Z „Dzienniczka” św. siostry Faustyny Kowalskiej

Z „Dzienniczka” św. siostry Faustyny Kowalskiej:

„Czuję dobrze, że nie kończy się posłannictwo moje ze śmiercią, ale się zacznie. O dusze wątpiące, uchylę wam zasłony Nieba, aby was przekonać o dobroci Boga, abyście już więcej nie raniły niedowierzaniem Najsłodszego Serca Jezusa. Bóg jest Miłością i Miłosierdziem.(Dz.281)

O mój Jezu, teraz obejmuję świat cały i proszę Cię o Miłosierdzie dla niego. Kiedy mi powiesz, o Boże, że już dosyć, że już się spełniła całkowicie Święta Wola Twoja, wtenczas w zjednoczeniu z Tobą, Zbawicielu mój, oddaję duszę swoją w ręce Ojca Niebieskiego, pełna ufności w niezgłębione Miłosierdzie Twoje, a pierwszy hymn zanucę Miłosierdziu Twemu, gdy stanę u stóp Twego Tronu. Nie zapomnę o tobie, biedna ziemio, choć czuję, że cała natychmiast zatonę w Bogu, jako w oceanie szczęścia; lecz nie będzie mi to przeszkodą wrócić na ziemię i dodawać odwagi duszom, i zachęcać je do ufności w Miłosierdzie Boże. Owszem, to zatopienie w Bogu da mi możność nieograniczoną działania.(Dz.1582)

Jezu mój, jeżeli już się zbliża koniec mojego życia, błagam Cię najpokorniej, przyjmij śmierć moją w zjednoczeniu z Tobą jako ofiarę całopalną, którą Ci dziś w przytomności umysłu i całą świadomością woli składam w potrójnym celu: pierwsze – aby dzieło Miłosierdzia Twego rozeszło się na świat cały i aby święto Miłosierdzia Bożego zostało uroczyście zatwierdzone i obchodzone; drugie – aby grzesznicy uciekali się do Miłosierdzia Twego, doznając niewysłowionych skutków tego Miłosierdzia, a szczególnie dusze konające; trzecie – aby całość dzieła Miłosierdzia Twego była wykonana według życzeń Twoich, i za pewną osobę, która dziełem tym kieruje…
Przyjmij, Najlitościwszy Jezu, tę nieudolną ofiarę moją, którą Ci dziś złożyłam wobec Nieba i ziemi. Niech Twoje Najświętsze Serce, pełne Miłosierdzia, uzupełni, co mi w niej nie dostawa, i ofiaruje Ojcu Swemu za nawrócenie grzeszników. Pragnę dusz, o Chryste.”(Dz.1680)