„Mamusia jest narzędziem Miłosierdzia
Bożego, a nie sprawiedliwości – pisał o. Maksymilian. – Dobry Bóg dał
nam Mamusię, by nas nie karać. Bądź spokojny: oddaj się cały w ręce
miłosiernej Opatrzności Bożej, to jest Niepokalanej”
– św. Maksymilian M. Kolbe − Pisma, nr 852
„Pragniesz, by Ona i tylko Ona kierowała twoimi myślami, by Ona całe
twoje serce opanowała, byś cały żył dla Niej? Jeśli tylko naprawdę tego
pragniesz, otwórz przed Nią swoje serce i oddaj się Jej bez granic i na
zawsze, choćby tylko jednym westchnieniem duszy” – mówił.
„Maryja! Tak nieraz ciężko w życiu. Zdaje
się, że już wyjścia żadnego nie ma. Głową muru nie przebijesz. I smutno,
i ciężko, i straszno nieraz, i rozpaczliwie. A dlaczego? Czyż naprawdę
tak straszno na świecie? Czyż Pan Bóg nie wie o wszystkim? Czyż nie jest
wszechmocny? Czyż w Jego rękach nie są wszystkie prawa natury i nawet
wszystkie serca ludzkie? Czyż cośkolwiek może się stać we wszechświecie,
jeżeli On na to nie zezwoli?… A jeżeli zezwala, czyż może zezwolić na
coś, co nie byłoby dla naszego dobra, dla większego dobra, jak
największego dobra?… I gdybyśmy na chwilkę otrzymali rozum nieskończony i
zrozumieli wszystkie przyczyny i skutki, nie wybralibyśmy dla nas
niczego innego, tylko właśnie to, co Pan Bóg dopuszcza, bo On jako
nieskończenie mądry, wie najlepiej, co dla naszej duszy lepsze, i jako
nieskończenie dobry, tego tylko chce i na to tylko zezwala, co nam
posłuży do większego szczęścia w niebie”.
św. Maksymilian Kolbe
„Mamusia jest narzędziem Miłosierdzia Bożego, a nie sprawiedliwości – pisał o. Maksymilian. – Dobry Bóg dał nam Mamusię, by nas nie karać. Bądź spokojny: oddaj się cały w ręce miłosiernej Opatrzności Bożej, to jest Niepokalanej”
– św. Maksymilian M. Kolbe − Pisma, nr 852
„Pragniesz, by Ona i tylko Ona kierowała twoimi myślami, by Ona całe twoje serce opanowała, byś cały żył dla Niej? Jeśli tylko naprawdę tego pragniesz, otwórz przed Nią swoje serce i oddaj się Jej bez granic i na zawsze, choćby tylko jednym westchnieniem duszy” – mówił.
„Maryja! Tak nieraz ciężko w życiu. Zdaje się, że już wyjścia żadnego nie ma. Głową muru nie przebijesz. I smutno, i ciężko, i straszno nieraz, i rozpaczliwie. A dlaczego? Czyż naprawdę tak straszno na świecie? Czyż Pan Bóg nie wie o wszystkim? Czyż nie jest wszechmocny? Czyż w Jego rękach nie są wszystkie prawa natury i nawet wszystkie serca ludzkie? Czyż cośkolwiek może się stać we wszechświecie, jeżeli On na to nie zezwoli?… A jeżeli zezwala, czyż może zezwolić na coś, co nie byłoby dla naszego dobra, dla większego dobra, jak największego dobra?… I gdybyśmy na chwilkę otrzymali rozum nieskończony i zrozumieli wszystkie przyczyny i skutki, nie wybralibyśmy dla nas niczego innego, tylko właśnie to, co Pan Bóg dopuszcza, bo On jako nieskończenie mądry, wie najlepiej, co dla naszej duszy lepsze, i jako nieskończenie dobry, tego tylko chce i na to tylko zezwala, co nam posłuży do większego szczęścia w niebie”.
św. Maksymilian Kolbe