. W czasie wspólnych posiłków seminarzyści przebywali razem z żonatymi referentami duszpasterstw, którym niekiedy towarzyszyła żona i dziecko, a czasami ich dziewczyny. Klimat w seminarium nie mógł pomóc w przygotowaniu do posługi kapłańskiej. Stolica Apostolska wiedziała o takich problemach, nie będąc o nich informowana szczegółowo. Pierwszym krokiem było zorganizowanie wizytacji apostolskiej w seminariach w Stanach Zjednoczonych”[5].

Jako prefekt Kongregacji Nauki Wiary i jako papież, Józef Ratzinger mógł silnie interweniować by zdusić ten fenomen. Jeżeli tego nie zrobił, to czy było tak dlatego, że pozostał zawsze raczej profesorem niż człowiekiem władzy, czy też z powodu słabości jego pozycji teologicznej, niezdolnej do rozpoznania błędów Vaticanum II i posoborowia?

Nowa moralność rozpowszechniana w katolickich seminariach i na uniwersytetach była owocem konstytucji Gaudium et spes Vaticanum II, dokumentu, który zdaje się stanowić manifest „nawrócenia” Kościoła ku współczesnemu światu. Jeżeli jednak Kościół zrezygnuje z chrystianizacji świata, konsekwentnie świat zeświecczy Kościół. Dyskusja o właściwej interpretacji Gaudium et spes ma niewielkie znaczenie, bo nie można zatamować procesu rewolucyjnego wyłącznie za pomocą hermeneutyki, bez sprzeciwienia się procesowi rozkładu za sprawą projektu rekonkwisty i rechrystianizacji społeczeństwa.

Dziesięć lat, które Józef Ratzinger spędził jako „papież emeryt” zbiegło się z latami pontyfikatu papieża Franciszka, naznaczonymi adhortacją apostolską Amoris laetitia (19 marca 2016) i kontrowersjami, które wywołała, w tym Dubiami (16 września 2016) podpisanymi przez czterech prominentnych kardynałów (Walter Brandmüller, Raymond Leo Burke, Carlo Caffarra i Joachim Meisner) oraz Correctio filialis (11 sierpnia 2017), podpisanym przez ponad 200 teologów i uczonych z różnych dziedzin. Dokumenty te, które przeszły już do historii z powodu teologicznej i moralnej wagi tematów, jakie poruszały, oraz ze względu na autorytet sygnatariuszy. Nie mogły też pozostać niezauważone przez papieża Benedykta, a jednak w refleksjach z jego książki nie ma po nich śladu. Co więcej papież emeryt nigdy nie uznał za stosowne głębiej wyjaśnić przyczyn swojej rezygnacji z papiestwa, stwierdzając tylko w swojej ostatniej książce:

„Gdy 11 lutego 2013 roku ogłosiłem rezygnację z urzędu następcy Piotra, nie miałem żadnego planu odnośnie tego, co będę robić w nowej sytuacji. Byłem zbyt wyczerpany by planować i pracować dalej”[6].

Nadszedł czas by położyć kres wszelkim teoriom spiskowym. Abdykacja papieża nie była wynikiem tajemniczych nacisków, ale „zmęczenia, fizycznego i psychicznego”, jak wyjaśnił to arcybiskup Gänswein ze szczegółami w części swojej książki poświęconej „rezygnacji o wadze historycznej”[7]. To zmęczenie było też wyrazem bezsilności w obliczu kryzysu moralnego, który miał znaleźć swój nowy wyraz w Amoris laetitia papieża Franciszka, gdzie moralność zostaje zredukowana do okoliczności historycznych i subiektywnych intencji tego człowieka, który dokonuje danego aktu. Ten relatywizm ma swoje korzenie w porzuceniu metafizyki, co zachodzi także wówczas, gdy tradycyjna filozoficzna kategoria „substancji” zostaje zastąpiona przez nowoczesną „relację”. W swojej ostatniej książce papież Benedykt wyraził się na ten temat w ten sposób:

„Wraz z rozwojem myśli filozoficznej i nauk przyrodniczych pojęcie substancji zasadniczo się zmieniło, a co za tym idzie również pojęcie tego, co w myśli Arystotelesowskiej określano mianem przypadłości. Pojęcie substancji, które początkowo odnoszono do wszelkiej realności spójnej w sobie, zaczęto coraz częściej odnosić do tego, co jest nieuchwytne fizycznie: molekuł, atomów, partykuł elementarnych. Dzisiaj wiemy, że nie reprezentują one ostatecznej substancji, ale raczej strukturę relacji. W ten sposób narodziło się nowe zadanie dla filozofii chrześcijańskiej. Fundamentalną kategorią wszelkiej realności jest, mówiąc ogólnie, już nie substancja, ale relacja. W związku z tym, my chrześcijanie możemy powiedzieć tylko, że dla naszej wiary sam Bóg jest relacją – relatio subsistens”[8].

Papież Benedykt miał rację gdy powiedział, że „społeczeństwo, w którym nieobecny jest Bóg – społeczeństwo, które nie zna Go i traktuje Go, jakby nie istniał – jest społeczeństwem, które utraciło swoją wiodącą zasadę. Zachodnie społeczeństwo jest społeczeństwem dla którego, w przestrzeni publicznej, Bóg jest nieobecny i nie ma już nic do powiedzenia”[9]. Jednak Bóg nie jest relacją, jest najidealniejszym Bytem, a stąd Nieskończonym Dobrem i Nieskończoną Prawdą. Jego właściwym imieniem jest Istnienie (Księga Wyjścia 3, 14). Wszystko pochodzi od Boga i wszystko do Niego wraca. On i tylko On, istotowy Byt, może rozwiązać religijne i moralne kryzysy naszych czasów.

Roberto de Mattei

 

[1] Arcybiskup Georg Gänswein i Saverio Gaeta, Nient’altro che la verità. La mia vita al fianco di Benedetto XVI (Edizioni Piemme,2023).

[2] Gerhard kardynał Müller i Franca Giansoldati, In buona fede. La religione nel XXI secolo (Solferino Libri, 2023).

[3] Ed. Arcybiskup Georg Gänswein i Elio Guerriero, Che cos’è il Cristianesimo, Quasi un testamento spirituale (Mondadori, 2023).

[4] Richard N. Ostling, John Moody i Nomi Morris, Keeper of the Straight and Narrow in „Time Magazine” (6 grudnia 1993).

[5] Che cos’è il Cristianesimo, s. 149–150 (polskie tłumaczenie fragmentu za: https://episkopat.pl/benedykt-xvi-kosciol-a-skandal-wykorzystywania-seksualnego-pelny-tekst-polski/).

[6] Ibidem, s. 3.

[7] Nient’altro che la verità, s. 191–230.

[8] Che cos’è il Cristianesimo, s. 135.

[9] Ibidem, s. 154.