Abp Michel Aupetit komentuje „Fiducia supplican”: Nie wolno błogosławić grzechu

#Fiducia supplicans #Francja #homoseksualizm #LGBT #Michel Aupetit #Paryż

Były arcybiskup Paryża abp Michel Aupetit sprzeciwia się błogosławieniu par homoseksualnych. Na platformie X.com napisał, że Kościół musi mieć dla każdego otwarte drzwi do zbawienia, bo w końcu Kościół jest niejako sakramentem zbawienia. Oznacza to jednak konieczność upominania grzeszników. Jeżeli grzeszą świadomie, to zamykają sobie drogę do Boga.

W ten sposób abp Michel Aupetit zareagował na ogłoszenie 18 grudnia 2023 roku deklaracji doktrynalnej Fiducia supplicans, która przewiduje wprowadzenie do Kościoła „nieformalnych” błogosławieństw dla par homoseksualnych oraz dla par heteroseksualnych żyjących bez ślubu. „Nauczanie Kościoła, oparte na Chrystusie, jest niezmienne. Musimy błogosławić grzesznika, który jest kochany przez Boga. Nie możemy jednak błogosławić grzechu, który oddziela nas od Boga. Powinno to dać grzesznikowi możliwość, aby więcej nie grzeszył, aby żałował i nawrócił się ku Panu” – napisał były metropolita Paryża.

Deklaracja Fiducia supplicans, jak podkreśla wielu komentatorów, nie przewiduje wzywania do nawrócenia. Tekst mówi też o błogosławieniu całych par – a więc nie poszczególnych grzeszników, ale właśnie par. Tymczasem cechą konstytutywną pary homoseksualnej jest grzech sodomski – grzech wołający o pomstę do nieba. Dlatego w praktyce pobłogosławienie homoseksualistów „jako pary” jest nie do odróżnienia od pobłogosławienia ich „związku”. Wywołuje to wielkie zgorszenie i protest wielu kardynałów, biskupów, księży i świeckich na całym świecie.

Źródło: x.com

Pach

Kard. Müller: Kapłan błogosławiący związek jednopłciowy dopuszcza się świętokradztwa i bluźnierstwa

 

„Jedynym błogosławieństwem Matki Kościoła jest prawda, która nas wyzwoli” – brzmi tytuł artykułu opublikowanego przez kard. Gerharda L. Müllera, w którym podkreśla on, że deklaracja Dykasterii Nauki Wiary „Fiducia supplicans” jest wewnętrznie sprzeczna.

Polskie tłumaczenie artykułu poświęconego deklaracji dopuszczającej błogosławienie w Kościele związków homoseksualnych opublikowała Katolicka Agencja Prasowa. Były prefekt Kongregacji Nauki Wiary podkreśla w nim, że deklaracja „dokonała stwierdzenia, które nie ma precedensu w nauczaniu Kościoła katolickiego”.

- „Istotnie dokument ten stwierdza, iż kapłan może błogosławić (nie liturgicznie, ale prywatnie) pary, które żyją w relacji seksualnej poza małżeństwem, w tym pary osób tej samej płci. Liczne pytania postawione przez biskupów, księży i świeckich w reakcji na te oświadczenia zasługują na jasną i jednoznaczną odpowiedź”

- wskazuje niemiecki duchowny.

Hierarcha przypomina, że „twórczo odnosząc prawdę Objawienia do nowych wyzwań każdego wieku”, biskup Rzymu nie ma prawa wprowadzać innowacji wykraczających poza to, co Kościołowi zostało „raz na zawsze objawione przez apostołów jako słowo Boże”. Tymczasem w Piśmie Świętym, u Ojców Kościoła i wcześniejszym Magisterium trudno szukać argumentów przemawiających za tezami postawionymi w „Fiducia supplicans”.

- „Co więcej to, co widzimy, nie jest rozwojem, ale doktrynalnym przeskokiem. Można bowiem mówić o rozwoju doktrynalnym tylko wtedy, gdy nowe wyjaśnienie jest zawarte, przynajmniej pośrednio, w Objawieniu, a przede wszystkim nie jest sprzeczne z definicjami dogmatycznymi. A rozwój nauczania, który osiąga głębsze znaczenie doktryny, musi następować stopniowo, przez długi okres dojrzewania. Faktycznie ostatnie orzeczenie magisterialne w tej sprawie zostało wydane przez Kongregację Nauki Wiary w Responsum opublikowanym w marcu 2021 r., niecałe trzy lata temu, i kategorycznie odrzuciło możliwość błogosławienia tych związków. Dotyczy to zarówno błogosławieństw publicznych, jak i prywatnych dla osób żyjących w sytuacji grzechu”

 

- przypomina kard. Müller.

Chcąc przezwyciężyć ten problem, w deklaracji DNW wprowadzono obok błogosławieństwa liturgicznego i błogosławieństwa obrzędowego trzecią formę błogosławieństwa „duszpasterskiego”, które nie musi odnosić się do rzeczywistości zgodnej z katolicką doktryną.

- „W gruncie rzeczy, zgodnie z kryterium tego rodzaju błogosławieństw, można by nawet pobłogosławić klinikę aborcyjną lub grupę mafijną”

- zauważa autor.

Przypomina, że nie chodzi o błogosławienie grzeszników, a błogosławienie grzesznych związków.

- „Bóg nie może zesłać swojej łaski na związek, który jest Mu wprost przeciwny i nie może być ku Niemu skierowany. Stosunek seksualny poza małżeństwem, jako taki, nie może zbliżyć ludzi do Boga, a zatem nie może otworzyć się na Boże błogosławieństwo. Dlatego, gdyby to błogosławieństwo zostało udzielone, jego jedynym skutkiem byłoby zdezorientowanie ludzi, którzy je otrzymują lub w nim uczestniczą. Myśleliby oni, że Bóg pobłogosławił to, czego pobłogosławić nie może”

- wyjaśnia.

Przypominając zawarte w Księdze Rodzaju błogosławieństwo Boga skierowane wobec małżeństwa kobiety i mężczyzny, kard. Müller ocenia, że te nowe błogosławieństwa byłyby po prostu bluźnierstwem.

- „Czy w świetle tego wierny katolik może zaakceptować nauczanie FS? Biorąc pod uwagę jedność czynów i słów w wierze chrześcijańskiej, można zaakceptować, że dobrze jest błogosławić te związki, nawet w sposób duszpasterski, jeśli wierzy się, że takie związki nie są obiektywnie sprzeczne z prawem Bożym. Wynika z tego, że tak długo jak papież Franciszek będzie utrzymywał, że związki homoseksualne są zawsze sprzeczne z prawem Bożym, dopóty w sposób domniemany będzie twierdził, że takie błogosławieństwa nie mogą być udzielane. Nauczanie FS jest zatem wewnętrznie sprzeczne i dlatego wymaga dalszych wyjaśnień. Kościół nie może celebrować jednej rzeczy i nauczać innej”

- wskazuje purpurat.

Czy natomiast kapłan takich błogosławieństw może udzielać?

- „Według FS, mógłby to zrobić za pomocą nieliturgicznego, nieoficjalnego błogosławieństwa duszpasterskiego. Oznaczałoby to, że kapłan musiałby udzielać tych błogosławieństw nie działając w imieniu Chrystusa i Kościoła. Ale oznaczałoby to, że nie działałby jako kapłan”

- wymienia kolejną sprzeczność teolog.

Oświadcza, że kapłan udzielający takiego błogosławieństwa lub biskup na nie pozwalający, „popełnia świętokradztwo i bluźni przeciwko planowi Stwórcy i przeciwko śmierci Chrystusa za nas, która miała na celu wypełnienie planu Stwórcy”.

kak/KAI, Fronda.pl

 

Abp Aguer: nie należy okazywać posłuszeństwa wobec „Fiducia supplicans”

#abp hector aguer #błogosławienie homozwiązków #Fiducia supplicans #homozwiązki #Victor Manuel Fernàndez #Watykan

(Abp Hector Aguer / fot. Archidiecezja La Plata)

– Dykasteria Nauki Wiary stała się Dykasterią Zamętu. To właśnie promuje argentyński kardynał Víctor Manuel Fernández. Zamęt nie tylko wśród wiernych, ale i w światowej opinii publicznej – nie ma wątpliwości abp Héctor Aguer, który wzywa do nieposłuszeństwa wobec skandalicznego aktu Fiducia supplicans.

Były ordynariusz argentyńskiej diecezji La Plata wskazuje, iż „to skandal, że [dokument Watykanu] zaprzecza temu, co dwa lata temu Kongregacja Nauki Wiary stwierdziła podpisem kard. Luisa Ladarii”. W tamtym dokumencie przyznano, że nie można błogosławić par homoseksualnych, ponieważ Bóg nie błogosławi grzechu. Błogosławieństwo bowiem, jak tłumaczy abp Aguer, pośrednio wyraża upodobanie Boga w błogosławionej osobie lub przedmiocie.

Hierarcha zauważa, że dokument został napisany w „pokrętnym stylu właściwym dla papieża Franciszka”, który używa niedomówień, by otworzyć furtkę do rozumienia praktyk duszpasterskich niezgodnie z Tradycją.

Powtarzającym się pretekstem jest to, że Kościół musi być bardziej „inkluzywny”, a kryterium tej identyfikacji ma charakter socjologiczny, czy też związany z psychologią społeczną, rozwiniętą pod presją świata: to moda i narzucanie wzorców według rzekomych nowych „praw”. Kościół jest z natury inkluzywny, gdyż powstał dzięki przykazaniu Chrystusa danemu Apostołom: aby zwracać się do wszystkich narodów. A historia Kościoła pokazuje, że od początku były w niego włączone wszystkie narody – przypomina arcybiskup.

Zwraca też uwagę, że Fiducia supplicans stanowi logiczne następstwo błędu zawartego w rozdziale VIII adhortacji Amoris leatitia, gdzie „dyskretnie powiedziano, że osoby żyjące w takich nieuporządkowanych sytuacjach mogą czasem otrzymywać sakramenty”.

Podsumowując: nie należy okazywać posłuszeństwa wobec Fiducia supplicans. Odmowa błogosławienia „małżeństw” homoseksualnych i par żyjących w nieuregulowanym położeniu jest całkowicie słuszna – podkreślił abp Héctor Aguer.

Źródło: lifesitenews.com

FO

Amerykański hierarcha: Nowy dokument DNK prowadzi do frustracji, wątpliwości i konfliktu

 

„Ten dokument jest chwiejnym praktykowaniem jednoczesnego potwierdzania i podkopywania katolickiego nauczania o naturze błogosławieństw i ich zastosowania do nieregularnych związków” – napisał czasopisma „First Things” o watykańskiej deklaracji Fiducia supplicans emerytowany arcybiskup Charles J. Chaput z Filadelfii w USA.

Krytykując ostro watykański dokument, amerykański hierarcha przytacza już na samym początku artzego Listu do Koryntian, w którym św. Paweł pisze: „Bóg bowiem nie jest Bogiem nieładu, lecz pokoju” (1 Kor 14,33). Zdaniem arcybiskupa „celowa lub uporczywa niejasność – cokolwiek, co napędza nieporozumienia lub wydaje się pozostawiać sposobność dla obiektywnie grzesznego zachowania – nie pochodzi od Boga”. A samo „bezładne nauczanie (...) nigdy nie jest wybaczalne”, gdyż „nieuchronnie wiedzie do szkody indywidualnych dusz i naszego wspólnego kościelnego życia”.

Abp Chaput zwraca uwagę na fakt, że opublikowanie Fiducia supplicans zostało „szybko zinterpretowane jako znacząca zmiana w praktyce Kościoła”. Za zwycięstwo uznali ją zarówno jezuita o. James Martin, jak i inni katoliccy rzecznicy LGBT. Także homoseksualiści dostrzegli w tym przekonanie się Kościoła „do zasadności związków tej samej płci”.

Od chwili ogłoszenia 18 XII deklaracji Fiducia supplicans, która została podpisana przez kard. Victora Manuela Fernándeza, prefekta Dykasterii Nauki Wiary, i zatwierdzona przez papieża Franciszka, wywołuje ona silny sprzeciw wiernych katolików i duchownych na całym świecie. Z drugiej strony przez homoseksualistów i lobby prohomoseksualne przyjmowana jest z entuzjazmem jako przyzwolenie na błogosławienie związków tej samej płci. Obrońcy papieża twierdzą, że nie jest ona ani zdradą nauczania Kościoła, ani uznaniem relacji homoseksualnych.

 

Tymczasem abp Chaput stwierdza, że „kluczową rolą papieża jest jednoczenie Kościoła, nie jego dzielenie, w szczególności w kwestiach wiary i zasad moralnych”. A „po drugie zasadniczym zadaniem kochającego pasterza jest korygowanie, jak również towarzyszenie. Błogosławieństwa powinny zachęcać, ale także – kiedy konieczne – stanowić wyzwanie”.

Stwierdzając, że „papież Franciszek wydaje się rozdzielać te role”, abp Chaput przypomina, że Pan Jezus kobiecie cudzołożnej nie tylko odpuścił grzechy, ale też powiedział: „Idź i odtąd już nie grzesz” (J 8,11). Jednocześnie amerykański duchowny zwraca uwagę na fakt, że grzeszne relacje „teraz często określane [są] jako nieregularne”, co z kolei „neutralizuje moralnie wadliwe zachowanie i prowadzi do zamieszania co do tego, co możemy i czego nie możemy nazywać grzechem”.

Abp Chaput odnotowuje, że „choć [watykański] dokument nie zmienia w rzeczywistości nauczania Kościoła na temat małżeństwa, to jednak w istocie wydaje się zmieniać jego nauczanie o grzeszności czynów seksualnych dotyczących tej samej płci”. W chwili świętowania Bożego Narodzenia Fiducia supplicans prowadzi w Kościele do „frustracji, wątpliwości i konfliktu” zamiast do radości.

W reakcji na krytykę deklaracji Watykan odpowiada zarzutem o „sztywnych ideologicznych stanowiskach”, co zdaniem arcybiskupa jest „teraz standardową odpowiedzią Stolicy Apostolskiej na wszelkie uzasadnione zastrzeżenia co do jej działań albo na tych działań uczciwą krytykę”. Tymczasem takie „publiczne narzekanie” papieża „umniejsza godność urzędu Piotrowego i człowieka, który go zajmuje” i jest brakiem szacunku wobec braci biskupów, co „ponownie nie pochodzi od Boga”.

Zwracając uwagę na fakt, że taka krytyka postępowania ojca świętego może wywołać oskarżenia o „nielojalność”, abp Chaput stwierdza, że „prawdziwa nielojalność nie mówi prawdy z miłością. A słowo miłość to nie jakiś wolno unoszący się balon dobrej woli. Jest ono pustą skorupą bez prawdy, którą można je napełnić”.

jjf/LifeSiteNews.com; firstthings.com

Ks. prof. Paweł Bortkiewicz dla Frondy: Dyktatura relatywizmu zadomowiła się w Kościele

 

• „Niestety szereg papieskich dokumentów zdaje się banalizować czy wręcz kwestionować obiektywne normy moralne, odrzucając ich absolutyzm, a wprowadzając wiernego na teren relatywizmu moralnego. Dyktatura relatywizmu, z którą tak kategorycznie walczył papież Benedykt XVI, niestety zdaje się, że zadomowiła się dzisiaj w Kościele” – mówi portalowi Fronda.pl ks. prof. Paweł Bortkiewicz, specjalista w zakresie teologii moralnej.

  Fronda.pl: Czas Świąt Bożego Narodzenia sprzyja zastanowieniu się nad swoją wiarą i katolicką tożsamością. Jesień 2023 roku przyniosła wiele tematów do refleksji w tym zakresie. Upublicznionymi w przeddzień rozpoczęcia Zgromadzenia Synodu Biskupów dubiami pięciu kardynałów rozpoczął się okres dużego zamieszania w Kościele, który zwieńczyła publikacja deklaracji Fiducia supplicans. Autorzy tego dokumentu posłużyli się wyjątkową ekwilibrystyką, aby przekonać, że nic nie zmienia się w nauczaniu Kościoła na temat homoseksualizmu. Co jednak ten dokument w rzeczywistości oznacza dla podejścia Kościoła do związków homoseksualnych?

  Ks. prof. Paweł Bortkiewicz: Istotnie, zgadzam się z Panem w pełni, że trzeba odczytywać ostatni dokument jako konsekwencję pewnego ciągu zdarzeń. To najpierw Dubia kardynałów - 5 pytań skierowanych do papieża, na które tym razem (w przeciwieństwie do dubiów dotyczących Amoris laetita) papież udzielił odpowiedzi. Nie były one satysfakcjonujące, stąd też kardynałowie ponowili swoje pytania doprecyzowując je m.in. w jednej z kwestii, nas tutaj interesującej. Napisali wyraźnie: „obawiamy się, że błogosławienie par jednopłciowych może rodzić zamieszanie w każdym przypadku, nie tylko dlatego, że może sprawić, iż będą się one wydawać czymś analogicznym do małżeństwa, ale także dlatego, że akty homoseksualne byłyby praktycznie przedstawiane jako dobro, a przynajmniej jako możliwe dobro, o które Bóg prosi ludzi podążających ku Niemu”. Ponowione wątpliwości nie doczekały się odpowiedzi papieskiej i z brakiem tej odpowiedzi rozpoczął się Synod o synodalności, który jak wiemy, stanowi na tyle zróżnicowane gremium pozbawione hierarchiczności, że równo uprawnione są w nim głosy ortodoksyjne i te, które głoszą poglądy radykalnie wręcz sprzeczne z Tradycją Kościoła. Wreszcie pojawia się dokument nowego prefekta Dykasterii Nauki Wiary, ale sygnowany przez samego papieża, który wpisuje się w ten brak jednoznaczności. Stąd pojawiają się głosy komentatorów, którzy aprobują ten dokument jako zgodny z nauką Kościoła. Bowiem papież kilkakrotnie potwierdził w nim, że nie ulega zmianie nauka na temat małżeństwa jako związku kobiety i mężczyzny. Nietrudno jednak dostrzec, że w tej samej mierze co to potwierdzenie, dokument nie zawiera jednoznaczności w kwestii, o którą pytało 5 kardynałów – to znaczy sugestii, że związki homoseksualne mogą się wydawać analogiczne (choć nie tożsame z małżeństwami) oraz że same akty homoseksualne zostają uznane za dobro. Ta sytuacja pogłębia istniejącą dezorientację moralną w Kościele katolickim i niewątpliwie stanowi przyczynek do poszerzania się szczeliny pęknięcia jedności wewnątrz samego Kościoła.

  Przed publikacją Fiducia supplicans kard. Fernández odpowiedział na pytania kard. Duki oświadczając, że słuszna jest interpretacja Amoris Laetitia, wedle której osoby rozwiedzione mogą na pewnych warunkach przystępować do Komunii Świętej, nawet jeśli w ponownych związkach nie zachowują wstrzemięźliwości. Teraz okazuje się, że mogą również w jakiś sposób zostać pobłogosławione w tych związkach. Utrzymywanie doktryny o nierozerwalności małżeństwa w Kościele katolickim ma jeszcze jakiś sens? Te nowe okoliczności nie czynią z niej jakiejś wydmuszki, czegoś „tylko na papierze”?

  Wydaje mi się, że właśnie w obecnej sytuacji trzeba szczególnie mocno utrzymywać i podtrzymywać doktrynę o nierozerwalności małżeństwa w Kościele katolickim. Kiedy przyjrzymy się działaniom urzędów watykańskich nietrudno dostrzec, że stosują one bardzo charakterystyczną metodę. Jak już wspomniałem, nie odrzucają całkowicie doktryny katolickiej, ale sposób jej interpretacji i realizacji (co w praktyce oznacza sposób jej odrzucenia) zostawiają sumieniom poszczególnych duszpasterzy, magicznemu „rozeznaniu”, zrelatywizowanej sytuacji… Oczywiście wynika to z tak zwanego „paradygmatu duszpasterskiego”, który w gruncie rzeczy usiłuje przekonać uczniów Chrystusa, że zasady ewangeliczne dane nam przez Pana stanowią … normy utrudniające realizację życia wiary. A zatem trzeba odrzucić ortodoksję na rzecz ortopraksji. Stąd banalizacja doktryny. Stąd podważanie autorytetu św. Jana Pawła II. Stąd proklamowanie swoistej nieomylności w kwestiach moralności poszczególnych duszpasterzy i osób świeckich. Trzeba powiedzieć, bardzo stanowczo, że w tej konfrontacji tradycji i tradycyjnego Magisterium Kościoła z poglądami błędnych sumień wynika jedno - trzeba trwać wiernie przy Prawdzie i starać się pomóc błądzącym w powrocie do Prawdy.

  „Niekiedy wypracowane przez nas kategorie antropologiczne nie są wystarczające do ogarnięcia złożoności elementów wynikających z doświadczenia lub wiedzy naukowej” – brzmi najczęściej cytowany fragment sprawozdania z październikowego Zgromadzenia Synodu Biskupów. Zdanie to odnosi się do kwestii związanych z tożsamością płciową. Wkrótce po zakończeniu pierwszej sesji Synodu ukazał się dokument Dykasterii Nauki Wiary, który dopuścił pod pewnymi warunkami osoby transseksualne do zostania rodzicami chrzestnymi. Te wydarzenia możemy odczytywać jako pójście przez Kościół na kompromis z ideologią gender?

  Myślę, że to zdanie powinno przejść do historii nie tylko nauki teologii, ale metodologii nauk jako wyraz absurdu. Może formułując tę ocenę mniej ostro - chciałbym się zapytać autorów tej tezy o jakich doświadczeniach mowa? Czy o doświadczeniach, które przeprowadzał Alfred Kinsey wśród osadzonych za przestępstwa seksualne, czy o doświadczeniach Johna Moneya z braćmi Reimerami, którzy obaj zginęli śmiercią samobójczą, czy o doświadczeniach nastolatków, którzy kilka lat temu ubiegali się w sieci klinik Travistock w Wielkiej Brytanii o dokonanie operacji „zmiany płci”, a dzisiaj – okaleczone - sądzą te kliniki? O jakiej wiedzy naukowej jest mowa w tym tekście?

  Wydaje mi się, że to zdanie idzie dalej w koncepcji „naukowego genderyzmu” niż niedawne oświadczenia Francuskiej Akademii medycznej czy Instytutu Karolinska w Szwecji, które wyraziły swój znaczący sceptycyzm wobec skali problemów tak zwanej „transpłciowości”. Oczywiście nie zaprzeczam temu, że istnieją zjawiska zaburzeń orientacji seksualnej czy tożsamości seksualnej. Są to zjawiska znane od lat, które wymagają niewątpliwie terapii służącej pomocy danemu człowiekowi. Trudno jednak uznać iluzoryczną zmianę cech płciowości za terapię. Kościół powinien zabierać w tej kwestii stanowisko bardzo jednoznaczne choćby takie, jak wyraził to w 2021 r.  biskup diecezji Arlington Michael F. Burbidge w dokumencie zatytułowanym: „Katecheza o osobie ludzkiej i ideologii gender”

  Za wejście w pewien kompromis ze światem i sojusz z jego globalnymi elitami część komentatorów uznała także ogłoszenie adhortacji Laudate Deum. Jak ocenia Ksiądz Profesor drugi dokument Franciszka poświęcony ekologii. Ojciec Święty słusznie wychodzi naprzeciw problemom współczesnego świata, czy tutaj również powinno nas coś niepokoić?

  Zdumiewającym dla mnie osobiście jest relatywizm moralny ujawniany w dokumentach Kościoła w kwestiach tak pryncypialnych jak małżeństwo, płciowość ludzka, tożsamość ludzka, a zarazem ujawniany paralelnie dogmatyzm w kwestiach, w których Kościół nie ma kompetencji do takiego stylu wypowiedzi. W kwestii na przykład ekologicznych czy klimatycznych. Już przy okazji Laudato si zwracano uwagę, że jednym z głównych doradców papieża w tych kwestiach jest Hans Joachim Schellnhuber, mianowany zresztą przez Franciszka członkiem Papieskiej Akademii Nauk, niemiecki agnostyk, gorący propagator walki z globalnym ociepleniem. Rzecz w tym, że prof. Schellnhuber wypowiadał się niegdyś, iż powstrzymanie globalnego ocieplenia oznacza konieczność cofnięcie się do poziomu przedindustrialnego. A takie cofnięcie oznacza w konsekwencji znaczącą, wręcz radykalną redukcję liczby ludności. Nietrudno dostrzec, że wiele odłamów ekologicznych, zwłaszcza tak zwanej ekologii głębokiej ma charakter wybitnie depopulacyjny.

  Dodatkowo Encyklika Laudate Deum, podobnie jaki Fratelli tutti, istotnie wpisuje się w pewne niepokojące sugestie dotyczące niezbyt spójnych z tradycyjną katolicką nauką społeczną poglądów na temat własności prywatnej czy innych kwestii społecznych. Obecność przedstawicieli Watykanu na konferencjach, na których prezentowane są poglądy na temat Wielkiego Resetu i brak reakcji na te koncepcje może ten niepokój pogłębiać.

  W październiku papież Franciszek ogłosił jeszcze adhortację C’est la confiance. Na łamach portalu PCh24.pl red. Paweł Chmielewski ocenił, że to dokument rewolucyjny, bo sprawia, iż „katolicyzm, w którym istniały jasne normy dotyczące moralności, znika na naszych oczach”. Papież Franciszek usankcjonował w Kościele relatywizm moralny? Rzeczywiście ten pontyfikat wyznacza Kościołowi kierunek, którego celem jest odejście od jasnych zasad moralnych i pozostawienie sumieniu każdego katolika z osobna ocenę tego, co jest dobre, a co złe?

  Papieski dokument kryje w sobie pewien urok związany z odsłonieniem duchowości świętej Teresy z Lisieux. Jej zaufanie Bożemu miłosierdziu ma niewątpliwie znamiona heroiczne i godne naśladowania. Ale to zaufanie wpisane było w jej codzienne życie naznaczone rygorem moralnym, wiernością zasadom życia chrześcijańskiego i życia zakonnego. Ten element zasad po raz kolejny zostaje w tym dokumencie zmarginalizowany czy wręcz pominięty. Wszystko to w imię owej opcji miłosierdzia, która jednak ignoruje prawdę o grzechu i prawdę o konieczności nawrócenia. Niestety szereg papieskich dokumentów zdaje się banalizować czy wręcz kwestionować obiektywne normy moralne, odrzucając ich absolutyzm, a wprowadzając wiernego na teren relatywizmu moralnego. Dyktatura relatywizmu, z którą tak kategorycznie walczył papież Benedykt XVI, niestety zdaje się, że zadomowiła się dzisiaj w Kościele.

  Najpewniej czeka nas w najbliższym czasie w Polsce dyskusja o jakiejś formie cywilnego uregulowania związków homoseksualnych. Można się spodziewać, że nowa deklaracja Dykasterii Nauki Wiary zostanie w tej dyskusji wykorzystana przez zwolenników związków partnerskich. Będziemy słyszeć, że nawet papież Franciszek zgodził się na błogosławienie par homoseksualnych, a polską prawicę to oburza. Jakie stanowisko wobec takiej propozycji powinien zająć uczestniczący w życiu politycznym katolik i jak to stanowisko może uzasadniać?

  W tej kwestii myślę, że pewną pomocą może być to, co nam tak doskwiera - mianowicie całkowita niejednoznaczność wypowiedzi papieskich. Skoro ta niejednoznaczność jest i można ją interpretować ambiwalentnie, to trzeba sięgnąć po te dokumenty Kościoła, które nie zostały podważone, bo nie mogą zostać anihilowane, a które zawierają jednoznaczną wykładnię ocen w tym zakresie. To nauczanie zawarte jest w Katechizmie Kościoła Katolickiego w sposób syntetyczny, a rozbudowane w dokumentach i wypowiedziach wielkich papieży niedawnej przeszłości: św. Pawła VI, św. Jana Pawła II i papieża Benedykta XVI. Zawsze warto sięgać do Mistrzów.

  
  

  Karol Kubicki/Fronda.pl

Kicz speluna w Warszawie. Kto stoi za bluźnierczą restauracją? Czemu obrażają tylko katolików.

Bluźniercza szopka - Ks.Wachowiak