KIEDY PODNIEŚLI OCZY, ZOSTAŁ TYLKO JEZUS

 

KIEDY PODNIEŚLI OCZY, ZOSTAŁ TYLKO JEZUS

Na początku tej sceny uczniowie nie wiedzą, na czym zatrzymać wzrok. Twarz Jezusa jaśnieje jak słońce, Jego odzienie staje się białe jak światło, a obok Niego ukazują się Mojżesz i Eliasz. Piotr odpowiada na widzenie propozycją postawienia trzech namiotów, jakby chciał nadać trwałą formę chwili, która go przekracza.

Nie zdąży jednak dokończyć. Gdy jeszcze mówi, świetlany obłok osłania uczniów i rozlega się głos Ojca: „To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!”.

Propozycja postawienia trzech namiotów ustawia obok siebie Jezusa, Mojżesza i Eliasza. Głos Ojca przywraca właściwy porządek: Mojżesz i Eliasz świadczą, lecz tylko Jezus jest umiłowanym Synem, którego należy słuchać. Prawo i Prorocy nie zostają odrzucone. Prowadzą ku Chrystusowi i w Nim znajdują swoje wypełnienie.

Piotr zobaczył trzy postacie. Ojciec wskazał jednego Syna.

Nie pada polecenie, aby zatrzymać blask ani pozostać na górze. Uczniowie mają słuchać Chrystusa. Widzenie przeminie, lecz słowo Ojca pozostanie.

Gdy słyszą głos z obłoku, upadają na twarz i ogarnia ich wielki lęk. Wtedy Jezus podchodzi, dotyka ich i mówi: „Wstańcie, nie lękajcie się”. Ten, którego twarz przed chwilą jaśniała jak słońce, nie pozostaje niedostępny w chwale. Zbliża się do przestraszonych uczniów i podnosi ich z ziemi.

Kiedy podnoszą oczy, Mojżesza i Eliasza już nie ma. Obłok ustąpił, głos umilkł, a widzenie dobiegło końca. Pozostał „tylko sam Jezus”.

Nie oznacza to odrzucenia Prawa i Proroków. Spełnili rolę świadków. Uczniowie nie zejdą z góry za trzema nauczycielami. Poprowadzi ich jeden Pan.

Nakaz milczenia wiąże widzenie ze Zmartwychwstaniem. Dopiero Krzyż i zwycięstwo Chrystusa nad śmiercią pozwolą uczniom właściwie opowiedzieć o chwale, którą zobaczyli. Bez Krzyża Przemienienie mogłoby zostać odczytane jako zapowiedź ziemskiego triumfu, który oszczędzi Mesjaszowi cierpienia. Tymczasem umiłowany Syn pójdzie ku Jerozolimie.

Góra Przemienienia nie została dana po to, aby uczniowie nauczyli się szukać Chrystusa wyłącznie w niezwykłym blasku. Mieli zachować Jego słowo również wtedy, gdy wszystko, co zobaczą w Jerozolimie, będzie zdawało się temu słowu zaprzeczać. Krzyż nie unieważni świadectwa Ojca. Ukrzyżowany nadal będzie umiłowanym Synem.

To samo rozstrzyga się w naszym życiu duchowym. Łatwo słuchać Boga, gdy modlitwa niesie, prawda porusza serce, a Jego obecność wydaje się bliska. Później poruszenie ustępuje, modlitwa przestaje nieść człowieka, a w zwyczajnym dniu pozostaje słowo, któremu trzeba być posłusznym bez pomocy wcześniejszego zachwytu.

Wtedy okazuje się, czy szukaliśmy Chrystusa, czy jedynie doświadczenia Jego bliskości.

Uczniowie nie zeszli z góry z zatrzymanym światłem. Zeszli za Jezusem, który prowadził ich ku Krzyżowi. Widzenie minęło, lecz nie utracili Syna.

Piotr chciał zachować niezwykłą chwilę. Ojciec pozostawił mu coś trudniejszego niż zachwyt: polecenie, aby słuchał Jezusa także po zejściu z góry.

Kiedy uczniowie podnieśli oczy, nie zobaczyli już obłoku ani dawnych świadków. Został sam Jezus.

Widzenie się skończyło. Posłuszeństwo dopiero się zaczynało

 #Ewangelia #JezusChrystus #PrzemienieniePańskie