jaka jest wymowa klęczenia, zgiętych nóg w kolanach, ugiętych kolan w języku biblijnym?
Uklęknąć tzn. zmienić z konkretnych powodów pozycję ciała ze stojącej na klęczącą.
Czego wyrazem jest pozycja klęcząca?
Jest wyrazem poczucia winy ( np. króla Dawida: 2Sm 24,10n.17; Ezd 10,1; Ne 9,1.3b), modlitwy błagalnej (np. Salomona w świątyni jerozolimsk.: 1Krl 8,22.27.54; Eliasza: 1Krl 18,42); Mardocheusza: Est 4,17b-e), usilnej prośby o coś – wielu było takich, którzy klękali przed Jezusem: trędowaty, błagający o uzdrowienie (Mk 1,40), ojciec epileptyka proszący o uzdrowienie syna mającego w sobie złego ducha (Mt 17,14n); przed swoim pojmaniem w Ogrójcu sam Jezus prosił na kolanach Boga Ojca o oddalenie kielicha męki (Łk 22,41), Piotr prosił na kolanach o przywrócenie życia zmarłej Tabicie (Dz 9,40), a także, by za coś podziękować (np. Eleazar, sługa Abrahama: Rdz 24,26.48).
Uklęknąć tzn. zmienić z konkretnych powodów pozycję ciała ze stojącej na klęczącą.
Czego wyrazem jest pozycja klęcząca?
Jest wyrazem poczucia winy ( np. króla Dawida: 2Sm 24,10n.17; Ezd 10,1; Ne 9,1.3b), modlitwy błagalnej (np. Salomona w świątyni jerozolimsk.: 1Krl 8,22.27.54; Eliasza: 1Krl 18,42); Mardocheusza: Est 4,17b-e), usilnej prośby o coś – wielu było takich, którzy klękali przed Jezusem: trędowaty, błagający o uzdrowienie (Mk 1,40), ojciec epileptyka proszący o uzdrowienie syna mającego w sobie złego ducha (Mt 17,14n); przed swoim pojmaniem w Ogrójcu sam Jezus prosił na kolanach Boga Ojca o oddalenie kielicha męki (Łk 22,41), Piotr prosił na kolanach o przywrócenie życia zmarłej Tabicie (Dz 9,40), a także, by za coś podziękować (np. Eleazar, sługa Abrahama: Rdz 24,26.48).
Pozycja klęcząca – w aspekcie nas najbardziej interesującym – jest wyrazem składanego hołdu i czci należnego Bogu Jahwe (np. 1Krn 29,20; 2Krn 20,18 i 29,29n; Ne 8,6). Kto klęka na obydwa kolana i nie odważa się podnieść i wyprostować jako człowiek wolny, okazuje w ten sposób swoją zależność kogoś wyżej postawionego i mocniejszego.
Taką postawą ciała przede wszystkim oddawano w starożytności cześć bóstwu; psalmista powiada, że „wszystkie bóstwa pogan hołd Panu oddają” (Ps 97,7). Jezus Chrystus, w Którym mieszka cała Pełnia Bóstwa przyjąwszy ciało (Kol 2,9) jest prawdziwym Człowiekiem, ale też i prawdziwym Bogiem, PANEM i przed Nim ma zgiąć się każde kolano! (Flp 2,10).
Taką postawą ciała przede wszystkim oddawano w starożytności cześć bóstwu; psalmista powiada, że „wszystkie bóstwa pogan hołd Panu oddają” (Ps 97,7). Jezus Chrystus, w Którym mieszka cała Pełnia Bóstwa przyjąwszy ciało (Kol 2,9) jest prawdziwym Człowiekiem, ale też i prawdziwym Bogiem, PANEM i przed Nim ma zgiąć się każde kolano! (Flp 2,10).
Stąd jeśli mamy przyjąć z wiarą (oby z tka wiarą, o której wspomina w ‘Dzienniczku’ św. S. Faustyna:
‚Kiedy się pogrążyłam modlitwie, zostałam w duchu przeniesiona do kaplicy na adorację i ujrzałam Pana Jezusa wystawionego w monstrancji; na miejsce monstrancji widziałam chwalebne Oblicze Pana i powiedział mi Pan:
„co ty widzisz w rzeczywistości, dusze te adorujące widzą przez wiarę. O, jak bardzo Mi jest miła ich wielka wiara; widzisz, choć na pozór nie ma we Mnie śladu życia, to jednak w rzeczywistości ono jest w całej pełni i to w każdej Hostii zawarte, jednak, abym mógł działać w duszy, dusza musi mieć w i a r ę. O jak miła Mi jest żywa wiara”– pkt 1420) sakramentalnie obecnego Pana Jezusa Chrystusa – żywego/żyjącego Boga pod postacią konsekrowanego Chleba, to zgodnie ze słowem Pisma należy oddać Mu cześć poprzez klękniecie.
‚Kiedy się pogrążyłam modlitwie, zostałam w duchu przeniesiona do kaplicy na adorację i ujrzałam Pana Jezusa wystawionego w monstrancji; na miejsce monstrancji widziałam chwalebne Oblicze Pana i powiedział mi Pan:
„co ty widzisz w rzeczywistości, dusze te adorujące widzą przez wiarę. O, jak bardzo Mi jest miła ich wielka wiara; widzisz, choć na pozór nie ma we Mnie śladu życia, to jednak w rzeczywistości ono jest w całej pełni i to w każdej Hostii zawarte, jednak, abym mógł działać w duszy, dusza musi mieć w i a r ę. O jak miła Mi jest żywa wiara”– pkt 1420) sakramentalnie obecnego Pana Jezusa Chrystusa – żywego/żyjącego Boga pod postacią konsekrowanego Chleba, to zgodnie ze słowem Pisma należy oddać Mu cześć poprzez klękniecie.
Jeżeli wiemy Kogo przyjmujemy (tak, o tym, pisała św. S. Faustyna: „Cóż ja jestem, a cóż Ty, o Panie, Królu chwały – chwały nieśmiertelnej. O serce moje, czy ty zdajesz sobie z tego sprawę, kto dziś przychodzi do Ciebie? Tak, wiem o tym, ale dziwnie pojąć tego nie mogę. O, gdyby to tylko król, ale to Król królów, Pan panujących {1Tm 6,15n}.
Przed Nim drży cała potęga i władza. On dziś przychodzi do mojego serca. Kiedy wszedł do mieszkania serca mego, dusza moja przejęła się tak wielkim uszanowaniem, że z przerażenia zemdlała, upadając do Jego stóp. Jezus podaje jej swoją dłoń i pozwala łaskawie zasiąść obok Siebie. Uspakaja ją: „widzisz, opuściłem tron nieba, aby się z tobą połączyć. To, co widzisz, jest rąbek dopiero, a już twoje dusza omdlewa z miłości {Ps 143,4}, lecz jak się serce twoje zdumieje, gdy Mnie ujrzysz w całej chwale? Lecz chcę ci powiedzieć, że to życie wiekuiste musi się już tu na ziemi zapoczątkować przez Komunię św. Każda Komunia św. czyni cię zdolniejszą do obcowania przez całą wieczność z Bogiem” – ‘Dzienniczek’ , pkty 1810-1811), to powinniśmy uklęknąć przed Tym, który umarł na Krzyżu dla naszego zbawienia (Rz 5,10) i po trzech dniach zmartwychwstał. Postawa klęcząca ukazuje sedno miłości dziękczynnej między Bogiem a człowiekiem, między Stwórcą a stworzeniem, między Panem a prochem (Rdz 3,19 i 18,27; Ps 103,14; Syr 17,32b). Jeśli zaś stoimy przed Nim (choćby w pokłonie)to znaczy,
że świadomie rezygnujemy z oddania Mu należnego szacunku, czci, uwielbienia. Traktujemy Go jako kogoś równego sobie, tak jak na powitanie kogoś znanego nam wstajemy, aby przywitać się z nim, uściskać mu dłoń.
Przed Nim drży cała potęga i władza. On dziś przychodzi do mojego serca. Kiedy wszedł do mieszkania serca mego, dusza moja przejęła się tak wielkim uszanowaniem, że z przerażenia zemdlała, upadając do Jego stóp. Jezus podaje jej swoją dłoń i pozwala łaskawie zasiąść obok Siebie. Uspakaja ją: „widzisz, opuściłem tron nieba, aby się z tobą połączyć. To, co widzisz, jest rąbek dopiero, a już twoje dusza omdlewa z miłości {Ps 143,4}, lecz jak się serce twoje zdumieje, gdy Mnie ujrzysz w całej chwale? Lecz chcę ci powiedzieć, że to życie wiekuiste musi się już tu na ziemi zapoczątkować przez Komunię św. Każda Komunia św. czyni cię zdolniejszą do obcowania przez całą wieczność z Bogiem” – ‘Dzienniczek’ , pkty 1810-1811), to powinniśmy uklęknąć przed Tym, który umarł na Krzyżu dla naszego zbawienia (Rz 5,10) i po trzech dniach zmartwychwstał. Postawa klęcząca ukazuje sedno miłości dziękczynnej między Bogiem a człowiekiem, między Stwórcą a stworzeniem, między Panem a prochem (Rdz 3,19 i 18,27; Ps 103,14; Syr 17,32b). Jeśli zaś stoimy przed Nim (choćby w pokłonie)to znaczy,
że świadomie rezygnujemy z oddania Mu należnego szacunku, czci, uwielbienia. Traktujemy Go jako kogoś równego sobie, tak jak na powitanie kogoś znanego nam wstajemy, aby przywitać się z nim, uściskać mu dłoń.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz