Skarb Niezmierzony. Msza Święta zajmuje centralne miejsce w życiu katolika, gdzie niebo styka się z ziemią, a ofiara Jezusa na krzyżu staje się obecna.

 14 CUDÓW MSZY ŚWIĘTEJ.

Skarb Niezmierzony.

Msza Święta zajmuje centralne miejsce w życiu katolika, gdzie niebo styka się z ziemią, a ofiara Jezusa na krzyżu staje się obecna.

Zrozumienie ogromnych łask i dobrodziejstw, jakie otrzymujemy dzięki aktywnemu, pobożnemu uczestnictwu we Mszy Świętej, może odmienić nasze podejście do tej świętej tajemnicy.

Przyjrzyjmy się bliżej *

14 Cudom Mocy Mszy Świętej*, badając ich wpływ na naszą duchową podróż i wieczne przeznaczenie.

1. NAJWIĘKSZE POCIESZENIE W GODZINIE ŚMIERCI

*W chwili śmierci Msze Święte, w których pobożnie uczestniczyłeś, przyniosą ci największe pocieszenie.*

Msza Święta jest źródłem łaski i duchowej ochrony.

Kiedy twoja dusza ma opuścić ten świat, Msze Święte, w których uczestniczyłeś, staną się źródłem ukojenia.

Za każdym razem, gdy wiernie uczestniczyłeś we Mszy Świętej, jednoczyłeś się z ofiarą Chrystusa, a ta jedność będzie cię pocieszała w obliczu sądu Bożego.

2. BĘDŹIE "RZECZNIKIEM" NA SĄDZIE BOŻYM

*Każda Msza Święta, w której uczestniczyłeś, będzie ci towarzyszyć do Sądu Bożego i prosić o twoje przebaczenie.*

Msza Święta jest wstawiennictwem, które przekracza czas.

Podczas Sądu Bożego każda Msza Święta, w której uczestniczyłeś, jest świadectwem twojej wiary i pobożności, błagając o miłosierdzie i przebaczenie.

Ofiara Chrystusa na ołtarzu przemawia za tobą, wstawiając się za twoją duszą w obliczu twoich grzechów.

3. ZMNIEJSZA KARĘ DOCZESNĄ

Z każdą Mszą Świętą zmniejszasz karę doczesną należną za twoje grzechy, zależnie od twojej gorliwości.*

Chociaż wieczne konsekwencje grzechu są odpuszczone poprzez pokutę i spowiedź, kara doczesna pozostaje.

Łaski otrzymane dzięki uczestnictwu we Mszy Świętej z czcią i miłością mogą skrócić tę karę, skracając czas w czyśćcu.

4. NAJWYŻSZY HOŁD DLA CZŁOWIECZEŃSTWA CHRYSTUSA

Podczas Mszy Świętej składasz najwyższy hołd Najświętszemu Człowieczeństwu Jezusa.*

Uczestnicząc we Mszy Świętej, czcisz Jezusa Chrystusa w sposób nieporównywalny z żadnym innym aktem pobożności.

Jego Wcielenie i Ofiara za ludzkość stają się obecne, a twój udział jednoczy cię z Jego dziełem odkupienia.

Wypełnia luki w naszych brakach i słabościach w pełnym oddawaniu Mu czci.

5. ODPUSZCZENIE GRZECHÓW POWSZEDNYCH

Msza Święta odpuszcza grzechy powszednie, wzmacnia twoją determinację w walce z grzechem i osłabia wpływ diabła na ciebie.*

Grzechy powszednie, choć nie tak poważne jak grzechy śmiertelne, niszczą twoją relację z Bogiem.

Msza święta oczyszcza duszę, lecząc skutki tych grzechów i pomagając unikać ich w przyszłości.

Osłabia również moc diabła, chroniąc przed duchowymi atakami.

6. POCIESZENIE DLA DUSZ W CZYŚĆCU

Odprawiając Mszę świętą, przynosisz ogromną ulgę duszom w czyśćcu.*

Dusze w czyśćcu polegają na modlitwach i ofiarach żyjących, aby skrócić swoje oczyszczenie.

Uczestnictwo we Mszy świętej za nich przyspiesza ich drogę do nieba.

To jeden z największych aktów miłosierdzia, jakie możemy ofiarować wiernym zmarłym.

7. WIĘKSZE POŻYTKI NIŻ MSZE ŚWIĘTE POŚMIERTNE

Msza święta, w której uczestniczysz za życia, przynosi ci więcej pożytku niż te odprawiane za ciebie po śmierci.*

Chociaż odprawianie Mszy za twoją duszę po twojej śmierci jest dobre dla innych, łaski, które otrzymujesz dzięki Mszom świętym odprawianym za życia, są o wiele większe.

Łaski te kumulują się przez całe życie, pomagając w uzyskaniu korzystniejszego osądu i skracając czas w czyśćcu.

8. OCHRONA PRZED NIEBEZPIECZEŃSTWAMI I NIESZCZĘŚCIAMI

Msza Święta chroni cię przed wieloma niebezpieczeństwami i nieszczęściami, które mogłyby cię spotkać.*

Uczestnictwo we Mszy Świętej zaprasza Bożą opiekę nad twoim życiem.

Dzięki łaskom, które otrzymujesz, jesteś chroniony przed różnymi duchowymi i fizycznymi krzywdami, często nawet nie zdając sobie sprawy z niebezpieczeństw, których uniknąłeś.

9. SKRÓCENIE CZASÓW W CZYŚĆCU

Msza Święta skraca czas w czyśćcu.*

Kara doczesna za grzechy musi zostać oczyszczona albo na ziemi, albo w czyśćcu.

Gorliwe uczestnictwo we Mszy Świętej zmniejsza tę karę i ułatwia oczyszczenie twojej duszy po śmierci.

10. WZROST W NIEBIAŃSKIEJ CHWALE

Każda Msza Święta zwiększa stopień twojej chwały w Niebie.*

Msza Święta nie tylko przygotowuje cię do życia wiecznego, ale także potęguje chwałę, której doświadczysz w Niebie.

Im bardziej oddanie w niej uczestniczysz, tym większa jest twoja zdolność do odczuwania niebiańskiej radości i bliskości z Bogiem.

11. W OTOCZENIU ANIOŁÓW

Podczas Mszy Świętej jesteś duchowo otoczony przez rzeszę aniołów, którzy asystują przy Najświętszej Ofierze.*

Aniołowie czczą Boga u naszego boku, choć niewidzialnie, podczas każdej Mszy Świętej.

To boskie towarzystwo potęguje świętość liturgii, a twój udział wciąga cię w ich wieczne uwielbienie Boga.

12. BŁOGOSŁAWIEŃSTWA DOCZESNE I DUCHOWE

Msza Święta przynosi błogosławieństwo w sprawach doczesnych i życiu codziennym.*

Uczestnictwo we Mszy Świętej zaprasza łaskę Bożą nie tylko do życia duchowego, ale także do codziennych spraw.

Pokój, mądrość i siła, które zyskujesz dzięki Mszy Świętej, mogą przemienić twoją pracę, relacje i obowiązki.

13. ZYSKANIE SPECJALNEJ OCHRONY OD ŚWIĘTYCH

Uczestnictwo we Mszy Świętej ku czci świętego wzmacnia twoją relację z nim i jego wstawiennictwo za tobą.*

Święci są potężnymi orędownikami przed Bogiem.

Uczestnicząc we Mszy Świętej ku ich czci, okazujesz wdzięczność za ich przykład i prosisz o ich pomoc w swoim życiu.

To pogłębia twoją więź z nimi i zwiększa ich opiekę i modlitwy za tobą.

14. ODDAWANIE CZCI ŚWIĘTYM I ŁASKI BOŻEJ W NICH

Każdego dnia, gdy uczestniczysz we Mszy Świętej, oddajesz również cześć świętemu danego dnia i doceniasz łaskę Bożą działającą w ich życiu.

Kalendarz kościelny jest pełen świąt upamiętniających życie świętych.

Uczestnicząc we Mszy Świętej w te dni, uznajesz łaskę Bożą, która ich uświęciła, i prosisz, aby ta sama łaska działała w twoim życiu.

WNIOSEK:

Wezwanie do doceniania Mszy Świętej

Msza Święta to coś więcej niż obowiązek czy rytuał; to głębokie spotkanie z Bożym miłosierdziem, miłością i łaską.

Dzięki tym 14 cudom postrzegamy Mszę Świętą jako źródło duchowych i doczesnych błogosławieństw, źródło pocieszenia w godzinie śmierci, środek łagodzący karę i okazję do Bożej opieki.

Pobożnie uczestnicząc we Mszy Świętej, zbliżamy się do Chrystusa i Jego świętych oraz zapewniamy sobie przyszłość pełną niebiańskiej chwały.

Podchodźmy do każdej Mszy Świętej z czcią, oddaniem i miłością, mając świadomość ogromnych łask, które na nas czekają . Amen .

Komunia na rękę: nadużycia, oszustwa i zdrada ze strony wilków w hierarchii

 

Komunia na rękę: nadużycia, oszustwa i zdrada ze strony wilków w hierarchii

#1 Pierwszą rzeczą, którą chciałbym poruszyć, jest cześć należna Bogu Wszechmogącemu.

Chciałbym obalić fałszywe przekonanie, że ludzie przyjmują Komunię Świętą na język z powodu fałszywej pobożności lub postawy „świętszego od papieża”. Chociaż nie mogę wykluczyć, że takie przypadki mają miejsce, to z tego, co widziałem i o czym czytałem, przyjmowanie Komunii Świętej na język wynika z głębokiej, pełnej czci miłości do Króla Królów, którego przyjmujemy w tym Wielkim Sakramencie. Wierzę, że przyjmowanie Pana na język w pozycji klęczącej wzmacnia cześć dla naszego Eucharystycznego Pana.

Niektóre z najsilniejszych argumentów przemawiających za potrzebą tego rodzaju czci znajdują się w Biblii. Pamiętacie, jak Mojżesz po raz pierwszy spotkał Pana Boga w płonącym krzewie, o czym czytamy w Księdze Wyjścia 3? Mojżeszowi powiedziano, aby nie zbliżał się zbytnio do płonącego krzewu i zdjął sandały, ponieważ stał na świętej ziemi. W Psalmie 95 czytamy: „Przyjdźmy, pokłońmy się i upadnijmy na twarz przed Panem, który nas stworzył”. Widzimy to również w Nowym Testamencie, kiedy Piotr, Jakub i Jan na górze Tabor podczas Przemienienia Pańskiego ujrzeli uwielbione ciało Jezusa, które przyjmujemy w Komunii Świętej – i upadli na twarz, kładąc czoła na ziemi.

Jednak dla mnie najbardziej bezpośrednim odniesieniem do tego tematu w Biblii jest historia Arki Przymierza. Można ją przeczytać zarówno w 2 Księdze Samuela 6:1-7, jak i w 1 Księdze Kronik 13:9-12. Arka Przymierza została zaprojektowana przez Boga i zbudowana zgodnie z Jego wytycznymi. Zawierała mannę, laskę Mojżesza i tablice z dziesięcioma przykazaniami. Była tak święta, że nikt nie mógł jej dotykać, z wyjątkiem niektórych Lewitów – ówczesnych kapłanów. Zakaz dotykania Arki przez osoby niebędące kapłanami został mocno wzmocniony, gdy świecki człowiek imieniem Uzza, który transportował Arkę na prośbę króla Dawida, został uderzony przez Boga za jej dotknięcie.

Należy jednak pamiętać, że Uzza próbował postąpić słusznie. Robił to, co uważał za słuszne, aby ocalić Arkę. On i jego brat transportowali Arkę na wozie ciągniętym przez woły. Podczas podróży Arka przechyliła się, więc Uzza użył ręki, aby ją ustabilizować, i został uderzony przez Pana. Pismo Święte wyjaśnia, że Pan uderzył go, ponieważ nie wolno mu było dotykać Arki. Podobnie jest w naszych czasach, kiedy wielu próbuje "postępować słusznie" w związku z koronawirusem, przyjmując Komunię Świętą na rękę.

Jednak w przypadku Arki nie było to właściwe postępowanie, mimo że wydawało się to celowe – zrobiono to w dobrej intencji, aby uchronić Arkę przed zniszczeniem, podobnie jak wielu dzisiaj przyjmuje komunię świętą w dobrej intencji, aby uchronić swoich braci i siostry w Chrystusie przed możliwym zakażeniem koronawirusem lub aby ocalić Kościół, aby miał on swobodę rozdawania Komunii Świętej. Niemniej jednak dotknięcie Arki było niewłaściwym postępowaniem. Decyzja Pana wprawiła Dawida w zakłopotanie, który odtąd bał się przynieść Arkę Pańską do siebie.

A jednak czym była Arka Przymierza w porównaniu z samym Panem w Eucharystii? Arka była czczona w świątyni. Była noszona podczas uroczystości i uważana za świętą. A jednak była tylko podnóżkiem Boga. Była Jego obecnością, zasłoniętą i zapowiedzią Jego prawdziwej obecności w Osobie naszego Pana Jezusa Chrystusa, którego przyjmujemy w Komunii Świętej.

Moja żona, która przeszła na katolicyzm, zapytała mnie niedawno, jaki sens ma przyjmowanie Komunii Świętej na rękę, biorąc pod uwagę praktyki Kościoła dotyczące konsekracji ołtarza i naczyń liturgicznych używanych podczas Mszy Świętej. Widzimy księży, biskupów, a nawet papieża, którzy podczas błogosławieństwa Najświętszego Sakramentu zakrywają ręce szatem zwanym humerałem. Chodzi tu o świętość Chrystusa w Eucharystii. Jeśli pozwolimy wszystkim dotykać Najświętszej Hostii rękami, praktyka używania humerału stanie się naprawdę dziwna.

Zakończę tę kwestię dotyczącą czci wobec Pana Eucharystycznego, cytując Dietricha von Hildebranda, niemieckiego filozofa katolickiego i pisarza religijnego, znanego i lubianego przez ostatnich papieży. Podobno papież Pius XII nazwał go „doktorami Kościoła XX wieku”. Papież Jan Paweł II również bardzo podziwiał dzieła filozoficzne von Hildebranda, mówiąc kiedyś do jego wdowy, Alice von Hildebrand: „Pański mąż jest jednym z największych etyków XX wieku”. Benedykt XVI również darzy von Hildebranda szczególnym podziwem i szacunkiem. Poznał go, gdy był młodym księdzem w Monachium. Stopień szacunku papieża Benedykta wyraża jedna z jego wypowiedzi na temat von Hildebranda: „Kiedy zostanie napisana historia intelektualna Kościoła katolickiego w XX wieku, nazwisko Dietricha von Hildebranda będzie jednym z najbardziej znaczących wśród postaci naszych czasów”.

Oto, co Dietrich von Hildebrand napisał na temat komunii świętej na rękę w swojej książce „The Devastated Vineyard” (Zniszczona winnica):

„Niestety, w wielu miejscach Komunia jest rozdawana na rękę. W jakim stopniu ma to być odnowienie i pogłębienie przyjmowania Komunii Świętej? Czy drżąca cześć, z jaką przyjmujemy ten niezrozumiały dar, wzrasta może poprzez ponowne przyjmowanie go na nasze niepoświęcone ręce, a nie z poświęconej ręki kapłana? Nie trudno dostrzec, że niebezpieczeństwo upuszczenia części konsekrowanej Hostii na ziemię jest nieporównywalnie większe, a ryzyko jej zbezczeszczenia lub wręcz strasznego bluźnierstwa jest bardzo duże. I co w ogóle można dzięki temu zyskać? Twierdzenie, że kontakt z dłonią sprawia, że Hostia staje się bardziej realna, jest z pewnością czystą bzdurą. Nie chodzi tu bowiem o rzeczywistość hostii, ale raczej o świadomość, którą można osiągnąć jedynie poprzez wiarę, że hostia stała się w rzeczywistości Ciałem Chrystusa. Pobożne przyjmowanie Ciała Chrystusa na język z konsekrowanej ręki kapłana znacznie bardziej sprzyja umocnieniu tej świadomości niż przyjmowanie go własnymi, niekonsekrowanymi rękami”. (The Devastated Vineyard, str. 67/8).

#2 Autorytet Kościoła

Ważne jest, aby zaznaczyć, że mówię to, mając pełną świadomość, że znajdujemy się w samym środku pandemii koronawirusa. W rzeczywistości pierwszą kwestią, którą chciałbym poruszyć, jest to, że Kościół rozważał już kwestię dopuszczenia Komunii Świętej na język w obliczu rozprzestrzeniania się tego typu wirusa nawet w czasach współczesnych. W 2009 roku, w środku pandemii grypy H1N1, świecki katolik z Anglii, z diecezji, w której ze względu na pandemię ograniczono przyjmowanie Komunii Świętej na język, napisał w tej sprawie do Watykanu.

Odpowiedź Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, datowana na 24 lipca 2009 roku, została opublikowana w Internecie przez Rorate Caeli. Kongregacja, której zadaniem jest udzielanie autorytatywnych odpowiedzi na takie pytania, odpowiedziała, powołując się na prawo kościelne w tej sprawie, stwierdzając, że „każdy wierny ma zawsze prawo do przyjmowania Komunii Świętej na język” (n. 92, nie jest również dopuszczalne odmawianie Komunii Świętej żadnemu z wiernych Chrystusa, którym prawo (prawo kościelne) nie zabrania przyjmowania Najświętszego Sakramentu). W odpowiedzi Watykan dodał: „Kongregacja dziękuje za zwrócenie jej uwagi na tę ważną sprawę. Zapewniamy, że zostaną podjęte odpowiednie działania”.

Kanonistka Cathy Caridi na blogu Canon Law Made Easy zwróciła uwagę na znaczenie zdania o podjęciu odpowiednich kontaktów. Caridi twierdzi, że „wyraźnie wskazuje ono, iż po wysłaniu tego listu CDW zamierzała skontaktować się z duchownymi, którzy bezprawnie zabraniali katolikom przyjmowania Komunii Świętej na język, aby poinformować ich w formalny, oficjalny sposób, że postępując w ten sposób, naruszają prawo”.

Caridi konkluduje: „Logiczne byłoby założenie, że jeśli wierni skontaktują się teraz z CDW, przekazując informacje o obecnych nielegalnych praktykach w swoich parafiach/diecezjach, gdzie zabrania się przyjmowania Komunii Świętej na język, CDW zareaguje dokładnie w ten sam sposób”.

„CDW będzie musiała zareagować w ten sam sposób, nie dlatego, że koronawirus nie jest niebezpieczny, ale dlatego, że prawo wiernych na całym świecie do przyjmowania Eucharystii w sposób ustalony przez Kościół – na język – nie może być ograniczane przez nikogo innego niż najwyższa władza Kościoła. Nie jest to kwestia zarazków, ale hierarchicznej struktury Kościoła. Żaden biskup na ziemi (a tym bardziej proboszcz działający na własną rękę!) nie ma uprawnień do unieważnienia prawa lub konkretnej dyrektywy Watykanu, która ma zastosowanie do Kościoła powszechnego. Kropka”.

#3 Świadectwo świętych, papieży i aniołów

Święty Tomasz z Akwinu, powszechnie uważany za największego doktora Kościoła, napisał w XIII wieku w swojej Summa Theologica: „z szacunku dla tego sakramentu nie dotyka go nic, co nie jest poświęcone, dlatego też korporał i kielich są poświęcone, podobnie jak ręce kapłana, który dotyka tego sakramentu. Dlatego też nikt inny nie ma prawa go dotykać, chyba że jest to konieczne, na przykład w przypadku upadku na ziemię lub w innej sytuacji wymagającej natychmiastowej interwencji” (16 ST, III, Q. 82, Art. 13).

W 2008 roku papież Benedykt postanowił zaprzestać udzielania wiernym Komunii Świętej na rękę i udzielać jej wyłącznie na język i na kolanach. Strona internetowa Watykanu upamiętniająca tę decyzję została opublikowana w 2009 roku (zaktualizowana o zdjęcie papieża Franciszka) i nadal można ją znaleźć na stronie internetowej Watykanu.

Na stronie internetowej Watykanu napisano: „Od czasów Ojców Kościoła narodziła się i utrwaliła tendencja, zgodnie z którą udzielanie Komunii Świętej na rękę stało się coraz bardziej ograniczone na rzecz udzielania Komunii Świętej na język. Motywacja tej praktyki jest dwojaka: a) po pierwsze, aby w miarę możliwości uniknąć upuszczania cząstek eucharystycznych; b) po drugie, aby zwiększyć wśród wiernych nabożeństwo do rzeczywistej obecności Chrystusa w sakramencie Eucharystii”.

Słynne powiedzenie św. Augustyna, przytoczone przez papieża Benedykta XVI w nr 66 encykliki Sacramentum Caritatis („Sakrament miłości”), głosi: „Nikt nie spożywa tego ciała, nie oddając mu najpierw czci; grzeszylibyśmy, gdybyśmy mu nie oddali czci” (Enarrationes in Psalmos 98, 9). Klękanie wskazuje i promuje adorację niezbędną przed przyjęciem Chrystusa Eucharystycznego.

Z tej perspektywy ówczesny kardynał Ratzinger zapewnił, że: „Komunia osiąga swoją prawdziwą głębię tylko wtedy, gdy jest wspierana i otoczona adoracją” [The Spirit of the Liturgy (Ignatius Press, 2000), s. 90]. Z tego powodu kardynał Ratzinger utrzymywał, że „praktyka klękania podczas Komunii Świętej ma na swoją korzyść wielowiekową tradycję i jest szczególnie wyrazistym znakiem adoracji, całkowicie odpowiednim w świetle prawdziwej, rzeczywistej i istotowej obecności naszego Pana Jezusa Chrystusa pod postaciami konsekrowanymi” [cytowane w liście „This Congregation” Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, 1 lipca 2002 r.].

Jan Paweł II w swojej ostatniej encyklice Ecclesia de Eucharistia („Kościół pochodzi z Eucharystii”) napisał w n. 61:

„Przyznając Eucharystii należne jej znaczenie i dbając o to, by nie umniejszać żadnego z jej wymiarów ani wymagań, pokazujemy, że jesteśmy naprawdę świadomi wielkości tego daru. Skłania nas do tego nieprzerwana tradycja, która od pierwszych wieków sprawiała, że wspólnota chrześcijańska zawsze czujnie strzegła tego „skarbu”. Zainspirowany miłością Kościół pragnie przekazać przyszłym pokoleniom chrześcijan, bez żadnych strat, swoją wiarę i nauczanie dotyczące tajemnicy Eucharystii. Nie ma niebezpieczeństwa, że nasza troska o tę tajemnicę będzie nadmierna, ponieważ „w tym sakramencie zawarta jest cała tajemnica naszego zbawienia”.

Strona internetowa kończy się następującym stwierdzeniem: „Kontynuując nauczanie swojego poprzednika, począwszy od uroczystości Bożego Ciała w 2008 roku, Ojciec Święty Benedykt XVI zaczął rozdawać wiernym Ciało Pańskie, kładąc je bezpośrednio na języku wiernych klęczących przed ołtarzem”. Obecnym szefem watykańskiego departamentu zajmującego się kwestią Komunii Świętej jest (był) kardynał Robert Sarah. Bez wątpienia jest on jednym z najświętszych kardynałów żyjących obecnie.Emerytowany papież Benedykt XVI zdecydowanie poparł kardynała Sarah, mówiąc publicznie w posłowiu do wznowionego wydania książki kardynała Sarah „Siła ciszy”, że „z kardynałem Sarah, mistrzem ciszy i modlitwy wewnętrznej, liturgia jest w dobrych rękach”.Benedykt dodaje: „Kardynał Sarah jest nauczycielem duchowym, który przemawia z głębi ciszy z Panem, z wewnętrznej jedności z Nim, i dlatego naprawdę ma coś do powiedzenia każdemu z nas”. To właśnie ten kardynał, ten święty afrykański kardynał, który kieruje dykasterią Kościoła zajmującą się sakramentami, błagał księży, aby udzielali Komunii Świętej wiernym wyłącznie na klęcząco i na język.

W przedmowie do książki z 2018 r., która krytycznie analizuje kwestię Komunii świętej na rękę, kardynał Robert Sarah, prefekt Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, napisał: Dlaczego upieramy się, aby przyjmować Komunię Świętą na stojąco i na rękę? Skąd ta postawa braku podporządkowania się znakom Boga? Niech żaden kapłan nie ośmiela się narzucać swojej władzy w tej kwestii, odmawiając lub źle traktując tych, którzy pragną przyjmować Komunię Świętą na kolanach i na język. Przyjdźmy jak dzieci i pokornie przyjmujmy Ciało Chrystusa na kolanach i na język. Święci dają nam przykład. Są oni wzorami do naśladowania, które Bóg nam oferuje!

Kardynał Sarah ostrzegł również stanowczo: „Najbardziej podstępnym atakiem diabła jest próba zniszczenia wiary w Eucharystię poprzez szerzenie błędów i promowanie niewłaściwego sposobu jej przyjmowania. Wojna między Michałem i jego aniołami z jednej strony a Lucyferem z drugiej strony trwa nadal w sercach wiernych”.

„Celem szatana jest Ofiara Mszy Świętej i Rzeczywista Obecność Jezusa w konsekrowanej Hostii” – powiedział.

Przyjrzyjmy się teraz, jak wiara w rzeczywistą obecność może wpływać na sposób, w jaki przyjmujemy Komunię, i odwrotnie. Przyjmowanie Komunii na rękę niewątpliwie wiąże się z rozrzuceniem wielu okruchów. Wręcz przeciwnie, dbałość o najmniejsze okruchy, dbałość o oczyszczenie naczyń świętych, unikanie dotykania Hostii spoconymi dłońmi – wszystko to staje się wyznaniem wiary w rzeczywistą obecność Jezusa, nawet w najmniejszych cząstkach konsekrowanych postaci: jeśli Jezus jest substancją Chleba Eucharystycznego, a wymiary okruchów są jedynie przypadkami chleba, to nie ma większego znaczenia, jak duży lub mały jest kawałek Hostii! Substancja jest ta sama! To On! Wręcz przeciwnie, nieuwaga wobec okruchów sprawia, że ​​tracimy z oczu dogmat. Stopniowo może zacząć przeważać myśl: „Jeśli nawet proboszcz nie zwraca uwagi na fragmenty, jeśli udziela Komunii w taki sposób, że fragmenty mogą się rozsypać, to znaczy, że Jezusa w nich nie ma lub że jest „w pewnym stopniu””.

Drugim torem ataku na Eucharystię jest próba wykorzenienia poczucia sacrum z serc wiernych. (...) Podczas gdy termin „przeistoczenie” wskazuje na rzeczywistość obecności, poczucie sacrum pozwala nam dostrzec jego absolutną wyjątkowość i świętość. Jakież to byłoby nieszczęście utracić poczucie sacrum właśnie w tym, co najświętsze! A jak to możliwe? Poprzez przyjmowanie specjalnego pokarmu w taki sam sposób, jak zwykłego pokarmu. (...)

Liturgia składa się z wielu drobnych rytuałów i gestów – każdy z nich jest w stanie wyrazić te postawy przepełnione miłością, synowskim szacunkiem i uwielbieniem dla Boga. Właśnie dlatego należy promować piękno, stosowność i wartość duszpasterską praktyki, która rozwinęła się w ciągu długiego życia i tradycji Kościoła, czyli aktu przyjmowania Komunii Świętej do ust i klęczenia. Wielkość i szlachetność człowieka, a także najwyższy wyraz jego miłości do Stwórcy, polega na klęczeniu przed Bogiem. Sam Jezus modlił się na kolanach w obecności Ojca. (…)

Niech ta książka będzie zachętą dla tych kapłanów i wiernych, którzy poruszeni przykładem Benedykta XVI – który w ostatnich latach swojego pontyfikatu pragnął udzielać Eucharystii do ust i na kolanach – pragną udzielać lub przyjmować Eucharystię w ten drugi sposób, o wiele bardziej odpowiedni dla samego Sakramentu. Mam nadzieję, że uda się na nowo odkryć i promować piękno i duszpasterską wartość tej metody. Moim zdaniem i osądem jest to ważne pytanie, nad którym Kościół musi się dziś zastanowić. To kolejny akt adoracji i miłości, jaki każdy z nas może ofiarować Jezusowi Chrystusowi. Bardzo się cieszę, widząc tak wielu młodych ludzi, którzy z tak wielkim szacunkiem przyjmują naszego Pana na kolanach i na język. Jednym z innych aspektów wstępu było wspomnienie kardynała Saraha o objawieniach fatimskich i Anioła, który ukazał się trójce dzieci fatimskich, zanim zobaczyły one samą Matkę Bożą. Podczas jednego z objawień Anioł Pokoju ukazał się dzieciom, przynosząc im Komunię Świętą. Anioł upadł na twarz przed Eucharystycznym Panem, ucząc dzieci czynienia tego samego.

#4 Profanacja lub znieważenie Najświętszego Sakramentu

Jak widzieliśmy w komentarzach papieży i kardynałów Kościoła, jednym z głównych problemów związanych z Komunią Świętą na rękę jest ryzyko utraty fragmentów Eucharystycznego Chrystusa. To jeden z głównych tematów poruszanych przez bohaterskiego biskupa Athanasiusa Schneidera, który w 2012 r. napisał książkę na temat przyjmowania Komunii Świętej zatytułowaną Dominus Est – To Pan!
Napisał: Ojcowie Kościoła wykazują żywą troskę o to, by nikt nie zgubił najmniejszej cząstki Chleba Eucharystycznego, jak napominał św. Cyryl Jerozolimski w następujący, niezwykle sugestywny sposób:

Uważaj, abyś niczego nie zgubił z Ciała Pańskiego. Jeśli cokolwiek upuścisz, pomyśl o tym tak, jakbyś odciął jeden z członków własnego ciała. Powiedz mi, proszę, gdyby ktoś dał ci ziarna złota, czy nie strzegłbyś ich z największą troską i starannością, mając na celu nic nie zgubić? Czy nie powinieneś zachować jeszcze większej ostrożności i czujności, aby ani okruszek Ciała Pańskiego nie spadł na ziemię, bo jest Ono o wiele cenniejsze niż złoto i kamienie szlachetne? (Katechezy mistagogiczne, 5, 2)

Już Tertulian (zmarły w 240 r.) świadczył o niepokoju i smutku Kościoła, gdyby zaginął choćby fragment: „Drżymy z niepokojem, aby nic z kielicha lub chleba nie spadło na ziemię” (De Corona, 3). Św. Efrem w IV wieku nauczał tak: „Jezus napełnił chleb sobą i Duchem i nazwał go swoim żywym Ciałem. To, co wam teraz dałem, mówi Jezus, nie rozważajcie chleba, nie depczcie nawet okruchów. Najmniejszy okruch tego chleba może uświęcić miliony ludzi i wystarczy, by dać życie wszystkim, którzy go spożywają” (Sermones in Hebdomada Sancta, 4, 4). W 1980 roku praktyka przyjmowania Komunii świętej na rękę stała się powszechna, podobnie jak z pewnością związane z nią profanacje Najświętszego Sakramentu.

Papież Jan Paweł II opublikował list Dominicae Cenae 24 lutego 1980 roku. Napisał w nim: W niektórych krajach wprowadzono praktykę przyjmowania Komunii świętej na rękę. Praktyka ta została wprowadzona na wniosek poszczególnych konferencji episkopatów i uzyskała aprobatę Stolicy Apostolskiej. Zgłaszano jednak przypadki godnego ubolewania braku szacunku wobec postaci eucharystycznych, za które odpowiedzialność ponoszą nie tylko osoby winne takiego zachowania, ale także pasterze Kościoła, którzy nie wykazali się wystarczającą czujnością w kwestii stosunku wiernych do Eucharystii. Zdarza się również, że w miejscach, gdzie zezwolono na udzielanie Komunii świętej na rękę, nie bierze się pod uwagę wolnego wyboru osób, które wolą kontynuować praktykę przyjmowania Komunii świętej na język.

W wywiadzie udzielonym w 2014 r. magazynowi Towarzystwa Mszy Łacińskiej Anglii i Walii biskup Schneider powiedział: „Według mojej wiedzy i doświadczenia, najgłębszą raną w obecnym kryzysie Kościoła jest rana eucharystyczna, nadużycia Najświętszego Sakramentu… „Istnieje… kwestia obiektywnie niestosownego przyjmowania Komunii Świętej. Tak zwany nowy, współczesny sposób przyjmowania Komunii Świętej bezpośrednio do ręki jest bardzo poważny, ponieważ wystawia Chrystusa na ogromną banalność. „Istnieje bolesny fakt utraty fragmentów Hostii Eucharystycznej. Nikt nie może temu zaprzeczyć. A fragmenty konsekrowanej Hostii są miażdżone stopami. To straszne! Nasz Bóg, w naszych kościołach, jest deptany stopami! Nikt nie może temu zaprzeczyć. „To dzieje się na dużą skalę. Dla osoby wierzącej i kochającej Boga musi to być bardzo poważne zjawisko”. „Nie możemy trwać tak, jakby Jezus jako Bóg nie istniał, jakby istniał tylko chleb. Ta współczesna praktyka Komunii Świętej na rękę nie ma nic wspólnego z praktyką starożytnego Kościoła. Współczesna praktyka przyjmowania Komunii Świętej na rękę przyczynia się stopniowo do utraty wiary katolickiej w rzeczywistą obecność i w przeistoczenie .
„Kapłan i biskup nie mogą powiedzieć, że ta praktyka jest w porządku. Tu chodzi o to, co najświętsze, najbardziej boskie i konkretne na Ziemi”.

#5 Historia
Najwcześniejsze wzmianki o Komunii Świętej znajdują się oczywiście w Piśmie Świętym, gdzie Pan Jezus udzielił się Apostołom podczas Ostatniej Wieczerzy. Niektórzy sugerują, że nawet wtedy mógł im udzielić Komunii Świętej do ust, zwłaszcza że w opisie Ostatniej Wieczerzy w Ewangelii Jana czytamy, że Pan Jezus zanurzył kawałek chleba, zanim podał go apostołowi Judaszowi. Jednak nawet jeśli Jezus udzielał Apostołom Komunii Świętej na rękę, to wszyscy oni byli biskupami, a nie świeckimi.
Ponownie cytując fragment książki biskupa Schneidera Dominus Est na temat historii komunii doustnej: Świadomy wielkości chwili Komunii Świętej, Kościół w swojej dwutysiącletniej tradycji poszukiwał rytualnego wyrazu, który mógłby dać świadectwo w najdoskonalszy sposób o jego wierze, miłości i szacunku. Potwierdza to fakt, że w następstwie organicznego rozwoju, który miał miejsce co najmniej od VI wieku, Kościół zaczął przyjmować metodę rozdzielania Świętych Postaci Eucharystii bezpośrednio do ust. Świadczą o tym liczne wzmianki: biografia papieża Grzegorza Wielkiego oraz wskazówka tego samego papieża dotycząca papieża Agapita (Dialogi, III); synod w Kordobie w 839 r. potępił sektę tak zwanych „Casiani” z powodu odmowy przyjmowania Komunii Świętej bezpośrednio do ust; Następnie synod w Rouen w 878 r. potwierdził obowiązującą normę dotyczącą udzielania Ciała Pańskiego na język, grożąc szafarzom sakramentu zawieszeniem w obowiązkach, jeśli udzielaliby Komunii Świętej wiernym na rękę.
W XVI wieku Komunię Świętą na rękę wprowadził po raz pierwszy protestancki reformator Martin Bucer, mając na celu zerwanie z wiarą w transsubstancjację. Bucer przekonał Thomasa Cranmera, heretyckiego arcybiskupa Canterbury, aby nie udzielał Komunii Świętej do ust. Bucer nauczał: „Nie mam wątpliwości, że zwyczaj nieudzielania tych sakramentów wiernym został wprowadzony z powodu podwójnego przesądu: po pierwsze, fałszywej czci, jaką chcieli okazywać temu sakramentowi, a po drugie, nikczemnej arogancji kapłanów, którzy twierdzą, że mocą oleju konsekracyjnego są świętsi od ludu Chrystusowego”.

Praktyka ta nie miała jednak miejsca w Kościele katolickim, ponieważ została powszechnie potępiona przed rokiem 1000. Katechizm św. Piusa X z 1908 roku, w stylu pytań i odpowiedzi, podaje tylko jedną możliwość przyjmowania Komunii Świętej. Brzmi on: 47 P. Jak powinniśmy zachowywać się podczas przyjmowania Komunii Świętej? O. Podczas przyjmowania Komunii Świętej powinniśmy klęczeć, trzymać głowę lekko uniesioną, wzrok skromny i utkwiony w Najświętszej Hostii, usta wystarczająco otwarte, a język lekko wysunięty na wargi.
Z dogłębnej i bogatej w źródła analizy tego zagadnienia przeprowadzonej przez Michaela Daviesa dowiadujemy się: Komunia święta na rękę została ponownie wprowadzona do Kościoła katolickiego wkrótce po Soborze Watykańskim II jako akt buntu. Początkowo była arbitralnym aktem sprzeciwu wobec prawowitej władzy w Holandii, a następnie rozprzestrzeniła się na Niemcy, Belgię i Francję.

Konsekwencje tego buntu stały się tak poważne, że Papież skonsultował się z biskupami całego świata i po zasięgnięciu ich opinii, w 1969 roku ogłosił Instrukcję „Memoriale Domini”. Niniejsza Instrukcja została dołączona do niniejszego dokumentu i będzie do niej od czasu do czasu odwoływana. Jej główne punkty to:

1. Biskupi na całym świecie byli w przeważającej mierze przeciwni tej innowacji.
2. Tradycyjny sposób udzielania Komunii Świętej musi zostać zachowany.
3. Jest ona znakiem czci, który nie umniejsza godności osoby przyjmującej Komunię Świętą.
4. Innowacja mogłaby prowadzić do braku szacunku, profanacji i zafałszowania prawidłowej doktryny. Dlatego: Stolica Apostolska usilnie wzywa biskupów, kapłanów i wiernych do przestrzegania tego prawa, ważnego i ponownie potwierdzonego, zgodnie z osądem większości episkopatu katolickiego, w formie, w jakiej stosuje się obecny obrzęd świętej liturgii, a także w trosce o dobro wspólne Kościoła.

W adhortacji apostolskiej Memoriale Domini papież Paweł VI napominał katolików, a zwłaszcza biskupów, że: „Biorąc pod uwagę obecny stan Kościoła jako całości, ten sposób udzielania Komunii Świętej [do ust] musi być przestrzegany, nie tylko dlatego, że opiera się na wielowiekowej tradycji, ale przede wszystkim dlatego, że jest znakiem czci wiernych wobec Eucharystii. Praktyka ta w żaden sposób nie umniejsza godności osobistej tych, którzy przystępują do tego wielkiego Sakramentu, i stanowi część przygotowania niezbędnego do jak najowocniejszego przyjęcia Ciała Pańskiego”.

Davies twierdzi jednak, że nastąpił katastrofalny błąd w ocenie sytuacji. Uzgodniono, że wszędzie tam, gdzie praktyka ta „już się rozwinęła”, dwie trzecie Konferencji Episkopatu może zwrócić się do Stolicy Apostolskiej z petycją o zezwolenie na legalizację nadużycia. Wyrażenie „już się rozwinęło” najwyraźniej odnosiło się do tej daty, 28 maja 1969 roku. Kraje, w których praktyka ta nie rozwinęła się do tej daty, zostały oczywiście wyłączone z koncesji – i wszystkie kraje anglojęzyczne należą do tej kategorii.

Kiedy Narodowa Konferencja Biskupów Katolickich debatowała nad tą kwestią w 1977 roku, biskup Blanchette zwrócił uwagę, że procedura zatwierdzona przez Watykan polegała na tym, że w przypadku przeciwnego zwyczaju można było zwrócić się do Stolicy Apostolskiej o zgodę. Podkreślił, że biskupi nie mogliby podjąć drugiego kroku bez podjęcia pierwszego.

Biskup Blanchette został wspomniany w National Catholic Register z 12 czerwca 1977 roku, wspominając: „Powiedziałem, że teraz będziemy dyskutować i prawdopodobnie głosować nad tym, czy chcemy zwrócić się z petycją do Stolicy Apostolskiej, i nie ustaliliśmy, że obowiązuje praktyka przeciwna. Powiedziałem, że prostym sposobem, aby to zrobić, byłoby poproszenie ordynariuszy o wskazanie, czy w ich diecezjach obowiązuje praktyka przeciwna. Ordynariusz powinien to wiedzieć, jest pasterzem diecezji. Został poproszony o posłuszeństwo i jego księża zostali poproszeni o posłuszeństwo, więc jeśli ktokolwiek wie, czy obowiązuje praktyka przeciwna, powinien to wiedzieć. Dlatego poprosiłem o zmianę porządku obrad, aby pierwszy krok – ustalenie, czy obowiązuje praktyka przeciwna – mógł zostać zweryfikowany, a jeśli zostanie zweryfikowany, moglibyśmy przejść do reszty porządku obrad. Ale jeśli pierwszy krok nie zostanie zweryfikowany, jak logicznie możemy przejść do drugiego kroku? To był mój wniosek.26 25”

Wniosek biskup Blanchette został poparty na piśmie przez pięciu innych biskupów i poparty przez przewodniczącego konferencji. Zgodnie z regulaminem, powinno odbyć się głosowanie pisemne, ale zwolennicy tej innowacji zgłosili sprzeciw i głosowali, w głosowaniu jawnym, za wykluczeniem przewodniczącego z porządku obrad. Wydaje się zatem całkiem zasadne pytanie: na ile legalne było to głosowanie? Oczywiście, podjęto również inne nadzwyczajne środki, aby wprowadzić tę innowację. Biskupom emerytowanym uniemożliwiono głosowanie, a gdy wymagana większość nadal nie została osiągnięta, biskupi, którzy nie byli obecni, zostali poddani głosowaniu, aż do uzyskania wymaganej większości.

Jak widać, Komunia święta na rękę we współczesnych czasach stała się domeną nadużyć, oszustw i zdrady ze strony wilków w hierarchii.

Z tych właśnie powodów uważam, że katolicy nie powinni przyjmować Komunii Świętej na rękę. Jeśli znajdziesz się w sytuacji, w której odmówiono ci Komunii Świętej, chyba że przyjmiesz ją na rękę, przyjąłbym tylko Komunię Duchową, a następnie skontaktował się z odpowiednimi władzami w celu zaradzenia tej sytuacji. Zanieś ten list, który Watykan napisał w tej sprawie podczas pandemii świńskiej grypy w 2009 roku, swojemu księdzu lub biskupowi. Poproś ich, aby udzielili ci Komunii Świętej przynajmniej po Mszy Świętej, jeśli uważają, że nie mogą tego zrobić w trakcie Mszy, ponieważ jest to kompromis praktykowany obecnie w wielu diecezjach. A jeśli nadal nie przyznają ci prawa do przyjęcia Pana Jezusa na język, zwróć się do watykańskiej Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów z dowodem odmowy Komunii Świętej na język i módl się do Boga o rychłe rozwiązanie. W międzyczasie złóż ofiarę pozbawienia Cię Najświętszej Eucharystii i nadal uczęszczaj na Mszę Świętą, ofiarowując swój ból wraz z Ofiarą Chrystusa.

Communion in the hand: abuse, deceit, and …

Uratowanie duszy od wiecznego potępienia jest największym aktem miłości. „Módl się, ile możesz, za konających, wypraszaj im ufność w Moje miłosierdzie, bo oni najwięcej potrzebują ufności, a najmniej jej mają.

 

Uratowanie duszy od wiecznego potępienia jest największym aktem miłości. „Módl się, ile możesz, za konających, wypraszaj im ufność w Moje miłosierdzie, bo oni najwięcej potrzebują ufności, a najmniej jej mają. Wiedz o tym, że Łaska wiecznego zbawienia niektórych dusz w ostatniej chwili zawisła od twojej modlitwy ... Wzywaj mojego miłosierdzia dla grzeszników, pragnę ich zbawienia.”

Gdybyśmy widzieli że ktoś stoi nad przepaścią i w każdej chwili może w nią wpaść, czy nie próbowalibyśmy go ratować? Na pewno podjęlibyśmy jakieś działanie i nie stalibyśmy bezczynnie i przyglądali się jak ktoś wpada w przepaść. Wielu mamy bohaterów, którzy nawet z narażeniem swojego życia, ratowali życie innych i chwała im za to. A jaką wdzięczność odbiera, ktoś za uratowanie życia. Człowiek, którego życie uratowaliśmy, jest nam dozgonnie wdzięczny i nigdy nam tego nie zapomni. Skoro życie ziemskie ma taką wartość, że ratując kogoś, oddajemy nawet własne życie,( Posłużę się tu przykładem o. Maksymiliana Kolbego) o ileż bardziej powinniśmy walczyć o duszę ludzką która jest nieśmiertelna. Bądźmy bohaterami przed Bogiem i ratujmy dusze, które stoją nad przepaścią piekła. Nie przyglądajmy się jak dusze bezpowrotnie, wpadają tam na wieczne męki i ku uciesze demonów.

,,O jak bardzo potrzebują dusze konające …
,,O jak bardzo potrzebują dusze konające modlitwy. O Jezu natchnij dusze aby się częściej modliły za konających.''(Dz.1015)

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Według statystyk codziennie na drugą stronę odchodzi ok. 160 000 osób, czyli co pół sekundy umiera człowiek.
,,W chwili zejścia z tego Świata dusza na zawsze utwierdzona zostaje w dobrem lub złem, dobrowolnie przez siebie obranym''.( Św. Katarzyna z Genui ,,Traktat o czyśćcu'' rozdz.. IV, pkt.4.)
Czas umierania jest zatem najważniejszą chwilą w życiu człowieka, gdyż wtedy podejmuje on ostateczną decyzję,
dotyczącą swojej wieczności. Może on wybrać albo życie wieczne z Bogiem w Niebie, albo śmierć wieczną z demonami w piekle.

,,Wszyscy, z wyjątkiem tych, którzy sami odbierają sobie życie, doświadczają uścisku Boga Ojca. Dlatego też widzą to światło i czują ową ogromną miłość, która tam wszystko wypełnia. Bóg Ojciec obejmuje nas wszystkich, gdyż kocha nas wszystkich w doskonały sposób. On ukazuje nam, jak bardzo nas kocha. Ale ponieważ Bóg nikogo nie zmusza, często bywa tak, że dobrowolnie decydujemy się żyć bez Boga. W ten sposób to my wybieramy sobie ojca w naszym życiu. Bierzemy Boga za ojca i dostosowujemy nasze życie do Niego i Jego przykazań miłości, albo decydujemy się na szatana, ojca kłamstwa i grzechu oraz zepsucia, znającego tylko nienawiść, pogardę i szerzącego je na tej ziemi.
Po tym uścisku Boga Ojca dusza pozostaje przy Nim, albo przekazywana jest szatanowi, którego z własnej woli wybrała sobie na ojca w swoim życiu. Jeśli na ziemi zdecydowaliśmy się żyć bez Boga Ojca, to On nas nie zmusza do spędzenia z Nim wieczności. '' Gloria Polo ,,Trafiona przez piorun''
Zatwardziali grzesznicy i ludzie odrzucający Boga w ostatniej chwili mogą jeszcze żałować, za swoje grzeszne życie i prosić Boga o Miłosierdzie. Jednak bez wsparcia modlitewnego, konający grzesznik nie jest w stanie wybrać Boga. Demon nie wypuści łatwo i bez walki duszy, która przez całe życie mu służyła. Będzie walczył ze wszystkich sił, żeby duszę zatracić w piekle na wieki.

Nie pozwólmy mu na to, wyrywajmy dusze demonowi z jego szponów!

Gdybyśmy widzieli że ktoś stoi nad przepaścią i w każdej chwili może w nią wpaść, czy nie próbowalibyśmy go ratować? Na pewno podjęlibyśmy jakieś działanie i nie stalibyśmy bezczynnie i przyglądali się jak ktoś wpada w przepaść. Wielu mamy bohaterów, którzy nawet z narażeniem swojego życia, ratowali życie innych i chwała im za to.
A jaką wdzięczność odbiera, ktoś za uratowanie życia. Człowiek, którego życie uratowaliśmy, jest nam dozgonnie wdzięczny i nigdy nam tego nie zapomni.
Skoro życie ziemskie ma taką wartość, że ratując kogoś, oddajemy nawet własne życie,( Posłużę się tu przykładem o. Maksymiliana Kolbego) o ileż bardziej powinniśmy walczyć o duszę ludzką która jest nieśmiertelna.
Bądźmy bohaterami przed Bogiem i ratujmy dusze, które stoją nad przepaścią piekła. Nie przyglądajmy się jak dusze bezpowrotnie, wpadają tam na wieczne męki i ku uciesze demonów.
Przecież tu nie narażamy własnego życia, nie ponosimy żadnego ryzyka. Jezus nie wymaga od nas takiego heroizmu, wystarczy modlitwa, lub ofiarowanie jakiegoś cierpienia. Drobna rzecz ofiarowanie trochę swojego czasu i modlitwa za te biedne dusze.
Pomyślmy tylko jaką wdzięczność, będziemy odbierać od tych dusz, które uratowaliśmy od wiecznego potępienia.
Dusze takie będą się modliły za nas nieustannie i orędować za nami przed Bogiem. Ich wdzięczność nie będzie miała granic, gdy zobaczą przed czym je uratowaliśmy. A jeśli takich uratowanych dusz będziemy mieli miliony? Chyba nie będzie takiej rzeczy, której by nie wymodliły oczywiście jeśli będzie się zgadzała z wolą Bożą. Dusze te wszystkie w godzinie naszej śmierci przyjdą i będą świadczyć przed Bogiem za nami.
A jaką radość sprawimy Jezusowi i jaką wdzięczność otrzymamy od Boga w Trójcy Świętej Jedynego. Skoro nawet podanie szklanki wody spragnionemu nie będzie zapomniane, to jaka będzie wielka nagroda za uratowanie duszy od wiecznego potępienia?

Misjonarz i oblat Maryi Niepokalanej ks. Wiesław Nazaruk z Woli Bożej przeżył własną śmierć i widział Niebo. Doświadczenia swoje opisuje w miesięczniku ,,Miłujcie się'' i tu można posłuchać jego świadectwa :
milujciesie.org.pl/…k-omi-przezylem-smierc- …
W tym doświadczeniu opisuje, że obok siebie ujrzał ogromną ilość dusz, które go otaczały i usłyszał głos Pana Jezusa: ,,Otaczają cię ci którym pomogłeś się zbawić. Przyszli oni na spotkanie z tobą, aby razem z tobą wielbić Boga, przed Którym stoisz. Otaczają cię ci którym pomogłeś się zbawić modlitwą ,cierpieniem i miłością.''
I jeszcze jedno bardzo ważne przesłanie:
,,Mów wszystkim jak bardzo kocham każdą duszę. Mów wszystkim jak bardzo tęsknię za każdą duszą, aby była szczęśliwa i aby była we Mnie zatopiona''.
Skora Pan Jezus tak bardzo, nas wszystkich kocha, jakie musi przeżywać niewyobrażalne cierpienie z utraty choćby jednej duszy, która idzie na wieczne potępienie, a takich dusz jest miliardy. Ilość dusz trafiających do piekła jest zatrważająca. W tegorocznych orędziach przekazanych Żywemu Płomieniowi Pan Jezus podaje, że aż 86% ludzi trafia do piekła. Jest to niepowetowana strata i straszny ból, rozrywający każdy mięsień Serca Jezusa i Matki Najświętszej.

Czy możemy sobie to wyobrazić, że osobę którą bardzo kochamy, tracimy na wieki i już nigdy, więcej jej nie zobaczymy? Aż strach o tym pomyśleć.

Siostra Faustyna wiedziała jak wielką walkę toczą ludzie umierający i dlatego tak często ich wspierała.
Napisała w ,,Dzienniczku'': ,,O jak bardzo potrzebują dusze konające modlitwy. O Jezu natchnij dusze aby się częściej modliły za konających.''(Dz.1015)
Pamiętajmy, że jeśli my wierzący, nie będziemy wspierać naszą modlitwą konających, to dusze bezpowrotnie mogą odrzucić Boże Miłosierdzie i wybrać piekło, z którego już nie ma wyjścia i na wieki skazane są na potępienie i straszne męki.
Uratowanie duszy od wiecznego potępienia jest największym aktem miłości. Nie skazujmy dusz na wieczne potępienie z powodu naszego lenistwa, zaniedbania, lub z innych błahych powodów i wymówek.
Pamiętajmy, że staniemy kiedyś przed Bogiem i będziemy musieli zdać relację z całego naszego życia. Będziemy rozliczeni z czasu danego nam i jak go wykorzystaliśmy. Ile czasu poświęcaliśmy na modlitwę, a ile marnowaliśmy np. na niepotrzebne rozmowy, oglądanie telewizji, zajmowanie się psem, kotem, dogadzanie sobie i poszukiwanie różnych przyjemności i wiele jeszcze różnych niepotrzebnych rzeczy, które w oczach Boga okażą się marnością.
Żebyśmy nie żałowali zmarnowanego czasu i nie czuli zawstydzenia przed Bogiem, gdy staniemy na Sądzie Bożym, że tak mało zebraliśmy Skarbów Niebieskich. Módlmy się dużo, żebyśmy nie stali przed Bogiem z tylko z jednym kłoskiem, albo z pustymi rękami.
Podam jeszcze świadectwo Glorii Polo, która została uratowana od potępienia wiecznego i przywrócona w cudowny sposób do życia tylko dzięki modlitwie wstawienniczej obcych jej osób.
,,Kiedy moja Księga życia została zamknięta, dotarło do mnie, że wciąż zwisam głową w dół na krawędzi strasznej, ciemnej przepaści. Byłam pewna, że spadnę bezpowrotnie do tej mrocznej dziury, na końcu której wyobrażałam sobie bramę, przez którą wkroczę do wiecznego potępienia...'
Pan Jezus mówi:
...,,Możesz jednak powrócić dzięki modlitwie bardzo wielu ludzi, którzy nie są z tobą spokrewnieni i nie należą do twojej rodziny. Tak wiele obcych ci osób gorzko płakało, modliło się do Mnie ze złamanym sercem i z głębi duszy, i w twojej intencji wznosili do Mnie swe serca jako wyraz największej miłości i sympatii.”
W owym momencie ujrzałam, jak mnóstwo świateł, niczym małe białe płomienie, pełne bezinteresownej i czystej miłości, zaczęło świecić. I widzę nagle wszystkie osoby, które się za mnie modliły. To było ukazanie mocy modlitwy wstawienniczej. Wszystkimi tymi światłami były tysiące osób, które dowiedziały się o moim wypadku z gazet, serwisów radiowych i telewizyjnych. Były poruszone tą wiadomością, płakały z tego powodu, wznosiły za mnie do Pana akty strzeliste, i naprawdę mi współczuły. Wiele z nich coś ofiarowało i poświęciło dla uratowania mnie. Wiedzcie, że Msza św. jest największym darem, jaki możecie komuś ofiarować. Eucharystia bowiem nie jest dziełem człowieka, a bezpośrednią interwencją Boga w świecie.

Jeden z płomieni był szczególnie duży, wyróżniał się spośród innych i świecił, emanował większym światłem niż wszystkie inne. To był płomień osoby, która włożyła w swą modlitwę najwięcej bezinteresownej i prawdziwej miłości bliźniego. Ciekawiło mnie, kim był ten człowiek, który nie wiadomo dlaczego okazał mi tyle miłości. Wówczas Pan rzekł do mnie: „Ten człowiek, którego tam widzisz, to osoba, która – mimo że jesteście sobie całkowicie obcy – odczuła tak wielką sympatię i czułą miłość, że trudno to sobie wyobrazić.”
... artykuły spożywcze zawinięto mu w starą gazetę z poprzedniego dnia, co zwykło się robić na wsi. Gdy w drodze powrotnej chciał coś zjeść i rozpakował zakupy, ujrzał na stronie tytułowej wydania „El Espectador” zdjęcie mojego zwęglonego ciała, leżącego na ulicy.

Kiedy ten prosty człowiek zobaczył zdjęcie, którego podpisu i towarzyszącego mu artykułu nie umiał nawet przeczytać, z wielkim pośpiechem i nie zwlekając długo, upadł na kolana i począł bardzo gorzko i rzewnie płakać. Uczynił to z tak wielką, wewnętrzną, bezinteresowną oraz dziecięcą miłością! I odmówił przy tym płaczącym głosem następującą modlitwę: „Ojcze w Niebie, Panie mój i Boże, zmiłuj się nad moją siostrzyczką. Panie, uratuj ją, pomóż jej, Panie, nie pozwól, aby zginęła, wejrzyj łaskawie i zaopiekuj się nią. Jeśli uratujesz moją siostrzyczkę, obiecuję Ci, że pieszo odbędę pielgrzymkę do sanktuarium w Buga i na pewno dotrzymam tej obietnicy. Ty zaś pomóż mojej siostrzyczce i uratuj ją!” ...Pan wyjaśnił mi: „Widzisz teraz! To nazywam miłością bliźniego!” Zaraz po tym powiedział mi: „Powrócisz na ziemię. O swoim przeżyciu nie opowiesz tysiąc razy, a tysiące tysięcy razy. Będą ludzie, którzy nie zmienią się, mimo że dowiedzą się o twojej historii. I takie osoby sądzone będą wtedy z większą surowością. Tak samo dla ciebie, kiedy po raz drugi przybędziesz na sąd, będą obowiązywały surowsze kryteria.”

Pan Jezus i Matka Boża do wielu proroków w wielu orędziach proszą o modlitwę za dusze konające:

„Módl się, ile możesz, za konających, wypraszaj im ufność w Moje miłosierdzie, bo oni najwięcej potrzebują ufności, a najmniej jej mają. Wiedz o tym, że Łaska wiecznego zbawienia niektórych dusz w ostatniej chwili zawisła od twojej modlitwy ... Wzywaj mojego miłosierdzia dla grzeszników, pragnę ich zbawienia.”

Jezus Chrystus do świętej Faustyny (Dz.1777 i 186)

„Módlcie się, módlcie się wiele i czyńcie ofiary za grzeszników, ponieważ wiele dusz idzie do piekła, bo nie mają nikogo, kto by się za nie ofiarował i modlił.”
Matka Boża w Fatimie.

Matka Boża prosi o dwie koronki do Najświętszych Ran Pana Jezusa, za dusze konające, jedna rano i jedna wieczorem.
Możemy odmawiać różne modlitwy np.:
Jezu ,Maryjo, Józefie Święty kochamy was. Ratujcie dusze konające.(akt strzelisty).

,,Panie Jezu, przez Bolesną Mękę Twoją i Krew którą wylałeś za nas, za mnie na Krzyżu, przez Najświętszą Agonię Twoją, Przez Miłosierdzie Boże daj Łaskę zbawienia duszom dziś i w tej chwili umierającym, aby nie poszły na wieczne potępienie".

Można odmawiać dowolne modlitwy, Różaniec Święty, Koronkę do Miłosierdzia Bożego, Akty miłości ku Czci Boga Ojca, Drogę Krzyżową, ofiarować Mszę Świętą i Komunię Świętą, Zamawiać Msze Św. w intencji dusz konających. Ofiarować swoje cierpienia i posty. Ile kto może, ale pamiętajmy, że jest to modlitwa priorytetowa!
Jezus mówi: „Módl się ile możesz za konających”. Ratujmy konających !

źródło: Isidorium
,,O jak bardzo potrzebują dusze konające …

Gdybyśmy widzieli że ktoś stoi nad przepaścią i …
Usuń wpis
Zgłoś
Usuń udostępnienie
Gdybyśmy widzieli że ktoś stoi nad przepaścią i …

ks. Robert Skrzypczak: Zanurzyć się w Prawdę o sobie to zanurzyć się w Chrystusie.Chrześcijaninie poznaj samego siebie a poznasz Chrystusa.Sprawiedliwość Boga .

BRONIMY KRZYŻA Z KIELNA W SĄDZIE konferencja Konfederacji Korony Polskiej

 

BRONIMY KRZYŻA Z KIELNA W SĄDZIE

44:43

KKP: Oburzenie po zbezczeszczeniu krzyża w 

Roman Fritz: 'Po naszym trupie', obrona krzyża po skandalu w ...

 

 

MODLITWA DO ANIOŁA STRÓŻA POLSKI

 

MODLITWA DO ANIOŁA STRÓŻA POLSKI

Boże, nieskończenie dobry, Ty który w swej niezmierzonej miłości 
przydzieliłeś naszej chrześcijańskiej Ojczyźnie Świętego Anioła Stróża, 
aby strzegł nasz Naród i bronił od wszelkich niebezpieczeństw i zasadzek nieprzyjaciół,
z całą pokorą błagamy Cię, udziel Narodowi polskiemu tej łaski, o którą Cię gorąco prosimy….

Ty zaś Aniele Stróżu Polski,
który na przestrzeni dziejów tak dzielnie przychodziłeś jej z pomocą we wszelkich zagrożeniach,
uwalniając ją z niewoli i jarzma nieprzyjaciół wewnętrznych i zewnętrznych
– bądź błogosławiony w twoim oddaniu się Bogu i pełnieniu Jego świętej woli!

Wstawiaj się za nami, aby Polacy wszystkich czasów i pokoleń,
razem z Maryją Niepokalaną, Królową Aniołów, św. Michałem Archaniołem, 
ze wszystkimi Aniołami i Świętymi, uwielbiali zawsze i wszędzie Boga w Trójcy Jedynego.
Amen.

/ Za zgodą Kurii Diecezjalnej Warszawsko-Praskiej z dnia 19.IX.1994 r. nr 2149/K/94/

https://siostryodaniolow.pl/o-aniolach/modlitwy/

 

Profanacja w Kielnie. Krzyż to nie „przedmiot”, to Obecność.

Profanacja w Kielnie. Czy w polskiej szkole przyzwolimy na deptanie Bożego Majestatu?

Michał Rogalski | 09/01/2026

Wydarzenia, które rozegrały się w murach Szkoły Podstawowej w Kielnie, wstrząsnęły sumieniami wierzących, wykraczając daleko poza ramy szkolnego incydentu. Zbezczeszczenie Krzyża – znaku zbawienia i miłości Boga do człowieka – poprzez wrzucenie go do kosza na śmieci na oczach dzieci, to bezpośrednia zniewaga wyrządzona samemu Bogu oraz bolesne uderzenie w duchową tożsamość młodego pokolenia.

Krzyż to nie „przedmiot”, to Obecność

Krzyż nie jest jedynie elementem wystroju wnętrz ani neutralnym symbolem kulturowym. Jest on żywym przypomnieniem o Ofierze Chrystusa i Bożej obecności w ludzkiej codzienności. Każdy gest wymierzony w krucyfiks jest zatem gestem wymierzonym w osobę Zbawiciela.

Z relacji rodziców wynika, że nauczycielka języka angielskiego od dłuższego czasu podejmowała próby usunięcia krucyfiksu, twierdząc, że „nie chce na niego patrzeć”. Gdy dzieci, wykazując się heroiczną dojrzałością i przywiązaniem do zasad wyniesionych z domów, każdorazowo wieszały Krzyż z powrotem, nienawiść do sacrum eskalowała do formy publicznej profanacji.

Postawa uczniów z Kielna stała się jednak jasnym świadectwem: Boża prawda jest silniejsza niż ideologiczny przymus. Dzieci intuicyjnie rozpoznały, że w śmietniku próbowano zamknąć ich najwyższą wartość, ich Nadzieję i ich Króla.

Głos sprzeciwu: Mieszkańcy Kielna w obronie Sacrum

Na tę bezprecedensową zniewagę nie pozostała obojętna wspólnota lokalna. Rodzice uczniów, wspierani przez mieszkańców, złożyli zawiadomienie do prokuratury o możliwości popełnienia przestępstwa obrazy uczuć religijnych. Co więcej, w czwartek 8 stycznia o godzinie 9:30, przed budynkiem szkoły odbył się pokojowy protest.

Zgromadzenie to było manifestacją przywiązania do wiary ojców oraz stanowczym apelem o poszanowanie przekonań religijnych uczniów w przestrzeni szkolnej. Organizatorzy podkreślają, że nie ma zgody na to, by w polskiej szkole pedagodzy demonstrowali pogardę wobec fundamentów naszej cywilizacji.

Reakcja metropolity

Na tę bezprecedensową zniewagę zareagował metropolita gdański, abp Tadeusz Wojda, który zażądał wyczerpujących wyjaśnień ze strony dyrekcji szkoły oraz organu prowadzącego. Pasterz gdańskiego Kościoła wyraził głębokie ubolewanie nad aktem profanacji, podkreślając wyjątkowe znaczenie Znaku Zbawienia.

Metropolita jednoznacznie zaznaczył, że oczekuje podjęcia konkretnych kroków, mających na celu zapobieżenie podobnym wydarzeniom w przyszłości. Jednocześnie wyraził wdzięczność wszystkim tym, którzy stanęli w obronie Krzyża.

Stań w obronie czci Bożego Majestatu

Szkoła bez Boga staje się duchową pustynią, którą szybko wypełnia nihilizm. Incydent w Kielnie to owoc agresywnej laicyzacji, która pod płaszczem „wolności” próbuje stworzyć świat bez Stwórcy. Nie możemy pozostać bierni wobec fali bluźnierstw, która zalewa naszą Ojczyznę.

Kampania „Polska Katolicka, nie laicka” to nasz wspólny front obrony Bożej czci. Twoje wsparcie pozwala nam organizować publiczne akty wynagrodzenia za profanacje, prowadzić kampanie uliczne budzące sumienia Polaków oraz nagłaśniać przypadki dyskryminacji wierzących w instytucjach publicznych.

Nie pozwólmy, by milczenie dobrych ludzi stało się przyzwoleniem na zło. Wspierając naszą misję, stajesz w pierwszym rzędzie obrońców Krzyża i Bożego porządku w Polsce.

Wesprzyj kampanię „Polska Katolicka, nie laicka”. Odpowiedzmy modlitwą i czynem na zniewagę wyrządzoną Chrystusowi w polskiej szkole.

===================================

Parafia św. Wojciecha w Kielnie

KRZYŻ CHRYSTUSA ZJEDNOCZYŁ NAS DZISIAJ W WYJĄTKOWY SPOSÓB